Υπάρχουν παίκτες που δένουν το όνομά τους με μια ομάδα μέσα από τίτλους, στατιστικά και highlights που τρέχουν σε loop στα social. Και υπάρχουν κι εκείνοι που δένονται μαζί της αλλιώς: μένοντας εκεί όταν οι τίτλοι απομακρύνθηκαν, οι εξέδρες άδειασαν και η λάμψη του παρελθόντος μοιάζει με φωτογραφίες σε ξεθωριασμένο άλμπουμ.
Ο Μάριος Μονιάτης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Και η απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στα τριάντα του, όσο και αν με ξάφνιασε, κλείνει ένα κεφάλαιο που η καλαθοσφαιρική ΑΕΛ δεν θα ξαναγράψει εύκολα.
Όχι επειδή φεύγει ο πρώτος της σκόρερ. Αλλά επειδή φεύγει ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με την επιβίωση, την επιστροφή και, τελικά, τη δικαίωση.
Παιδί της κερκίδας, πριν γίνει παιδί του παρκέ
Γέννημα θρέμμα της ΑΕΛ, πέρασε από όλα τα αναπτυξιακά τμήματα μέχρι να φτάσει στην ανδρική ομάδα. Πριν φορέσει το περιβραχιόνιο όμως, είχε φορέσει κάτι άλλο: το κασκόλ. Ο Μάριος Μονιάτης ήταν πρώτα από όλα οπαδός της ομάδας. Ένα παιδί που μεγάλωσε βλέποντας τη Βασίλισσα του κυπριακού μπάσκετ να σηκώνει τρόπαια και να ταξιδεύει στην Ευρώπη. Που χάζευε και θαύμαζε παίκτες όπως ο Περεντός, ο Κουνούνης, ο Παλάλας και πολλούς άλλους με την γαλαζοκίτρινη φανέλα.
Το θέμα είναι ότι, όταν ήρθε η ώρα να την υπηρετήσει, η Βασίλισσα δεν φορούσε στέμμα.
Η πίστη μετριέται στα δύσκολα
Ο Μονιάτης δεν βρήκε μπροστά του την ΑΕΛ της κυριαρχίας. Βρήκε την ΑΕΛ των οικονομικών προβλημάτων, της δεύτερης κατηγορίας, των σεζόν που έβγαιναν στο παρκέ χωρίς ξένους καλαθοσφαιριστές. Με το όνομα στη φανέλα να ζυγίζει περισσότερο από όσα μπορούσε ρεαλιστικά να αντέξει το ρόστερ.
Εκεί κρίνονται αυτά. Το να δηλώνεις πιστός όταν η ομάδα κερδίζει είναι εύκολο. Ο κόσμος είναι γεμάτος αρχηγούς του… καλού καιρού. Η πίστη όμως αποκτά αξία όταν κανείς δεν σου εγγυάται την επιτυχία. Και τότε, εκείνα τα χρόνα του 2015-2019, δεν υπήρχε καμία τέτοια εγγύηση. Υπήρχε μόνο ένα σήμα, μια χούφτα άνθρωποι και πολλή (πάρα πολλή) υπομονή.
Το 2019, με την ομάδα να πασχίζει να σταθεροποιηθεί μετά την επάνοδο στην πρώτη κατηγορία, ο Μονιάτης μιλούσε ακριβώς γι’ αυτό: για χρόνο, δουλειά και στήριξη. Δεν ήθελε να εντυπωσιάσει κάποιο, αλλά ήταν η τοποθέτηση ενός ανθρώπου που γνώριζε από πρώτο χέρι πόσα χιλιόμετρα χώριζαν την ΑΕΛ από την ΑΕΛ των αναμνήσεων. Δύο χρόνια αργότερα, όταν παρουσιάστηκε η νέα προσπάθεια του καλαθοσφαιρικού τμήματος, το μήνυμα ήταν εξίσου λιτό: βήμα βήμα.
Βήμα βήμα, λοιπόν. Χωρίς φανφάρες, χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς υποσχέσεις για ανατροπές που ακούγονται ωραία τον Ιούλιο και ξεχνιούνται τον Νοέμβριο.
Από τη Β’ κατηγορία σε ευρωπαϊκό τελικό
Η ΑΕΛ επέστρεψε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το 2024 έφτασε μέχρι τον τελικό της Βαλκανικής Λίγκας. Μετά την πρόκριση σε αυτόν, ο Μάριος Μονιάτης δεν στάθηκε στον εαυτό του. Θυμήθηκε ότι με την ίδια φανέλα είχε αγωνιστεί στη δεύτερη κατηγορία, μέσα σε οικονομική ασφυξία.
Δεν ήταν νοσταλγία. Ήταν χιλιομετρητής. Ένας άνθρωπος που μετρούσε δημόσια την απόσταση που είχε διανύσει η ομάδα του, επειδή την είχε περπατήσει ολόκληρη ο ίδιος. Βήμα βήμα…
Μάρτιος 2026: το φινάλε που άξιζε
Και μετά ήρθε εκείνο το βράδυ που τα σενάρια το γράφουν συνήθως καλύτερα από τη ζωή. Μόνο που αυτή τη φορά η ζωή δεν έκανε εκπτώσεις…
Η ΑΕΛ νίκησε τον Κεραυνό στον τελικό Κυπέλλου και επέστρεψε στους τίτλους έπειτα από δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια. Ο Μονιάτης σήκωσε ως αρχηγός το τρόπαιο που ονειρευόταν από τότε που έμαθε να ντριμπλάρει. Από τότε που έβλεπε τους ήρωές του από τις κερκίδες. Από τότε που έμαθε πρώτα να φωνάζει «ΑΕΛ» και μετά να πιάνει την μπάλα στα χέρια.
Ας σταθούμε λίγο εδώ, γιατί αξίζει: στο Κύπελλο του 2009 ήταν στην κερκίδα. Δεκαεπτά χρόνια μετά ήταν στο κέντρο του παρκέ, με το τρόπαιο στα χέρια και να το παραλαμβάνει πρώτος ως αρχηγός της ομάδας και να το σηκώνει ψηλά στον ουρανό του «Ελευθερία».
Από την κερκίδα στο παρκέ. Από τα αναπτυξιακά στην πρώτη ομάδα. Από τη δεύτερη κατηγορία σε ευρωπαϊκό τελικό. Από τα απλήρωτα σε τίτλο. Αν αυτό δεν είναι πλήρης κύκλος, τότε ο κύκλος δεν έχει σχήμα.
«Αφού δεν παίζω που δεν παίζω»
Επιτρέψτε μου ένα προσωπικό, γιατί κάποια πράγματα δεν χωρούν σε ένα δελτίο… Τύπου.
Πολλές φορές σχολιάζαμε με τον Μάριο ότι τα τελευταία χρόνια δεν έβλεπε και πολύ παρκέ. Το τρέχον αστείο μας ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο: «Να έρθω να κάτσω δίπλα σου στον σχολιασμό; Αφού δεν παίζω που δεν παίζω…».
Και εδώ αρχίζει το παράδοξο. Όποτε το λέγαμε αυτό, ο άνθρωπος έμπαινε στο παιχνίδι. Και έβαζε ένα-δύο τρίποντα. Ή έκανε ένα από εκείνα τα κλεψίματα που τα πληρώνεις με το σώμα σου. Από αυτά που δεν τα πιάνει σωστά το box score, αλλά τα βλέπει ολόκληρο το γήπεδο και ξεσηκώνεται.
Με… αυτοθυσία.
Να η λέξη! Αν έπρεπε να συμπυκνώσουμε τον Μάριο Μονιάτη σε μία, δεν θα ήταν ούτε «σκόρερ», ούτε «ηγέτης», ούτε καμία από τις βαρύγδουπες που μοιράζουμε φθηνά στα αποχαιρετιστήρια κείμενα. Θα ήταν αυτή. Γιατί αυτοθυσία δεν σημαίνει μόνο να πέσεις στο παρκέ για μια μπάλα. Σημαίνει να κάθεσαι στον πάγκο χωρίς γκρίνια, να μένεις έτοιμος για τα πέντε λεπτά που ίσως δεν έρθουν ποτέ. Αλλά όταν έρθουν, να τα κάνεις να μετρήσουν για κάθε δευτερόλεπτο.
Σημαίνει, επίσης, να μένεις σε μια ομάδα όταν η ομάδα δεν έχει να σου δώσει τίποτα πέρα από τη φανέλα.
Ο ρόλος του αρχηγού δεν δίνεται, κερδίζεται
Ο Μονιάτης πήρε τον ρόλο του αρχηγού από τον Γιώργο Παλάλα. Δεν του δόθηκε επειδή ήταν ο πιο θεαματικός παίκτης της ομάδας. Άλλωστε δεν ήταν ποτέ αυτό το ζητούμενο. Το κέρδισε με τη συνέπεια, την ταπεινότητα, την στάση του στα αποδυτήρια, στις προπονήσεις που δεν βλέπει κανείς και στις ήττες που πρέπει κάποιος να τις κουβαλήσει μέχρι το λεωφορείο.
Η ανακοίνωση της ΑΕΛ το έθεσε απλά: «Ένας κύκλος κλείνει». Και στάθηκε λιγότερο στα νούμερα και περισσότερο στην αφοσίωση, στο ήθος και στην αγάπη του για την ομάδα. Δεν είναι τυχαίο. Όποιος έψαχνε τον Μονιάτη στο box score, έψαχνε σε λάθος μέρος.
Σε μια εποχή που τα ρόστερ αλλάζουν πρόσωπα κάθε καλοκαίρι σαν να αλλάζουν προφίλ σε εφαρμογή γνωριμιών, και που η σχέση παίκτη-φανέλας σπάνια ξεπερνά τη διάρκεια ενός συμβολαίου, ο Μονιάτης θύμισε ότι υπάρχουν ακόμη αθλητές που κουβαλούν την ιστορία ενός συλλόγου ως προσωπική υπόθεση. Χωρίς όμως να βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την φανέλα!
Το κενό που δεν καλύπτεται με μεταγραφή
Το αγωνιστικό κενό καλύπτεται. Κάποιος θα πάρει τα λεπτά του, κάποιος θα βγει πρώτος από τα αποδυτήρια. Ήδη το περιβραχιόνιο πέρασε από Μάριο σε Μάριο. Ο Μάριος Γεωργίου, που ανανέωσε μέχρι το 2028, θα είναι ο νέος αρχηγός της ομάδας και η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται σε καλά χέρια.
Το άλλο κενό όμως, το ουσιαστικό, δεν βγαίνει από το μεταγραφικό παζάρι. Είναι το κενό του ανθρώπου που ήξερε τι σημαίνει ΑΕΛ πριν γίνει παίκτης της. Που την υπηρέτησε όταν δεν υπήρχαν τρόπαια για να σηκώσει. Που έμεινε αρκετά ώστε να δει την υπόσχεση να γίνεται πραγματικότητα.
Ο Μάριος Μονιάτης δεν αποχωρεί ως αρχηγός της Κυπελλούχου ΑΕΛ. Αποχωρεί ως ο αρχηγός που κράτησε τη σημαία όρθια μέχρι Η Βασίλισσα να επιστρέψει!
Και κάτι ακόμη, που ίσως είναι και το πιο αισιόδοξο κομμάτι της υπόθεσης: το κυπριακό μπάσκετ απέδειξε ότι μπορεί ακόμη να παράγει τέτοιες διαδρομές. Ότι η υπομονή ανταμείβεται, ότι τα αναπτυξιακά τμήματα βγάζουν κάτι παραπάνω από παίκτες και ότι σε ένα πρωτάθλημα μικρό σε μέγεθος χωρούν ιστορίες μεγάλες.
Καλή συνέχεια, καπετάνιε. Το τρόπαιο του Μαρτίου είχε την υπογραφή και της δικής σου ιστορίας…
