Όταν μια ομάδα κατακτά τη EuroLeague και το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά, το καλοκαίρι της κρύβει μια παγίδα: την αυταρέσκεια. Ο Ολυμπιακός, όμως, δεν κάθισε να χαϊδεύει τις κούπες. Πριν καλά καλά στεγνώσουν οι σαμπάνιες του Πειραιά, οι «ερυθρόλευκοι» έκλεισαν δύο μεταγραφές που εκτός από ενίσχυση, είναι και δήλωση προθέσεων: ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ για τρία χρόνια και ο Ζαν Μοντέρο από τη Βαλένθια, με τους Πειραιώτες να βάζουν το χέρι στην τσέπη για τη ρήτρα αποδέσμευσής του.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί η εύκολη ανάγνωση λέει «πήραν δύο γκαρντ». Η σωστή ανάγνωση λέει: πήραν δύο εντελώς διαφορετικά μπασκετικά είδη: Το μυαλό και το σπαθί!
Ο ΜακΙντάιρ: το μυαλό που ταΐζει
Ο 32χρονος Αμερικανός δεν έρχεται στο ΣΕΦ για να εντυπωσιάσει με φιοριτούρες. Έρχεται για να βάλει τάξη. Στη φετινή EuroLeague με τον Ερυθρό Αστέρα μέτρησε 12.6 πόντους, 4.5 ριμπάουντ και 7.4 ασίστ, αλλά ο αριθμός που πρέπει να κρατήσει κανείς είναι άλλος: οι ασίστ του παρήγαγαν 16.5 πόντους ανά αγώνα, κορυφαία επίδοση στη διοργάνωση. Με απλά λόγια, δεν μοιράζει απλώς την μπάλα, αλλά μοιράζει καλάθια.
Στο ρόστερ του Ολυμπιακού, αυτό μεταφράζεται σε πεντακάθαρο fit. Pick and roll με Μιλουτίνοβ, Χολ και Τζόουνς, πάσε στα κοψίματα του Βεζένκοφ, έτοιμα catch and shoot σουτ για Ντόρσεϊ και Φουρνιέ. Ο ΜακΙντάιρ είναι ο σερβιτόρος που φέρνει το πιάτο ζεστό, στο σωστό τραπέζι, τη σωστή στιγμή. Και αμυντικά, το δυνατό του κορμί τού επιτρέπει να μαρκάρει από το «1» μέχρι το «3», ένα πολύτιμο… νόμισμα στη σημερινή EuroLeague των αλλαγών σε όλα τα σκριν.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σάσα Βεζένκοφ, συμπαίκτης του στην εθνική Βουλγαρίας, δεν μπόρεσε να κρύψει τη χαρά του και «έκαψε» τη μεταγραφή πριν καν ανακοινωθεί, λέγοντας πως γνώριζε την υπογραφή εδώ και έναν μήνα. Όταν ο MVP της σεζόν βιάζεται να σε καλωσορίσει, κάτι ξέρει.
Η αστερίσκος; Το σουτ. Ούτε το τρίποντο ούτε οι βολές του είναι όπλα που τρομάζουν άμυνες. Ο ΜακΙντάιρ δεν λύνει το spacing μόνος του, αλλά το αξιοποιεί όταν υπάρχει. Δίπλα σε σουτέρ γίνεται πολλαπλασιαστής. Σε lineups χωρίς απειλή από έξω, οι αντίπαλες άμυνες θα περνούν κάτω από τα σκριν σαν να μην τρέχει τίποτα. Εδώ θα κριθεί η διαχείριση του Μπαρτζώκα.
Ο Μοντέρο: το σπαθί που κόβει
Αν ο ΜακΙντάιρ είναι η τάξη, ο 22χρονος Δομινικανός είναι η ελεγχόμενη… αταξία. Ο Μοντέρο φέρνει αυτό που ο Ολυμπιακός έψαχνε χρόνια στην περιφέρεια: τον παίκτη που σπάει την άμυνα μόνος του, όταν η επίθεση έχει κολλήσει και το ρολόι δείχνει έξι δευτερόλεπτα. Ντρίμπλα, floater, drive, τρίποντο πάνω από το σκριν, κερδισμένα φάουλ… όλο το οπλοστάσιο του σύγχρονου shot creator.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο για τη συνύπαρξη, όμως, δεν είναι το τι κάνει με την μπάλα στα χέρια. Είναι το τι κάνει χωρίς αυτήν: το 38.7% στα catch and shoot τρίποντα σημαίνει ότι τιμωρεί τις βοήθειες και όταν δημιουργούν οι άλλοι. Δίπλα σε Φουρνιέ, Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ και ΜακΙντάιρ, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση!
Η δική του αστερίσκος βρίσκεται στην άλλη πλευρά του παρκέ. Ο Μοντέρο πιέζει την μπάλα, έχει γρήγορα χέρια, αλλά δυσκολεύεται πάνω σε δυναμικά σκριν και απέναντι σε σωματώδεις γκαρντ. Δεν είναι Γουόκαπ, ούτε ΜακΙντάιρ. Ευτυχώς γι’ αυτόν (και για τον Ολυμπιακό) δεν χρειάζεται να είναι: οι άλλοι δύο θα αποτελούν το αμυντικό του δίχτυ ασφαλείας.
Και κάτι για τους ρομαντικούς: όταν ο ΜακΙντάιρ εμφανίστηκε στο Instagram live του, ο νεαρός Δομινικανός τού πέταξε ένα «πάμε να γράψουμε ιστορία». Οι μεταγραφές δεν επιβεβαιώνονται πια από ρεπόρτερ… Επιβεβαιώνονται από τους ίδιους τους παίκτες, σε ζωντανή μετάδοση. Ζούμε πλέον σε άλλους καιρούς…
Το δύσκολο παζλ του Μπαρτζώκα
«Είναι δύσκολο να βρεις παίκτες που θα ενισχύσουν μία ομάδα που ήταν πρώτη και στη regular season και στο τέλος της EuroLeague», παραδέχτηκε ο Γιώργος Μπαρτζώκας στην παρουσίαση της νέας χορηγίας, ξεκαθαρίζοντας ότι οι δύο μεταγραφές έγιναν και με δική του εισήγηση. Και έχει δίκιο: το να προσθέτεις στην πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν είναι ψώνια στο παζάρι, είναι χειρουργείο ακριβείας.
Η ιστορία του Πειραιά έχει διδάξει ότι οι μεγάλες ομάδες χτίζονται με συμπληρωματικότητα, όχι με συσσώρευση. Ο Σπανούλης δεν είχε δίπλα του έναν δεύτερο Σπανούλη. Είχε τον Λο, είχε τον Στράτο Περπέρογλου, είχε παίκτες με ρόλους. Το ίδιο επιχειρείται και τώρα: ο ΜακΙντάιρ θα ανεβάσει την ποιότητα των κατοχών και θα κάνει πιο άνετους τους σκόρερ γύρω του. Ο Μοντέρο θα δίνει την προσωπική φάση, την αλλαγή ρυθμού, το απρόβλεπτο. Ο ένας χαμηλώνει το ρίσκο, ο άλλος το αγκαλιάζει.
Το «μπούκωμα» στην περιφέρεια με Γουόκαπ, Φουρνιέ, Ντόρσεϊ και τους νεοφερμένους είναι υπαρκτό και ο ίδιος ο Μπαρτζώκας το αναγνωρίζει ως πρόκληση. Αλλά ας μην γελιόμαστε: στη EuroLeague των 40+ αγωνιστικών, των τραυματισμών και των back-to-back, το «πολλοί καλοί γκαρντ» δεν ήταν ποτέ πρόβλημα. Πρόβλημα ήταν πάντα το αντίθετο.
Η καθαρή ανάγνωση
Ο Ολυμπιακός δεν πήρε δύο ακόμη γκαρντ. Πήρε δύο απαντήσεις σε δύο διαφορετικές ερωτήσεις. Στην ερώτηση «πώς ελέγχεις ένα παιχνίδι;», απαντά ο ΜακΙντάιρ. Στην ερώτηση «πώς το σπας όταν δεν ελέγχεται;», απαντά ο Μοντέρο.
Το στοίχημα, φυσικά, θα κριθεί στο παρκέ εκεί όπου τα χαρτιά δεν σουτάρουν και οι αναλύσεις δεν κλέβουν μπάλες. Αλλά ως σχεδιασμός, η κίνηση δείχνει ομάδα που ξέρει ακριβώς τι της έλειπε, ακόμη κι όταν δεν της έλειπε τίποτα στα τρόπαια. Και αυτό, στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ, είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα: να βελτιώνεσαι από την κορυφή.
Ο Ολυμπιακός μπαίνει στη νέα σεζόν με έλεγχο και ρήξη στην ίδια περιφερειακή γραμμή. Οι αντίπαλοι έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν. Οι φίλοι των ερυθρολεύκων, κάθε λόγο να ονειρεύονται.
