Υπάρχουν νίκες που μετριούνται σε… χρόνια. Και το 77-72 της Εθνικής Ανδρών επί της Αυστρίας, στο «Σπύρος Κυπριανού» της Λεμεσού, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ο πίνακας έγραψε πέντε πόντους διαφορά. Το ημερολόγιο έγραψε τρία χρόνια και τρεις μήνες.
Από τον Μάιο του 2023 είχε να νιώσει η Εθνική μας το συναίσθημα του νικητή σε επίσημη υποχρέωση. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν ήττες που πονούσαν, ήττες που εξηγούνταν, ήττες που συζητιούνταν στα σαλόνια με τη γνωστή κυπριακή αυστηρότητα προς τα δικά μας παιδιά. Την Πέμπτη το βράδυ, όλα αυτά μπήκαν στο συρτάρι. Όχι επειδή ξεχάστηκαν, αλλά επειδή η ομάδα του Παναγιώτη Γιανναρά έδωσε την απάντηση εκεί που πρέπει να δίνονται οι απαντήσεις: στο παρκέ.
Μια ιστορία που έγραφε πάντα ο αντίπαλος
Πριν από την Πέμπτη, το ισοζύγιο με την Αυστρία ήταν σχεδόν προσβλητικό: έντεκα αναμετρήσεις, δέκα αυστριακές νίκες, μία δική μας. Και εκείνη η μία είχε γεννηθεί το 1995 στο Λουγκάνο, με 76-57, όταν η ομάδα του Κώστα Μίσσα έκλεινε με δύο νίκες μια διοργάνωση που ελάχιστοι θυμούνται πια. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το ισοζύγιο έγινε 10-2.
Δεν μιλάμε για ισορροπία. Είναι όμως μία… ρωγμή. Και όπως λέει και ο σοφός λαός μας, από τη μικρή χαραμάδα μπαίνει το φως.
Το βράδυ που η μπάλα αρνήθηκε να μπει, αλλά δεν μας πείραξε
Το πιο παράξενο στοιχείο της βραδιάς: η Εθνική πανηγύρισε έχοντας βρει μόλις πέντε φορές δίχτυ από τα 6,75. Τρία από τα πέντε ήταν του Στέφανου Τίγκα. Δηλαδή, οι υπόλοιποι εννιά παίκτες που πέρασαν από το παρκέ συγκέντρωσαν δύο εύστοχα τρίποντα σε σαράντα λεπτά.
Σε μια εποχή που ολόκληρο το παγκόσμιο μπάσκετ έχει μετατρέψει τη γραμμή των τριών πόντων σε βασικό νόμισμα, η Κύπρος κέρδισε παίζοντας σαν να μην είχε τυπωθεί ποτέ αυτό το νόμισμα. Πήγε στο καλάθι. Πήρε φάουλ. Πήρε επιθετικά ριμπάουντ. Κέρδισε τη μονομαχία των σωμάτων σε ένα ματς που στα τελευταία δέκα λεπτά είχε περισσότερη ένταση από ό,τι ολόκληρη η προετοιμασία.
Αν η βραδιά είχε τίτλο, θα ήταν αυτός: όταν το χέρι κρυώνει, ζεσταίνεις τα… πόδια.
Το πρώτο ημίχρονο ως μάθημα υπομονής
Τα δεκάλεπτα λένε την ιστορία καθαρά: 16-20, 36-41, 56-55, 77-72. Για είκοσι λεπτά η Εθνική κυνηγούσε. Όχι δραματικά, αλλά σταθερά. Αυτή η ενοχλητική διαφορά των τεσσάρων-πέντε πόντων που δεν σε σκοτώνει, αλλά δεν σε αφήνει να ανασάνεις. Η Αυστρία έμοιαζε να ελέγχει τον ρυθμό με την άνεση κάποιου που έχει συνηθίσει να παίρνει αυτά τα παιχνίδια.
Η μεγάλη διαφορά ήρθε στην τρίτη περίοδο. Είκοσι πόντοι για την Κύπρο, δεκατέσσερις για τους Αυστριακούς, και ένα ματς που άλλαξε ιδιοκτήτη. Η Εθνική δεν το κατέκτησε με ένα καταιγιστικό σερί. Το πήρε με το σταγονόμετρο, κατοχή την κατοχή, όπως χτίζεται ένας τοίχος με πέτρα που την κουβαλάς στον ώμο.
Τα αδέρφια Τίγκα και μια βραδιά που θα θυμούνται
Ο Φίλιππος Τίγκας τελείωσε με 25 πόντους σε 26 λεπτά, με 9/16 σουτ, 6/7 βολές, 3 ασίστ και 3 κλεψίματα. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι το ξερό νούμερο. Είναι πότε το παρήγαγε. Επέστρεψε στο παρκέ στο 36ο λεπτό, σε ένα ματς που κρεμόταν από μια κλωστή, και το τελείωσε ο ίδιος. Σε λίγες εβδομάδες θα φοράει τη φανέλα της Μυκόνου στη Stoiximan GBL. Η Λεμεσός τον αποχαιρέτησε με τον καλύτερο τρόπο.
Δίπλα του, ο αδελφός του, ο Στέφανος Τίγκας με 15 πόντους και τα τρία εκείνα τρίποντα που κράτησαν την ομάδα ζωντανή τις ώρες που τίποτα άλλο δεν έμπαινε. Δύο αδέρφια, σαράντα πόντοι από τους εβδομήντα επτά. Σε μια μικρή μπασκετική χώρα, τέτοιες οικογενειακές συνεργασίες δεν είναι απλώς ρομαντικές. Είναι μία στατιστική ανάγκη.
Ο Ιωάννης Πασιαλής πρόσθεσε 13 πόντους, ο Παναγιώτης Παυλίδης 10 με μια εμφάνιση που ξεπερνά κατά πολύ τη στήλη του σκοραρίσματος: παρουσία, ενέργεια, καθαρές αποφάσεις στα δύσκολα. Ο Μιχαήλ έβαλε 8, ο Γιανναράς 4, ο Κουμής 2.
Και εδώ είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της βραδιάς: δεν υπήρχε κανένας που να «κρύφτηκε». Εννιά παίκτες πάτησαν παρκέ και οι εννιά άφησαν κάτι πίσω τους. Οι νίκες των «μικρών» ομάδων δεν χτίζονται με αστέρια. Χτίζονται σε ρόλους που εκτελούνται σωστά από ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι τους ζητείται.
Η απάντηση σε όσους είχαν ήδη γράψει το σενάριο
Λίγες μέρες νωρίτερα, στο Telekom Center Athens, η Εθνική είχε δώσει μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση απέναντι στην Ελλάδα (82-75). Ακόμα κι εκεί, όμως, βρέθηκαν φωνές που είδαν μόνο το σκορ και όχι το περιεχόμενο. Η αμφισβήτηση απέναντι στην Εθνική Ανδρών έχει γίνει τα τελευταία χρόνια σχεδόν… εθνικό σπορ και ομολογουμένως, τα αποτελέσματα είχαν δώσει επιχειρήματα, ασχέτως αντιπάλου.
Το θέμα με τα επιχειρήματα, ωστόσο, είναι ότι έχουν ημερομηνία λήξης. Την Πέμπτη έληξαν. Δεν λύθηκαν όλα, δεν διορθώθηκαν όλα, αλλά η ομάδα απέδειξε ότι ξέρει να αντέχει σε ματς που κρίνονται στο τελευταίο τρίλεπτο. Ακόμα και με παίκτες που δεν έχουν πλήρη συμμετοχή στις ομάδες τους, που πρέπει να κάνουν προσπάθειες εκεί που καίει η μπάλα και (δυστυχώς) αυτές είναι αναγκασμένοι να τις κάνουν με την Εθνική, γιατί αυτά δεν διδάσκονται στην προπόνηση. Ή το έχεις, ή το χτίζεις πληρώνοντας το τίμημα. Η Εθνική το έχει πληρώσει.
Και θα μου πουν τώρα κάποιοι: «Σιγά ρε Κατσαρέ, μία νίκη κάναμε». Σωστά. Μία. Δεν πήραμε πρόκριση, δεν προκριθήκαμε στο EuroBasket, δεν αλλάξαμε την θέση μας στην παγκόσμια κατάταξη. Μία νίκη σε ένα ματς που, αν το χάναμε, θα το είχαμε ξεχάσει μέχρι το Σάββατο.
Μόνο που εδώ δεν μετράμε τρόπαια, αλλά μετράμε αναπνοές. Και για μια ομάδα που είχε τρία χρόνια να πάρει επίσημο παιχνίδι, η κουβέντα δεν είναι ότι «κερδίσαμε», αλλά ότι «σταματήσαμε να χάνουμε». Το λέει και ο λαός πως με ένα χελιδόνι δεν έρχεται η άνοιξη. Κάπου, όμως, πρέπει να προσγειωθεί και το πρώτο χελιδόνι, αλλιώς η άνοιξη δεν έρχεται ποτέ.
Το ξέρω, άλλωστε, ότι όσοι το λένε το εννοούν από αγάπη και όχι από κακία. Είναι οι ίδιοι που θα βρίσκονται στο «Σπύρος Κυπριανού» τον Φεβρουάριο. Απλώς, ας μας επιτραπεί για ένα βράδυ να χαρούμε χωρίς αστερίσκο. Οι αστερίσκοι δεν πάνε φεύγουν από τη λίστα. Θα είναι εκεί στο Σκόπιε τον Νοέμβριο, με το καλημέρα του αγώνα…
Οι άδειες θέσεις που έκαναν θόρυβο
Και μετά υπάρχει το άβολο κομμάτι της βραδιάς, αυτό που κανείς δεν θέλει να γράψει την επομένη μιας νίκης, αλλά που πρέπει να γραφτεί ακριβώς επειδή είναι η επομένη μιας νίκης.
Το «Σπύρος Κυπριανού» δεν ήταν όπως θα έπρεπε. Μια Εθνική ομάδα που ανοίγει επίσημη διοργάνωση, στο σπίτι της, λίγες ημέρες μετά την εξαιρετική εμφάνιση με την Ελλάδα, αξίζει κερκίδες που να την πιέζουν να κερδίσει, όχι κερκίδες που να την παρακολουθούν από απόσταση ασφαλείας. Το μπάσκετ στην Κύπρο έχει κοινό. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές σε παιχνίδια της Εθνικής, ειδικά στη Λευκωσία. Κακά τα ψέματα όμως. Όσο όμορφο και αν είναι το Σπύρος Κυπριανού, όσες ανέσεις και αν έχει, δυστυχώς ο κόσμος δεν αγκαλιάζει την Εθνική σε αυτό το γήπεδο…
Μοιάζει σαν η Εθνική να χτίζει την εμπιστοσύνη της με τον κόσμο από την αρχή. Και ξέρετε πως η εμπιστοσύνη είναι σαν το νερό στα χωράφια: φεύγει γρήγορα, γυρίζει αργά. Η ομάδα έκανε το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα βήματα θέλουν και πρέπει να γίνουν με… παρέα.
Τι μένει και τι έρχεται
Η επόμενη στάση είναι τον Νοέμβριο και είναι διπλά δύσκολη: 26 Νοεμβρίου εκτός έδρας με τη Βόρεια Μακεδονία, 29 Νοεμβρίου στην Αυστρία για τη ρεβάνς. Η διαδικασία κλείνει στις 28 Φεβρουαρίου 2027, εντός έδρας με τους Σλάβους. Τρία παιχνίδια, με το ένα από αυτά να έχει ήδη αποκτήσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι Αυστριακοί θα κατεβούν στο παρκέ έχοντας κάτι να ξεπληρώσουν.
Η Εθνική κέρδισε το δικαίωμα να μπει στον Νοέμβριο με ένα «+1» στη στήλη και, το σημαντικότερο, με ένα αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια της: ότι μπορεί. Το ζητούμενο τώρα είναι να πάψει αυτό να είναι είδηση.
Γιατί οι μεγάλες πορείες δεν αρχίζουν από τα εύκολα ματς. Αρχίζουν από τα βράδια που η μπάλα δεν μπαίνει, οι κερκίδες είναι μισοάδειες, ο αντίπαλος σε έχει κερδίσει δέκα φορές, αλλά εσύ βρίσκεις τρόπο να φύγεις νικητής!
