Tag - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Παναθηναϊκός 3,06 εκατ., Ολυμπιακός 303 χιλ.: για πρώτη φορά είδαμε στην πράξη τι σημαίνει το «salary cap» της EuroLeague

Η EuroLeague ανακοίνωσε τις πρώτες Competitive Balance Compensations της ιστορίας της και τα νούμερα δεν χρειάζονται να περάσουν από κάποιο φίλτρο για να τα αντιληφθούμε. Ο Παναθηναϊκός καλείται να καταβάλει 3.065.691 ευρώ. Η Αναντολού Εφές 1.071.676. Η Χάποελ Τελ Αβίβ 998.027. Ο Ολυμπιακός 303.290. Σύνολο: 5.438.684 ευρώ, που μοιράζονται εξίσου στις 15 ομάδες που έμειναν εντός των ορίων. Από 362.579 ευρώ στην καθεμία.

Κάντε την πρόσθεση: τέσσερις παραβάτες, δεκαπέντε συνεπείς. Δεκαεννιά. Η εικοστή ομάδα, η ASVEL, τιμωρήθηκε από την άλλη πλευρά, αλλά σε αυτό θα επανέλθουμε, γιατί εκεί κρύβεται το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.

Δεν είναι πρόστιμο, αλλά… διόδια.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για το οποίο έγινε μπέρδεμα από την πρώτη μέρα: αυτά δεν είναι πρόστιμα. Δεν πηγαίνουν στα ταμεία της EuroLeague. Είναι μηχανισμός αναδιανομής. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια οριζόντια, από τους πλούσιους στους υπόλοιπους.

Η EuroLeague, δηλαδή, δεν έχτισε κάποιο τείχος. Έστησε σταθμό διοδίων. Ο δρόμος παραμένει ανοιχτός για όποιον θέλει να τρέξει με 200, απλώς τώρα υπάρχει μπάρα και ταμπέλα με την τιμή.

Και η τιμή είναι, ας το πούμε καθαρά, τσουχτερή αλλά όχι απαγορευτική. Με βάση τα μεγέθη υπέρβασης που κυκλοφόρησαν (περίπου 6,18 εκατ. για τον Παναθηναϊκό, 1,8 για την Εφές, 1,66 για τη Χάποελ, γύρω στο μισό εκατομμύριο για τον Ολυμπιακό), κάθε ευρώ πάνω από το Base Remuneration Level κόστισε από 50 έως 60 σεντ επιπλέον. Μια υπέρβαση ενός εκατομμυρίου, δηλαδή, βγαίνει στην πραγματικότητα ενάμισι.

Δεν είναι λίγο. Δεν είναι όμως και τιμωρία που μπορεί να αλλάξει σχέδια.

Το κρυφό δίχτυ ασφαλείας

Εδώ χρειάζεται μια λεπτομέρεια που πέρασε στα ψιλά και είναι κομβική: για τις σεζόν 2025/26 και 2026/27 ισχύει μεταβατικό πλαφόν στην αποζημίωση. Δεν μπορεί να ξεπεράσει το 10% του συνολικού καθαρού μισθολογίου μιας ομάδας.

Με απλά λόγια, όσο κι αν ξεφύγεις, η EuroLeague σου έχει βάλει οροφή στην ίδια την τιμωρία. Το δίχτυ αυτό από το 2027/28 εξαφανίζεται, αφού μπαίνει σε πλήρη ισχύ το High Remuneration Level, φεύγει το μεταβατικό πλαφόν και ο υπολογισμός των εσόδων περνά από τριετή σε διετή μέσο όρο. Δηλαδή γίνεται πιο ευαίσθητος στη συγκυρία.

Όποιος βλέπει σήμερα τα 3 εκατομμύρια και λέει «σιγά», ας περιμένει το καλοκαίρι του 2027.

Το ερώτημα των εκατομμυρίων

Και τώρα το δύσκολο. Μπορεί ένα luxury tax να παράγει πραγματική ανταγωνιστική ισορροπία, όταν τα πορτοφόλια των ιδιοκτητών διαφέρουν τόσο δραματικά;

Το επιχείρημα των σκεπτικιστών είναι στέρεο. Για έναν ιδιοκτήτη που έχει επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια με μοναδικό στόχο το Final Four, τα τρία εκατομμύρια δεν είναι φρένο, αλλά μία γραμμή στον προϋπολογισμό. Ένα ακόμη έξοδο δίπλα στα ναύλα των τσάρτερ και στα μπόνους πρόκρισης. Αν αυτό ισχύει, ο μηχανισμός δεν περιορίζει τον ισχυρό, απλώς βάζει ταρίφα στην υπεροχή.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη ανάγνωση, και είναι πιο πονηρή απ’ όσο φαίνεται. Τα χρήματα δεν εξαφανίζονται σε κάποιο συρτάρι. Πηγαίνουν στους αντιπάλους. Ο Παναθηναϊκός φέτος όχι μόνο πλήρωσε παραπάνω για το δικό του ρόστερ, αλλά χρηματοδότησε και τα ρόστερ των ανταγωνιστών του. Μόνος του κάλυψε πάνω από το 56% του συνολικού ταμείου.

Και τα 362.579 ευρώ δεν είναι χαρτζιλίκι για μια μεσαία ομάδα. Είναι, χοντρικά, ο καθαρός μισθός ενός καλού παίκτη του ρόστερ της. Δεν είναι επανάσταση, είναι όμως ο πρώτος θεσμοθετημένος αγωγός που μεταφέρει χρήμα από την κορυφή προς τη μέση της πυραμίδας.

Η ASVEL και το μάθημα του δαπέδου

Το πιο υποτιμημένο κομμάτι της ανακοίνωσης δεν αφορά τους πλούσιους. Αφορά την ASVEL, που δεν έπιασε το Low Remuneration Level και υποχρεώθηκε να μοιράσει 1.280.924 ευρώ στους ίδιους της τους παίκτες, ενώ δέχθηκε και κυρώσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές και ελλιπή δικαιολογητικά.

Το σύστημα, δηλαδή, δεν τιμωρεί μόνο όποιον ξοδεύει πολύ. Τιμωρεί και όποιον ξοδεύει λίγα. Και έχει δίκιο: μια λίγκα δεν χαλάει μόνο επειδή κάποιος αγοράζει ότι κινείται. Χαλάει και επειδή κάποιος άλλος κατεβάζει ρολά και σερβίρει είκοσι εννιά αγωνιστικές αδιαφορίας.

Ο πήχης εξάλλου δεν είναι στατικός. Το δάπεδο για το 2026/27 ανεβαίνει στα 6,69 εκατ. ευρώ (30% του μέσου όρου εσόδων των licensed clubs, που εκτοξεύθηκε κατά 14% στα 22.298.591 ευρώ), τη στιγμή που η οροφή του Base Remuneration Level παραμένει παγωμένη στα 10 εκατομμύρια.

Κρατήστε αυτό: πέρυσι το περιθώριο ανάμεσα σε δάπεδο και οροφή ήταν 4,15 εκατ. Φέτος είναι 3,31. Η μέγγενη έκλεισε κατά ένα πέμπτο μέσα σε δώδεκα μήνες. Και έκλεισε χωρίς να αλλάξει η οροφή, αλλά επειδή ανέβηκε το πάτωμα.

(Μια διόρθωση που πρέπει να γίνει, γιατί κυκλοφορεί λάθος: το BRL δεν «ανεβαίνει» στα 10 εκατομμύρια το 2026/27. Εκεί ήταν ήδη από το 2025/26, μετά την απόφαση των μετόχων τον Ιούνιο του 2025 να ανέβει το ελάχιστο κατώφλι από τα 8 στα 10.)

Οι πόρτες που έμειναν ανοιχτές

Πριν βιαστούμε να μιλήσουμε για ευρωπαϊκό NBA, ας θυμηθούμε τι δεν μετράει στην λίστα: οι anchor players (τρεις πλέον, από δύο), οι U23, οι παίκτες μακράς παραμονής στον σύλλογο, οι μακροχρόνια τραυματίες, οι λεγόμενες medium-range εξαιρέσεις.

Δηλαδή; Δηλαδή το ταβάνι έχει… καταπακτές. Και όποιος ξέρει να τις βρίσκει, κερδίζει ρόστερ χωρίς να πληρώσει τα «διόδια». Η επόμενη μεγάλη δεξιότητα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν θα είναι μόνο το σκάουτινγκ, αλλά η αρχιτεκτονική των συμβολαίων. Ποιον δηλώνεις anchor, πόσο κρατάς έναν παίκτη ώστε να γίνει «extended-tenure», πότε ανανεώνεις έναν εικοσιτριάχρονο πριν χάσει το φορολογικό του πλεονέκτημα;

Η μικρή ιστορία της σεζόν το δείχνει γλαφυρά: η υπέρβαση του Ολυμπιακού πυροδοτήθηκε, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, από την ενεργοποίηση του συμβολαίου του Μουσταφά Φαλ. Μια κίνηση ρουτίνας μέσα στη σεζόν κόστισε 303.290 ευρώ. Έτσι μοιάζει ένα σύστημα που δουλεύει: με το να τιμολογεί ακόμη και τις μικρές αποφάσεις.

Το στοίχημα

Το ΝΒΑ χρειάστηκε σχεδόν σαράντα χρόνια και τρία lockouts για να φτάσει από το πρώτο, τρύπιο σαν σουρωτήρι salary cap του 1984 στο σημερινό second apron που πραγματικά πονάει. Η EuroLeague ξεκίνησε τον δικό της δρόμο μόλις πέρυσι. Το να ζητάμε ισορροπία από τον πρώτο χρόνο είναι σαν να ζητάμε από παιδί που μόλις άφησε τις βοηθητικές ρόδες του ποδηλάτου του να κερδίσει τον Γύρο της Γαλλίας.

Αυτό που όμως έχει ήδη επιτευχθεί δεν είναι μικρό. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ γνωρίζουμε δημόσια, με ονόματα και δεκαδικά ψηφία, ποιος ξέφυγε και πόσο. Για δεκαετίες τα μισθολόγια της EuroLeague ήταν θέμα φημολογίας, ψιθύρων σε ξενοδοχεία και «πηγών προσκείμενων στη διοίκηση». Τώρα υπάρχει αριθμός. Και όπου υπάρχει αριθμός, υπάρχει λογοδοσία.

Για μια μικρή αγορά σαν τη δική μας, το μάθημα είναι διπλό και το ξέρουμε καλά: τα οικονομικά πλαίσια διαμορφώνουν τον ανταγωνισμό πολύ περισσότερο από κάθε σφυρίχτρα. Και το δάπεδο μετράει όσο και η οροφή. Ίσως και περισσότερο…

Θα εξισώσει το luxury tax τους ισχυρούς με τους υπόλοιπους; Όχι. Δεν το κάνει πουθενά στον κόσμο. Αυτό που κάνει είναι πιο μετρημένο και πιο ρεαλιστικό: κάνει την υπεροχή ακριβότερη και την επιμονή των μικρών βιώσιμη. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αν το 2027 δούμε την Παρτίζαν ή τη Ζάλγκιρις να κρατάει έναν παίκτη που παλαιότερα θα είχε φύγει με μια τηλεφωνική κλήση από την Αθήνα ή τη Κωνσταντινούπολη, τότε τα 362.579 ευρώ θα έχουν κάνει πολύ περισσότερη δουλειά απ’ όση τους αναγνωρίζουμε σήμερα.

Ο δρόμος παραμένει ανοιχτός. Απλώς (επιτέλους) έχει και διόδια. Και αυτό είναι πρόοδος…

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3

€5

€10

Other amount

Υπάρχει μια λέξη στην ανακοίνωση της ΚΑΕ Ολυμπιακός που αξίζει περισσότερη προσοχή από όλο το υπόλοιπο κείμενο: «αναίτια». Ο Τόμας Γουόκαπ, λέει ο πρωταθλητής Ευρώπης, κοινοποίησε μονομερή έγγραφη καταγγελία του συμβολαίου του και ζήτησε άμεση αποδέσμευση χωρίς να επικαλεστεί λόγο. Ούτε καθυστερήσεις πληρωμών, ούτε παραβίαση όρων, ούτε ιατρικό ζήτημα. Τίποτα από όσα προβλέπει το πλαίσιο ως αιτία. Λέει απλώς: θέλω να φύγω.

Και εκεί ακριβώς η υπόθεση παύει να είναι ρεπορτάζ μεταγραφών και γίνεται θεσμικό ζήτημα. Γιατί αν ένας παίκτης μπορεί να καταγγείλει «αναίτια» ένα εν ισχύι συμβόλαιο επειδή εμφανίστηκε κάποιος με… βαθύτερη τσέπη, τότε η EuroLeague δεν έχει πρόβλημα με τον Γουόκαπ. Έχει πρόβλημα με τον εαυτό της.

Πέντε χρόνια, ένα καλοκαίρι

Ας κρατήσουμε για ένα λεπτό το ανθρώπινο κομμάτι, γιατί χωρίς αυτό η ιστορία γίνεται κακή δικογραφία. Ο Γουόκαπ δεν είναι ένας τυχαίος μισθοφόρος που πέρασε από το λιμάνι. Είναι ο άνθρωπος που ήρθε το 2021, πανηγύρισε τρία πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα, τέσσερα Σούπερ Καπ και, τον περασμένο Μάιο, το τρόπαιο που κυνηγούσε ο Ολυμπιακός εδώ και χρόνια. Είναι ο Best Defender της EuroLeague του 2024, ο πρώτος σε κλεψίματα του 2023, ο παίκτης που πήρε ελληνικό διαβατήριο και φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής.

Τα νούμερά του πέρυσι (5.3 πόντοι, 5.7 ασίστ, 2.6 ριμπάουντ σε 24.4 λεπτά, με 36.7% στα τρίποντα σε 37 συμμετοχές) δεν λένε σχεδόν τίποτα, και αυτό είναι ο καλύτερος έπαινος γι’ αυτόν. Ο Γουόκαπ ανήκει στην κατηγορία των παικτών που το boxscore τους αδικεί συστηματικά. Είναι ο παίκτης που κερδίζει τα επτά λεπτά της τέταρτης περιόδου που δεν φαίνονται πουθενά.

Είναι επίσης 33 ετών. Και ξέρει, όπως ξέρουν όλοι στην ηλικία του, ότι το επόμενο μεγάλο συμβόλαιο δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει. Αυτό δεν το γράφω για να τον δικαιολογήσω. Το γράφω γιατί χωρίς αυτό δεν καταλαβαίνεις γιατί ένας άνθρωπος με το προφίλ του φτάνει στο σημείο να στείλει τέτοιο χαρτί.

Η αριθμητική που τα εξηγεί όλα

Το συμβόλαιο του Γουόκαπ, επέκταση που υπογράφηκε το 2023, τρέχει μέχρι το καλοκαίρι του 2027 με καθαρό μισθό γύρω στο 1.1 εκατ. δολάρια. Και (εδώ είναι το κλειδί) δεν περιλαμβάνει ρήτρα αποδέσμευσης. Καμία. Ο Ολυμπιακός έχει απόλυτο συμβατικό έλεγχο.

Απέναντι σε αυτό, η Dubai BC φέρεται να έχει βάλει στο τραπέζι για τον ίδιο τον παίκτη κάτι σαν 6 εκατ. δολάρια για δύο χρόνια, με σενάρια που έφταναν τα 9 εκατ. για τρία. Δηλαδή, με απλά μαθηματικά, από δύο έως τρεις φορές η ετήσια απολαβή του, επί τρία χρόνια. Προς τον Ολυμπιακό, οι προσφορές ανέβαιναν σκαλί σκαλί: 600.000 δολάρια σε δύο δόσεις, μετά 870.000 ευρώ που χαρακτηρίστηκαν «τελική προσφορά», τελευταία γίνεται λόγος για 1.5 εκατ. Ο Ολυμπιακός ζήτησε 3 εκατ. και δεν κουνήθηκε ρούπι. «Δεν υπάρχει θέμα προς συζήτηση», ήταν η γραμμή του Πειραιά όλο το καλοκαίρι.

Ο γενικός μάνατζερ της Dubai, Ντέγιαν Καμενιάσεβιτς, δεν έκρυψε τίποτα μιλώντας στη Mozzart Sport: παραδέχθηκε ότι ψάχνουν πλέι μέικερ και ότι «ένας από τους παίκτες είναι ο Τόμας Γουόκαπ», προσθέτοντας ότι όλα εξαρτώνται από τη συμφωνία με τον Ολυμπιακό ή από το αν ο παίκτης βρει μόνος του τον τρόπο να «σπάσει» το συμβόλαιο. Η δεύτερη διατύπωση είναι που πρέπει να απασχολήσει τη διοργάνωση. Δεν είναι απειλή ούτε πρόκληση, αλλά μια απλή περιγραφή μιας διεξόδου που το σύστημα αφήνει ανοιχτή.

Ο ίδιος ο Καμενιάσεβιτς, παρεμπιπτόντως, αντιστέκεται στην εικόνα του νεόπλουτου που αγοράζει την Ευρώπη: υποστηρίζει ότι ο προϋπολογισμός τους ήταν 11ος πέρυσι και φέτος κινείται μεταξύ έβδομης και ένατης θέσης, και ότι κανένας παίκτης τους δεν βρίσκεται στους 15 ακριβοπληρωμένους της EuroLeague. Ας υποθέσουμε ότι λέει την αλήθεια. Το ζήτημα δεν αλλάζει καθόλου, αντίθετα γίνεται πιο ανησυχητικό. Γιατί αν δεν χρειάζεται καν να είσαι ο πλουσιότερος για να ξηλώσεις συμβόλαιο του πρωταθλητή Ευρώπης, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο αφού παρουσιάζεται ένα κενό στους κανόνες.

Το χαρτί που εγγυάται μόνο προς μία κατεύθυνση

Η EuroLeague διαθέτει ολοκληρωμένο πλαίσιο: EuroLeague Framework Agreement, τυποποιημένο συμβόλαιο παίκτη, Dispute Resolution Chamber, διαιτησία στη Λουγκάνο, με το BAT ως εναλλακτικό φόρουμ. Και έχει, δικαίως, ως θεμέλιο λίθο την πλήρη εγγύηση των συμβολαίων. Μια κατάκτηση της ELPA για την οποία κανείς σοβαρός δεν διαφωνεί. Ο παίκτης που τραυματίζεται ή που δεν αποδίδει πληρώνεται μέχρι το τέλος. Έτσι πρέπει.

Το ερώτημα είναι τι εγγυάται το ίδιο χαρτί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Γιατί οι ομάδες δεν χτίζουν μόνο ρόστερ. Χτίζουν προϋπολογισμούς, εισιτήρια διαρκείας, χορηγικά πακέτα, αθλητικά πλάνα τριετίας. Ο Ολυμπιακός πήγε ήδη και έφερε Κόντι Μίλερ-Μακιντάιρ και Ζαν Μοντέρο. Δεν το έκανε επειδή περίσσευαν θέσεις, αλλά επειδή έπρεπε να θωρακιστεί απέναντι σε ένα σενάριο που δεν έπρεπε καν να υπάρχει. Και δίπλα τρέχει και η υπόθεση Ντόρσεϊ, με τον παίκτη να ζητά σχεδόν διπλασιασμό ενός συμβολαίου που ήδη ισχύει.

Εδώ είναι που το πράγμα γίνεται μεταδοτικό. Αν η κίνηση Γουόκαπ τελεσφορήσει με οποιονδήποτε τρόπο, το μήνυμα προς κάθε ατζέντη της ηπείρου θα είναι κρυστάλλινο: το τριετές συμβόλαιο είναι δεσμευτικό μόνο για τον σύλλογο και προαιρετικό για τον παίκτη. Και τότε καμία μεσαία ομάδα δεν θα μπορεί να προγραμματίσει τίποτα πέρα από τον επόμενο Ιούνιο.

Η ειρωνεία στην κορυφή

Τον περασμένο Ιανουάριο, η EuroLeague έστειλε επιστολή στο NBA προειδοποιώντας για νομικές ενέργειες, επειδή η αμερικανική λίγκα συζητούσε με ομάδες που είναι δεσμευμένες με μακροχρόνιες άδειες. Η λογική ήταν αδιαμφισβήτητη: δεν μιλάς με κάποιον που έχει υπογράψει αλλού.

Αυτή η αρχή, όμως, εφαρμόστηκε για τις μετοχές και τις άδειες. Για τους παίκτες, το αντίστοιχο πλέγμα προστασίας απλώς δεν υπάρχει με την ίδια πυκνότητα. Το NBA, που δεν είναι δα και υπόδειγμα ηθικής, έχει τουλάχιστον καταλάβει το πρόβλημα: πρόστιμο 500.000 δολαρίων στους Λέικερς επειδή ο γενικός μάνατζέρ τους επικοινώνησε με τον ατζέντη παίκτη υπό συμβόλαιο, και έκτοτε πρόστιμα που φτάνουν τα 10 εκατ., αφαίρεση επιλογών ντραφτ, ακόμα και ακύρωση συμβολαίων ως πιθανές κυρώσεις.

Η EuroLeague δεν χρειάζεται να αντιγράψει το αμερικανικό μοντέλο. Χρειάζεται όμως να απαντήσει σε τρία πράγματα: τι συνιστά αθέμιτη προσέγγιση παίκτη υπό συμβόλαιο, ποιος το ελέγχει, και τι πληρώνει όποιος πιαστεί. Χωρίς αυτά, το «ιερό» συμβόλαιο είναι απλώς μια σύσταση με σφραγίδα.

Η υπογραφή δεν έχει μία μόνο όψη

Θα το πω ευθέως, γιατί η μέση οδός εδώ είναι υπεκφυγή. Ναι, οι παίκτες πρέπει να προστατεύονται. Ναι, οι εγγυημένες αποδοχές είναι κατάκτηση και όχι πολυτέλεια. Ναι, ένας αθλητής με ημερομηνία λήξης στα γόνατά του δικαιούται να κυνηγήσει το συμβόλαιο της ζωής του.

Αλλά η προστασία που ισχύει προς τη μία κατεύθυνση και εξαερώνεται προς την άλλη δεν λέγεται προστασία. Λέγεται ανισορροπία. Το συμβόλαιο δεν είναι εισιτήριο μονής διαδρομής που το ακυρώνεις όταν βρεις καλύτερη πτήση. Είναι αμοιβαία δέσμευση, και η ιερότητά της κρίνεται ακριβώς τη στιγμή που η μία πλευρά έχει κάθε λόγο να την παραβεί.

Αν ο Ολυμπιακός καθυστερούσε τρεις μισθούς, ο Γουόκαπ θα είχε δίκιο να καταγγείλει και όλοι μας θα ήμασταν μαζί του. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και αντίστροφα. Οι σύλλογοι δεν είναι απρόσωπες εταιρείες που «αντέχουν». Είναι κι αυτοί συμβαλλόμενο μέρος, με υποχρεώσεις που τηρούν, με κόσμο που πλήρωσε εισιτήριο διαρκείας για ένα ρόστερ που του υποσχέθηκαν. Η ισότητα των όπλων δεν είναι εχθρός των παικτών. Είναι η μόνη εγγύηση ότι το επόμενο συμβόλαιο θα έχει αξία και για τους δύο.

Τι μπορεί να γίνει, πριν γίνει συνήθεια

Τρία πράγματα, χωρίς επανάσταση. Πρώτον, ρητός κανόνας για τις επαφές με δεσμευμένους παίκτες, με υποχρεωτική έγγραφη ενημέρωση του συλλόγου και πραγματικές κυρώσεις για τους παραβάτες. Δεύτερον, τυποποίηση των ρητρών: αν η αγορά έχει φτάσει εδώ, τότε κάθε πολυετές συμβόλαιο να ορίζει εξαρχής τι κοστίζει η έξοδος. Έτσι, το επόμενο «Ντουμπάι» πληρώνει τιμολόγιο αντί να στέλνει επιστολές. Τρίτον, ταχεία διαιτητική διαδικασία με πραγματικά αποτρεπτικές ποινές, ώστε η μονομερής καταγγελία να μην είναι ποτέ ο «εύκολος» δρόμος.

Ο Ολυμπιακός περιμένει τον παίκτη την Πέμπτη 20 Αυγούστου για ιατρικές και εργομετρικές, με ρητή επιφύλαξη νομικών ενεργειών. Πιθανότατα θα ακολουθήσουν δικηγόροι, ημερομηνίες και μια διαδικασία που θα κρατήσει περισσότερο απ’ όσο αντέχει η υπομονή του κόσμου.

Και όμως, το τελικό συμπέρασμα δεν είναι μαύρο. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ βρίσκεται σε φάση όπου έρχονται νέα κεφάλαια, νέες αγορές και νέοι παίκτες που πριν από πέντε χρόνια δεν θα κοιτούσαν καν προς τα εδώ. Αυτό είναι πλούτος, όχι απειλή. Η υπόθεση Γουόκαπ δεν είναι το τέλος της αξιοπιστίας. Είναι το καμπανάκι που χτυπά ακριβώς στην ώρα του, όσο υπάρχει χρόνος να μπουν κανόνες πριν γίνει το κενό συνήθεια. Οι διοργανώσεις που ωριμάζουν το κάνουν πάντα έτσι: με μια κρίση που τις αναγκάζει να γράψουν αυτό που θεωρούσαν αυτονόητο.

Ας ελπίσουμε ότι η EuroLeague θα διαβάσει το σημερινό χαρτί όχι ως δικόγραφο, αλλά ως προσχέδιο κανονισμού.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3

€5

€10

Other amount