Το ελληνικό μπάσκετ εδώ και χρόνια νοσεί βαθιά. Δεν είναι ψέματα, αλλά η σκληρή πραγματικότητα. Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο σε ένα άθλημα, αλλά δυστυχώς αντανακλά την γενικότερη κατάσταση του αθλητισμού στην χώρα. Από τα πιο μικρά ερασιτεχνικά σωματεία μέχρι τις υψηλότερες διοικητικές βαθμίδες, στις Ομοσπονδίες και στα Υπουργεία, η κατάσταση μοιάζει με έναν βάλτο όπου ο καθένας βολεύεται σε μια θέση, χωρίς να τον ενδιαφέρει το αύριο.
Η Ελλάδα έχει δυστυχώς κατακλυστεί από ανθρώπους που λατρεύουν την στασιμότητα και δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του τι θα πει πρόοδος. Έχουν στόχο μόνο την προσωπική τους εξυπηρέτηση και κάνουν πέρα το κάθε συλλογικό καλό. Διοικητικοί παράγοντες που ενδιαφέρονται για μικροπολιτικά οφέλη. Προπονητές που αρνούνται πεισματικά να εκσυγχρονιστούν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα νέα παιδιά σαν στρατιώτες προς εκπαίδευση. Καθηγητές προπονητικής μιας άλλης εποχής που μας έχει αφήσει πίσω χρόνους, αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί, σε καίριες θέσεις για το μέλλον. Και γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους ως προέκταση του εγωισμού τους, αδιαφορώντας αν τα παιδιά τους περνάνε καλά στο γήπεδο ή όχι.
Αυτό το περιβάλλον παράγει αναπόφευκτα και τους αντίστοιχους οπαδούς. Φανατισμένοι, βίαιοι, γεμάτοι τοξικότητα που τροφοδοτείται από τις ομάδες, επιθετικότητα και μίσος για τον άλλο, έτοιμοι να συγκρουστούν για το παραμικρό. Μέσα σε όλο αυτό το χάος ευδοκιμούν παράγοντες που εξαπατούν και εκμεταλλεύονται ομάδες και ανθρώπους, μετατρέποντας τον αθλητισμό σε προσωπικό τους τσιφλίκι. Άνθρωποι που προβάλλουν την τοξικότητα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ζουν με την ψευδαίσθηση ότι η δύναμή τους είναι αδιαμφισβήτητη.
Δεν είναι ζήτημα ενός γεγονότος ή μιας ημέρας, αλλά είναι η συνολική εικόνα που με απογοητεύει βαθιά.
Χθες καθόμουν με την κορούλα μου, που αγαπάει, λάθος, λατρεύει το μπάσκετ. Άντε να της εξηγήσω όσα διαδραματιζόντουσαν στον αγώνα. Άντε να κάτσεις να εκφράζεις την αγάπη σου για το άθλημα, να προσπαθείς να αναλύσεις, να αναδείξεις και να εξελίξεις κάτι που αγαπάς…
Η κατάσταση αυτή δύσκολα θα αλλάξει. Αλλά ζούμε με την ελπίδα ότι κάπου, κάποιος, κάποια στιγμή θα κάνει τη διαφορά…
