Υπάρχουν μεταγραφικά καλοκαίρια που σε κάνουν να ανασηκώνεις τους ώμους και άλλα που σε κάνουν να σκέφτεσαι. Ο Παναθηναϊκός, με τη γαλλική τριπλέτα Λεσόρ – Φαλ – Γιαμπουσέλε, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι δεν μιλάμε απλώς για «μάζεμα ψηλών». Μιλάμε για δήλωση προθέσεων.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Ο Φαλ είναι το είδος του παίκτη που δεν το βρίσκεις στο ράφι. Δύο μέτρα και κάτι ψιλά που δεν είναι απλώς το ύψος του που μετράει, αλλά η παρουσία του. Ξέρετε πόσοι περιφερειακοί έχουν αλλάξει το τελείωμά τους στον αέρα επειδή είδαν τη σκιά του; Αυτό δεν γράφεται στη στατιστική, αλλά μπορεί να κερδίσει παιχνίδια. Ο Φαλ δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα θεαματικό. Αρκεί να στέκεται εκεί που πρέπει, να κλείνει τη ρακέτα και να θυμίζει σε όλους ότι το καλάθι έχει… ιδιοκτήτη.
Ο Λεσόρ, από την άλλη, είναι ό,τι πιο κοντινό έχει η EuroLeague σε φυσικό φαινόμενο. Τον έχουμε δει όλοι: δεν ζητάει την μπάλα, την απαιτεί με τον τρόπο που τρέχει το γήπεδο. Ένταση, ενέργεια, επιθετικό ριμπάουντ, καρφώματα που σηκώνουν τον κόσμο από τις θέσεις του. Εκεί που ο Φαλ ελέγχει το παιχνίδι, ο Λεσόρ το αναστατώνει. Και μια ομάδα που θέλει να πάει μακριά χρειάζεται και τα δύο.
Και μετά έρχεται ο Γιαμπουσέλε, που για μένα είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του παζλ. Προσοχή εδώ, γιατί έχω ήδη ακούσει το λάθος αφήγημα: δεν πήρε ο Παναθηναϊκός τρίτο σέντερ. Πήρε ένα «4» με πυγμή και σουτ, έναν παίκτη που τραβάει τον αντίπαλο ψηλό μακριά από το καλάθι και ανοίγει χώρους για όλους τους υπόλοιπους. Στο σημερινό μπάσκετ, όπου το spacing είναι θρησκεία, αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
Το ωραίο; Οι τρεις τους δεν μπαίνει ο ένας στα παπούτσια του άλλου. Θες έλεγχο και σωματική επιβολή; Φαλ. Θες να ανέβει ο ρυθμός και να τρέμει η ρακέτα του αντιπάλου; Λεσόρ. Θες ανοιχτό γήπεδο και διαφορετική γεωμετρία στην επίθεση; Γιαμπουσέλε. Ο Ομπράντοβιτς, που ποτέ δεν έχτισε ομάδες με βάση τα ονόματα αλλά με βάση τους ρόλους, έχει στα χέρια του ένα ελβετικό σουγιαδάκι με τρεις λεπίδες.
Τώρα, πριν αρχίσουμε να μοιράζουμε τρόπαια από τον Ιούλιο, μια δόση ρεαλισμού.
Τρεις ψηλοί αυτού του βεληνεκούς σημαίνει τρία «εγώ», τρεις παίκτες που θέλουν λεπτά, και ένας προπονητής που πρέπει να κάνει τη μοιρασιά χωρίς να δημιουργήσει γκρίνια. Το έχουμε ξαναδεί το έργο: ομάδες με υπερπληθώρα ταλέντου που κατέληξαν να μην έχουν ταυτότητα. Ο Φαλ και ο Λεσόρ μαζί στο παρκέ θέλουν σουτέρ γύρω τους, αλλιώς η ρακέτα θα μοιάζει με σταθμό του μετρό σε ώρα αιχμής. Και ο Γιαμπουσέλε δεν πρέπει να καταλήξει «πολυεργαλείο χωρίς πρίζα», δηλαδή ένας παίκτης που κάνει λίγο από όλα, αλλά τίποτα ξεκάθαρα.
Αν όμως ο Ομπράντοβιτς βρει τη συνταγή (και το βιογραφικό του λέει ότι συνήθως τη βρίσκει), τότε ο Παναθηναϊκός θα έχει κάτι σπάνιο: μια φροντ λάιν που προσαρμόζεται σε κάθε αντίπαλο, αντί να προσαρμόζεται ο αντίπαλος σε αυτήν. Και στη EuroLeague, όπου τα μεγάλα παιχνίδια κρίνονται στο ριμπάουντ, στα μις ματς και στο ποιος επιβάλλει το σώμα του, αυτό είναι χρυσάφι.
Κορυφαία γραμμή ψηλών στην Ευρώπη; Στα χαρτιά, η κουβέντα στέκει. Στο παρκέ, θα το μάθουμε από τον Οκτώβριο. Εγώ πάντως, ομολογώ, ανυπομονώ να το δω.
