Η Εθνική Γυναικών 3×3 Κ23 έφτασε μέχρι τους «4» του Τάραντο, μία ανάσα από το μετάλλιο, και άφησε ένα μήνυμα που δεν χωράει σε 21 πόντους
Παλιά λέγαμε στα γήπεδα: «δεν μας νοιάζει πόσοι είστε, αλλά πόσο το λέει η ψυχή σας». Στους Κήπους του… Περιπάτου στο Τάραντο, δίπλα στη θάλασσα του Ιονίου, τέσσερα κορίτσια από την Κύπρο απάντησαν σε αυτήν την ερώτηση με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Η Εμμέλεια Γεωργίου, η Σοφία Στυλιανίδη, η Παναγιώτα Κυριάκου και η Δήμητρα Παπαλλά μπήκαν στη διοργάνωση των 20ών Μεσογειακών Αγώνων ως το αουτσάιντερ του προγράμματος και βγήκαν από αυτήν ως η τέταρτη καλύτερη ομάδα της Μεσογείου. Ανάμεσα στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Δηλαδή ανάμεσα σε τρεις χώρες που, όταν μιλάνε για μπάσκετ, ο υπόλοιπος πλανήτης σωπαίνει και ακούει!
Δεν ήρθε το μετάλλιο. Το χάλκινο έμεινε στη Γαλλία, με το 21-9 του μικρού τελικού, και ο τελικός ήταν υπόθεση Ισπανίας. Όμως όποιος σταθεί μόνο στο τελευταίο σκορ θα χάσει το ταξίδι. Θα μοιάζει με εκείνον που πήγε στην Πράγα και κοίταζε όλη μέρα το κινητό του…
Ο όμιλος: τρεις νίκες, μηδέν ερωτηματικά
Το 3×3 είναι το πιο άτεγκτο άθλημα που έβγαλε το μπάσκετ. Δέκα λεπτά ή 21 πόντοι, ό,τι έρθει πρώτο. Δεν υπάρχει τέταρτη περίοδος για να διορθώσεις, δεν υπάρχει πάγκος με δέκα λύσεις, δεν υπάρχει προπονητής που παίρνει τάιμ άουτ κάθε φορά που μπλέκεις. Είσαι εσύ, η μπάλα και το ρολόι των 12 δευτερολέπτων που σε κυνηγάει σαν ενοικιαστής για το καθυστερημένο νοίκι.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Κύπρος έκανε πρεμιέρα με 21-8 επί της Αλγερίας. Δεν ήταν απλή νίκη αλλά ανακοίνωση των προθέσεων των κοριτσιών. Η Στυλιανίδη με 9 πόντους και η Παπαλλά με 8 έδειξαν από την πρώτη μέρα ότι το σκοράρισμα δεν θα ήταν πρόβλημα. Ακολούθησε η Τυνησία, 14-5, ένα παιχνίδι που η Κύπρος έλεγξε μέσα από την άμυνα, κρατώντας τον αντίπαλο σε πέντε πόντους μέσα σε δέκα λεπτά.
Και μετά ήρθε η Τουρκία.
Η Τουρκία στο 3×3 γυναικών δεν είναι τυχαία ομάδα. Έχει παράδοση, έχει υποδομές, έχει σώματα. Το 12-7 που πέτυχε η Κύπρος ξεπέρασε τα όρια ενός απλού αποτελέσματος. Επτά πόντοι παθητικό. Η Παπαλλά μάζεψε 7 ριμπάουντ, η Στυλιανίδη 4, και οι τέσσερις Κύπριες έπαιξαν εκείνο το μπάσκετ που δεν το διδάσκεις στα φυλλάδια, το μαθαίνεις στις πλατείες: κρατάς την κατοχή, παίζεις γρήγορα χωρία να βιάζεσαι και δεν χαρίζεις τίποτα!
Τρία στα τρία, πρωτιά ομίλου, μηδέν ήττες.
Ο προημιτελικός: όταν το 15-15 σε κοιτάζει στα μάτια
Η Σλοβενία είναι από τις χώρες που το 3×3 το πήραν σοβαρά πριν το πάρουν σοβαρά οι άλλοι. Δεύτερη στον όμιλό της, με νίκη επί της Κροατίας, ήρθε στον προημιτελικό της Δευτέρας με την εμπειρία του «ξέρουμε πώς παίζονται αυτά».
Η Κύπρος ξεκίνησε σαν να μην την ενημέρωσε κανείς ότι πρέπει να έχει άγχος: 9-3. Το γήπεδο άρχισε να παίρνει χαμπάρι ότι κάτι συμβαίνει. Μετά συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα στο 3×3, όπου το μομέντουμ αλλάζει χέρια πιο γρήγορα από ό,τι το μπαλάκι στο ping pong: η Σλοβενία μείωσε στο 12-11 και ισοφάρισε στο 15-15.
Εκεί, στο 15-15, κρίνονται οι ομάδες. Όχι στα σκορ των 21-8, όχι στις ανακοινώσεις, αλλά στη στιγμή που ό,τι έχτισες τα προηγούμενα έξι λεπτά έχει εξαφανιστεί και πρέπει να το ξαναχτίσεις με χέρια που τρέμουν μέσα σε λίγο χρόνο. Η Κύπρος απάντησε με ένα σερί 6-0. Τέλος. 21-15. Η Στυλιανίδη με 10 πόντους, η Κυριάκου με 7, η Παπαλλά με 4. Πρόκριση στους τέσσερις της Μεσογείου.
Ο Μάριος Πολυδώρου, που καλύπτει το κυπριακό μπάσκετ από το 1989 και έχει δει τα πάντα, το συνόψισε με μια πρόταση: «για αυτό που κατάφεραν, για την καλαθοσφαιρική Κύπρο, είναι χρυσά αυτά τα κορίτσια».
Ο ημιτελικός: το τείχος της Ισπανίας και τα δύο λεπτά που έμειναν
Η Ισπανία είχε αποκλείσει την Ελλάδα στον προημιτελικό. Ερχόταν με τη βαρύτητα μιας χώρας που στο γυναικείο μπάσκετ έχει σταθερή θέση στην ελίτ του κόσμου. Το 7-3 στο ξεκίνημα έδειξε τη διαφορά ταχύτητας και δύναμης. Και όμως, στο όγδοο λεπτό, το σκορ ήταν 13-10. Τρεις πόντοι. Στο 3×3, τρεις πόντοι είναι ένα εύστοχο σουτ από τα 6,75 και μία ελεύθερη βολή. Είναι δηλαδή… τίποτα.
Η Ισπανία, όπως κάνουν οι μεγάλες ομάδες, ξέφυγε στο τέλος και έκλεισε το παιχνίδι 19-12, με την Παπαλλά να βάζει 6, τη Στυλιανίδη 4 και τη Γεωργίου 2. Στον μικρό τελικό, δύο ώρες αργότερα, τα πόδια είχαν αδειάσει και η Γαλλία, χαμένη από την Ιταλία στον άλλο ημιτελικό, ήταν ακριβώς ό,τι δεν χρειάζεται μια κουρασμένη τετράδα: μεγάλη, βαθιά, θυμωμένη. Το 21-9 ήταν το τίμημα τεσσάρων παιχνιδιών σε δύο μέρες με τέσσερα σώματα.
Γιατί έγινε αυτό που έγινε
Δύο ομάδες ταξίδεψαν στο Τάραντο για το 3×3, με τον Ηρακλή Πιττάκα στον πάγκο και των δύο. Η ανδρική ομάδα έφυγε νωρίς, με τρεις ήττες. Η γυναικεία έφτασε στους τέσσερις.
Η τετράδα των κοριτσιών είχε αυτό που στο 3×3 λέγεται «balance»: μία παίκτρια που σκοράρει με συνέπεια (Στυλιανίδη, 28 πόντοι στα πέντε παιχνίδια που καταγράφηκαν αναλυτικά), μία που κυριαρχεί στο ταμπλό (Παπαλλά και τα 7 ριμπάουντ κόντρα στην Τουρκία), μία που εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές (Κυριάκου, 7 πόντοι στη Σλοβενία) και μία που κάνει όλα τα υπόλοιπα (Γεωργίου). Χωρίς τη δεύτερη γραμμή, χωρίς τη δυνατότητα ανάσας, οι τέσσερις μοιράστηκαν τα δέκα λεπτά κάθε παιχνιδιού σαν να μοιράζονταν το τελευταίο κομμάτι πίτσας: με απόλυτη δικαιοσύνη και απόλυτη επίγνωση ότι δεν υπάρχει δεύτερο.
Και υπάρχει το ευρύτερο πλαίσιο. Η κυπριακή γυναικεία καλαθοσφαίριση φέτος το καλοκαίρι έβγαλε ασημένιο μετάλλιο με την Κ18 στην Πέγια, και τώρα προσθέτει μια τέταρτη θέση Μεσογειακών Αγώνων στο 3×3 Κ23. Το 2022, στο FIBA 3×3 Europe Cup, η Κύπρος είχε φύγει με 0-2 και τη 10η θέση. Τέσσερα χρόνια μετά, η ίδια χώρα κερδίζει Τουρκία και Σλοβενία σε νοκ-άουτ πλαίσιο. Αυτή η τροχιά κάτι μας λέει, αρκεί να το ακούσουμε και να το στηρίξουμε.
Το «και τώρα;»
Το 3×3 είναι ολυμπιακό άθλημα από το Τόκιο. Είναι, επίσης, το άθλημα όπου μια μικρή χώρα μπορεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες με τέσσερις παίκτριες σε συγκεκριμένους ρόλους και ένα καλά οργανωμένο πρόγραμμα. Δεν χρειάζεσαι 12 αθλήτριες ύψους 1,90, χρειάζεσαι τέσσερις που ξέρουν να παίζουν μαζί (πολύ σημαντικό) και ένα καλοκαίρι γεμάτο τουρνουά.
Το Τάραντο απέδειξε ότι το ταλέντο υπάρχει. Η ερώτηση είναι απλή: θα γίνει το 3×3 προτεραιότητα ή θα μείνει το ωραίο επεισόδιο ενός καλοκαιριού; Το FIBA 3×3 Europe Cup, τα Nations League, τα διεθνή τουρνουά της FIBA είναι εκεί και περιμένουν. Και οι τέσσερις κοπέλες της Ιταλίας είναι Κ23, που σημαίνει ότι έχουν μπροστά τους τουλάχιστον μία ακόμη ολυμπιακή τετραετία σε ηλικία αιχμής.
Επίλογος
Δεν κρέμασαν μετάλλιο στον λαιμό τους. Κρέμασαν όμως κάτι πιο δύσκολο να το αφαιρέσεις: την απόδειξη ότι μια κυπριακή ομάδα μπορεί να σταθεί στο ίδιο γήπεδο με την Ισπανία και να είναι στο 13-10 στο όγδοο λεπτό. Ότι μπορεί να βρίσκεται στο 15-15 με τη Σλοβενία, χάνοντας τη διαφορά, όμως να τη βρίσκει ξανά με ένα 6-0. Ότι μπορεί να κρατήσει την Τουρκία στους επτά πόντους.
Η Εμμέλεια, η Σοφία, η Παναγιώτα και η Δήμητρα επιστρέφουν από το Τάραντο τέταρτες στη Μεσόγειο. Στο μυαλό όμως όλων όσοι είδαν τα παιχνίδια, επιστρέφουν πρώτες σε κάτι που δεν μετριέται: στο δικαίωμα να ονειρευόμαστε ξανά, χωρίς να ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Και το επόμενο καλοκαίρι, όταν θα ξαναμιλάμε για 3×3, δεν θα λέμε «για δες τι έκαναν τα κορίτσια». Θα αναρωτιώμαστε για το «πόσο μακριά θα πάνε αυτή τη φορά».
