Tag - NBA

Το Ντένβερ δεν αγόρασε μέλλον αυτό το καλοκαίρι, αλλά νοίκιασε για το παρόν.

Είχε στα χέρια του έναν 23χρονο wing που μόλις είχε κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του και τον άφησε να φύγει, κρατώντας ένα χαρτί που θα ανοίξει το 2031. Στη θέση του έβαλε έναν 37χρονο All-Star με συμβόλαιο ενός έτους και μισθό τελευταίου παίκτη του ρόστερ.

Η ιστορία, όπως όλες οι καλές ιστορίες του NBA, έχει δύο αναγνώσεις. Και η δεύτερη είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την πρώτη.

Τι έγινε στην πραγματικότητα

Στις 19 Αυγούστου, μετά από τρεις μήνες διαρροών, τελεσιγράφων και αριθμών που ταξίδεψαν από τα 70 στα 112 εκατομμύρια, ο Peyton Watson κατέληξε στο Κλίβελαντ μέσω sign-and-trade. Υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο 88 εκατομμυρίων δολαρίων με player option και trade kicker 7,5%. Οι Nuggets πήραν το unprotected first round pick των Cavaliers για το 2031, ένα δεύτερο γύρο των Kings για το 2032 και τον Julian Reese από την Ουάσιγκτον τον οποίο σκοπεύουν να αποδεσμεύσουν από το two-way συμβόλαιό του, οπότε ας μην τον μετρήσουμε καν.

Δύο μέρες αργότερα, στις 21 Αυγούστου, ο DeMar DeRozan συμφώνησε με το Ντένβερ για ένα χρόνο και 3,9 εκατομμύρια δολάρια. Veteran minimum. Το ποσό που παίρνει ένας παίκτης ρόστερ, όχι ένας έξι φορές All-Star.

Άρα η πραγματική εξίσωση δεν είναι «DeRozan αντί Watson». Είναι αυτή:

Watson με 22 εκατ. τον χρόνο εναντίον DeRozan με 3,9 εκατ. + ένα ακάλυπτο πρώτο pick του 2031 + ένα δεύτερο του 2032.

Έτσι διατυπωμένη, η απόφαση παύει να είναι παράλογη και γίνεται… στοίχημα.

Ο παίκτης που έφυγε

Ο Watson δεν ήταν συμπληρωματικός παίκτης στο Ντένβερ. Πέρσι, στα 54 παιχνίδια είχε 14,6 πόντους, 4,9 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ, 1,1 μπλοκ και 0,9 κλεψίματα σε 29,6 λεπτά, με ποσοστά 49,6% εντός παιδιάς και 41,1% στα τρίποντα. Στη γωνία σούταρε 52%, ποσοστό που τον έβαζε στο 97ο εκατοστημόριο της λίγκας. Και όλα αυτά όντας ο άνθρωπος που αναλάμβανε αμυντικά τον καλύτερο επιθετικό των αντιπάλων.

Ένας wing 2,03 με τέτοια άμυνα και τέτοιο τρίποντο δεν βρίσκεται εύκολα. Χρειάζεται χτίσιμο. Και το Ντένβερ τον είχε χτίσει μόνο του, από το Νο. 30 του ντραφτ του 2022.

Το πρώτο σημάδι είχε φανεί ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οι Nuggets έδωσαν στον Christian Braun πενταετή επέκταση 125 εκατομμυρίων και άφησαν τον Watson να πάει σε restricted free agency χωρίς συμφωνία. Όποιος ξέρει το NBA κατάλαβε τότε ότι το ρολόι είχε ήδη αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

Το ζουμί, όμως, είναι στην τιμή. Το Ντένβερ ξεκίνησε ζητώντας πολλαπλά πρώτα picks και swaps. Ο συγκρίσιμος ρέστρικτεντ του καλοκαιριού, ο Walker Kessler, κόστισε στους Lakers δύο πρώτα και δύο swaps. Ο Watson έφυγε για ένα πρώτο του 2031 και κάτι ψιλά. Δεν είναι ότι πούλησαν. Είναι ότι πούλησαν φθηνά.

Ο παίκτης που ήρθε

Και τώρα το άλλο μισό της ιστορίας, που είναι πιο γλυκό απ’ όσο θα περίμενε κανείς.

Ο DeRozan μπαίνει στη 18η σεζόν του και πέρσι, στα 37 του, σημείωσε 18,4 πόντους, 4,1 ασίστ και 2,9 ριμπάουντ με 49,7% εντός παιδιάς. Η χρονιά αυτή έκλεισε ένα σερί δώδεκα συνεχόμενων σεζόν με 20άρι μέσο όρ. Δηλαδή ακόμη και η «πτώση» του είναι επίπεδο που 25 ομάδες θα υπέγραφαν σήμερα κιόλας. Έχει παίξει 74 ή περισσότερα παιχνίδια σε καθεμία από τις τελευταίες πέντε σεζόν και ποτέ λιγότερα από 60 σε ολόκληρη την καριέρα του. Στην εποχή του load management, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, είναι σχεδόν εξωτισμός.

Υπάρχει και ένα νούμερο που λέει από μόνο του ολόκληρη τη μεταγραφή: ο DeRozan έχει ξεκινήσει βασικός στα 1.252 από τα 1.264 παιχνίδια της καριέρας του. Και τα δώδεκα παιχνίδια που μπήκε από τον πάγκο ήταν στη σεζόν των ρούκι του, το 2009-10. Στα 37 του, λοιπόν, δέχεται για πρώτη φορά ουσιαστικά να είναι ο έκτος παίκτης και να το κάνει για το κατώτατο συμβόλαιο της λίγκας.

Γιατί; Γιατί το 2018 τον αντάλλαξαν από το Τορόντο για να έρθει ο Kawhi Leonard, και οι Raptors κατέκτησαν το πρωτάθλημα την επόμενη κιόλας χρονιά, χωρίς αυτόν. Οκτώ χρόνια αργότερα, ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της γενιάς του κυνηγάει ακόμη το δαχτυλίδι που τον προσπέρασε στον διάδρομο. Σύμφωνα με τον Chris Haynes, πριν υπογράψει μίλησε προσωπικά με Jokic, Murray και Gordon. Δεν διαπραγματευόταν χρήματα αλλά χρόνο. Ίσως και τίτλο…

Η ένσταση που δεν λύνεται με λογιστική

Εδώ όμως πρέπει να είμαστε τίμιοι: ο DeRozan δεν αντικαθιστά τον Watson. Ούτε κατά διάνοια.

Ο ένας είναι 23 ετών, αθλητικός, αμυντικός, με τρίποντο 41%. Ο άλλος είναι 37, με το πιο όμορφο midrange της γενιάς του και τρίποντο 32%. Το τελευταίο τζάκι που καίει ξύλα σε μια πόλη που έχει περάσει ολόκληρη στο φυσικό αέριο. Ο DeRozan θα δώσει shot creation, θα κρατήσει την επίθεση όρθια όταν ξεκουράζεται ο Jokic, θα βάλει καλάθια στο τελευταίο πεντάλεπτο. Δεν θα κλείσει τον Anthony Edwards στα playoffs.

Και αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα του Απριλίου, όχι του Αυγούστου.

Υπάρχει άλλωστε και το προηγούμενο. Πέρσι το Ντένβερ αντάλλαξε τον Michael Porter Jr. με τη φθηνότερη εκδοχή του, τον Cam Johnson, μαζί με picks. Ο Johnson δυσκολεύτηκε. Φέτος έφυγε ο Watson για ένα pick του 2031. Δύο φορές το ίδιο μοτίβο σε δύο καλοκαίρια δεν είναι σύμπτωση αλλά πολιτική. Η τοπική δημοσιογραφία του Ντένβερ το έγραψε ωμά: το θέμα δεν ήταν ποτέ τα λεφτά του Watson. Ήταν τα λεφτά των Kroenke.

Μήπως ο Jokic είναι το μεγαλύτερο οικονομικό πλεονέκτημα των Nuggets;

Να όμως που η ίδια εικόνα αντέχει και μια εντελώς διαφορετική ανάγνωση.

Γιατί οι Nuggets δεν ξεπούλησαν. Έκαναν match στην πρόταση των 12 εκατομμυρίων του Oklahoma City για τον Spencer Jones, μπαίνοντας συνειδητά βαθύτερα στο second apron. Κράτησαν τον Tyus Jones. Πρόσθεσαν Marvin Bagley III και Alpha Diallo, κάλεσαν τον Lonnie Walker IV στο καμπ και τώρα βάζουν και τον DeRozan. Δεκατέσσερις από τις δεκαπέντε θέσεις ρόστερ είναι κλεισμένες. Αυτό δείχνει ομάδα που ψωνίζει από τα ράφια της προσφοράς, επειδή τα ακριβά ράφια της τα έχει κλειδώσει ο κανονισμός.

Και εδώ κρύβεται η αληθινή υπόθεση εργασίας του Ντένβερ: ότι με τον Nikola Jokic στη μέση, δεν χρειάζεται να πληρώνεις premium τιμή για κάθε καλό παίκτη. Αρκεί να βρίσκεις βετεράνους που θέλουν να κυνηγήσουν πρωτάθλημα δίπλα του και να τους μετατρέπεις σε υπεραξία.

Ο Σέρβος δεν είναι απλώς ο καλύτερος παίκτης του πλανήτη. Είναι και μια μορφή νομίσματος. Ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο που πληρώνεται σε ποιότητα ρόστερ.

Το πρόβλημα με τα ασφαλιστήρια είναι ότι λήγουν. Ο Jokic ανέβαλε την επέκτασή του για το επόμενο καλοκαίρι, όταν θα μπορεί να υπογράψει πενταετή supermax κοντά στα 350 εκατομμύρια. Δήλωσε πρόσφατα ότι θέλει να μείνει. Οι Nuggets, από την πλευρά τους, έχουν τρεις σερί πρόωρους αποκλεισμούς στην πλάτη τους. Φέτος από τους Timberwolves στον πρώτο γύρο, με τον Watson εκτός λόγω οπίσθιου μηριαίου και τον Gordon να κουτσαίνει.

Το pick του 2031 θα φτάσει όταν ο Jokic θα είναι 36 ετών.

Το συμπέρασμα

Η αλήθεια είναι ότι το Ντένβερ δεν έκανε λάθος. Έκανε μια επιλογή, και οι επιλογές κρίνονται εκ των υστέρων. Αντάλλαξε πέντε χρόνια πιθανής εξέλιξης με μία σεζόν βεβαιωμένης παραγωγής και ένα χαρτί που θα ανοίξει σε πέντε καλοκαίρια. Στο NBA του second apron, όπου η λογιστική έχει γίνει έκτος παίκτης στο παρκέ, αυτή η αριθμητική έχει τη λογική της.

Αν ο DeRozan δώσει 15 πόντους από τον πάγκο, αν ο Braun σηκώσει το αμυντικό βάρος που άφησε ο Watson και αν ο Bagley κρατήσει τα ρακέτα όρθια στα δέκα λεπτά που ξεκουράζεται ο Jokic, κανείς δεν θα θυμάται τον ερχόμενο Ιούνιο τη σύγκριση μισθών που γίνεται τον τρέχοντα Αύγουστο.

Και υπάρχει κάτι που το ξέρουν καλά όσοι έχουν δει πολύ μπάσκετ: οι ομάδες που έχουν έναν παίκτη σαν τον Jokic σπάνια χάνουν από αριθμούς. Χάνουν από τραυματισμούς και από κούραση. Αν το Ντένβερ φτάσει υγιές στον Απρίλιο, με έναν 37χρονο που περιμένει δεκαοκτώ χρόνια για ένα δαχτυλίδι και έναν 31χρονο που ξέρει ήδη πώς είναι να το σηκώνεις, τότε το καρτέρι του 2031 μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί το φθηνότερο εισιτήριο που αγόρασε ποτέ ομάδα του NBA.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3

€5

€10

Other amount

Δεκαέξι χρόνια μετά το περιβόητο «The Decision», όταν ένας 25χρονος με φανταχτερό καρό πουκάμισο ανακοίνωνε σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή ότι «παίρνει τα ταλέντα του στο South Beach», ο ΛεΜπρόν Τζέιμς έκλεισε τον κύκλο με τον πιο αθόρυβο τρόπο. Χωρίς στούντιο, χωρίς σκηνοθεσία, χωρίς δραματικές παύσεις. Ένα ποστ στα social media, την Παρασκευή το μεσημέρι, ώρα Ανατολικής Ακτής. «Αυτή είναι η τελευταία μου απόφαση», έγραψε. Και η απόφαση έχει όνομα, χρώμα και ταχυδρομικό κώδικα: Φιλαντέλφια 76ερς.

Στα 41 του χρόνια, μπαίνοντας στην 24η σεζόν μιας καριέρας που έχει πάψει προ πολλού να συγκρίνεται με οτιδήποτε ανθρώπινο, ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του ΝΒΑ φοράει τη φανέλα της τέταρτης ομάδας του. Και κυνηγάει το πέμπτο του δαχτυλίδι στην πόλη που περιμένει το δικό της από το 1983.

«Για τι παίζω πια;»

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: αυτή δεν ήταν μεταγραφή που κλείστηκε σε τηλεφώνημα δέκα λεπτών. Ο ίδιος ο ΛεΜπρόν παραδέχτηκε ότι όταν τελείωσε η περσινή σεζόν με τους Λέικερς, με τη «σκούπα» από τους Θάντερ στους ημιτελικούς της Δύσης, ήταν σχεδόν σίγουρος ότι είχε παίξει το τελευταίο του παιχνίδι. Πέρασε εβδομάδες χωρίς να ξέρει τι θέλει, για πρώτη φορά στη ζωή του, όπως εξομολογήθηκε. Και στο τέλος κατέληξε στο πιο απλό και πιο δύσκολο συμπέρασμα: αγαπάει ακόμα το παιχνίδι κι έχει ακόμα κάτι να δώσει.

Το αποδεικνύει και το συμβόλαιο. Διετές, 8 εκατομμύρια δολάρια συνολικά, με player option στη δεύτερη χρονιά. Βετεράνικο μίνιμουμ. Για να πάρουμε μέτρο σύγκρισης: πέρσι στο Λος Άντζελες εισέπραξε 52,6 εκατομμύρια. Όταν λοιπόν έγραψε «δεν πάω για τα λεφτά», δεν έκανε φιγούρα. Υπέγραψε δίπλα στα λόγια του με έκπτωση 85%. Το ερώτημα που έθεσε δημόσια στον εαυτό του, «για τι παίζω πια;», έχει μία μόνο απάντηση, κι αυτή ζυγίζει όσο ένα τρόπαιο Larry O’Brien.

Οι μνηστήρες, βέβαια, δεν έλειψαν. Το Κλίβελαντ του Ντόνοβαν Μίτσελ ονειρευόταν το τρίτο και φαρμακερό επαναπατρισμό. Το Μαϊάμι, με φρεσκοαποκτημένο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, πρόσφερε σενάριο χολιγουντιανής παραγωγής. Ο ΛεΜπρόν διάλεξε τον τρίτο δρόμο: ούτε νοσταλγία, ούτε συνύπαρξη γιγάντων. Διάλεξε την πόλη που δεν του χρωστάει τίποτα και του ζητάει τα πάντα.

Το καλοκαίρι που η Φιλαντέλφια τρελάθηκε

Για να καταλάβει κανείς πώς φτάσαμε εδώ, πρέπει να γυρίσει στην 1η Ιουλίου. Ο Μάικ Γκάνσεϊ, ο 43χρονος πρόεδρος μπασκετικών επιχειρήσεων των Σίξερς, δεν χρειάστηκε ούτε μήνα στη νέα του καρέκλα για να ρίξει τη βόμβα του καλοκαιριού: Τζέιλεν Μπράουν στη Φιλαντέλφια, με τον Πολ Τζορτζ, δύο πρώτους γύρους (2028 και 2031) και δύο δεύτερους να παίρνουν τον δρόμο για τη Βοστόνη.

Διαβάστε το ξανά αργά. Οι Σέλτικς έστειλαν τον MVP των τελικών του 2024, τον παίκτη που πέρσι τερμάτισε έκτος στην ψηφοφορία για το MVP με 28,7 πόντους, 6,9 ριμπάουντ και 5,1 ασίστ μέσο όρο, στον πιο ιστορικό τους αντίπαλο. Στην ίδια ομάδα που τους είχε αποκλείσει δύο μήνες νωρίτερα, γυρίζοντας σειρά από το 3-1 και πανηγυρίζοντας πρόκριση επί της Βοστόνης στα πλέι οφ για πρώτη φορά από το 1982. Ούτε ο πιο φανατικός Φιλαδελφειανός δεν θα τολμούσε να το γράψει σε ευχετήρια κάρτα.

Και κάπου εδώ κρύβεται μια ιστορία που μόνο το μπάσκετ ξέρει να γράφει: το 2001, στο Οχάιο, ο τίτλος του Mr. Basketball της πολιτείας δόθηκε σε έναν δευτεροετή λυκειόπαιδο ονόματι ΛεΜπρόν Τζέιμς. Ο δεύτερος εκείνης της ψηφοφορίας λεγόταν Μάικ Γκάνσεϊ. Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, ο αιώνιος δεύτερος υπέγραψε τον αιώνιο πρώτο. Όσο για τον Τζόελ Εμπίντ, που φλέρταρε δημόσια τον ΛεΜπρόν από την εποχή που το Χ λεγόταν ακόμα Twitter: το κάλεσμα δώδεκα χρόνων βρήκε επιτέλους ανταπόκριση.

Πού χωράει ένας 41χρονος βασιλιάς;

Το αγωνιστικό ερώτημα είναι εύλογο και οι αναλύσεις των αμερικανικών μέσων πέφτουν πάνω του από όλες τις γωνίες. Η απάντηση ξεκινάει από τους αριθμούς: 20,9 πόντοι, 7,2 ασίστ, 6,1 ριμπάουντ σε 60 παιχνίδια πέρσι, με 33 λεπτά συμμετοχής και 22η παρουσία σε All-Star Game. Το τσιπάκι, με άλλα λόγια, δουλεύει ακόμα μια χαρά, απλώς το σασί μετράει περισσότερα χιλιόμετρα από οποιοδήποτε άλλο στην ιστορία της λίγκας.

Η προβλεπόμενη πεντάδα προκαλεί ίλιγγο: Ταϊρίς Μάξι (πέμπτος σκόρερ του πρωταθλήματος πέρσι), Βι Τζέι Έτζκομπ, Τζέιλεν Μπράουν, ΛεΜπρόν, Εμπίντ. Πέντε παίκτες, 36 συμμετοχές σε All-Star Game, πέντε βραβεία MVP. Και το σημαντικότερο, όπως επισημαίνει εύστοχα το ESPN: όλοι παίζουν σε διαφορετική θέση. Ο ΛεΜπρόν δεν έρχεται να πατήσει σε ξένα χωράφια. Έρχεται να γεμίσει το δικό του, αυτό του point forward που οργανώνει, διαβάζει και σερβίρει.

Εκεί ακριβώς εστιάζει και η ανάλυση του NBC Sports Philadelphia: η δημιουργία στο μισό γήπεδο ήταν το χρόνιο πρόβλημα αυτής της ομάδας όταν ο Μάξι κουραζόταν και ο Εμπίντ διπλοπροσωπευόταν. Ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές που πέρασαν ποτέ από τα παρκέ αναλαμβάνει τώρα να μοιράζει το ψωμί σε ένα τραπέζι όπου, για πρώτη φορά στην καριέρα του μετά από χρόνια, δεν χρειάζεται να είναι ο πρώτος βιολιστής. Λιγότερη κατοχή, λιγότερη φθορά, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Ο Νικ Νερς, από την πλευρά του, παίρνει το πιο ευχάριστο πονοκέφαλο της ζωής του: πώς μοιράζεις τις κατοχές σε τέσσερις σταρ και πώς κρύβεις αμυντικά έναν 41χρονο σε μια Ανατολή που τρέχει σαν δαιμονισμένη.

Ο αντίλογος έχει κι αυτός επιχειρήματα

Θα ήταν αφέλεια να παρουσιάσουμε το εγχείρημα ως βόλτα στο Fairmount Park. Η USA Today μίλησε ανοιχτά για «μεγάλο ρίσκο» και δεν έχει άδικο. Ο ΛεΜπρόν θα κλείσει τα 42 μέσα στη σεζόν. Ο Εμπίντ κουβαλάει ιατρικό φάκελο που θα ζήλευε πτέρυγα ορθοπεδικής κλινικής, και η βαθύτερη πορεία της εποχής του παραμένει εκείνο το Game 7 του 2019, με τη μπάλα του Λέοναρντ να χορεύει τέσσερις φορές στο στεφάνι πριν ραγίσει καρδιές. Η Ανατολή, δε, δεν χαρίζεται σε κανέναν: οι Νικς είναι πρωταθλητές, ο Γιάννης απλώνει πλέον την κορμάρα του στο Μαϊάμι, το Κλίβελαντ παραμένει μηχανή 60 νικών.

Και υπάρχει και η ίδια η πόλη. Η Φιλαντέλφια αγκαλιάζει όσο καμία και γιουχάρει όσο καμία, ενίοτε και το ίδιο βράδυ. Ο ΛεΜπρόν διάλεξε συνειδητά, όπως έγραψε ο Inquirer, «τον δύσκολο και δραματικό δρόμο». Αν αποτύχει, η πτώση θα είναι θορυβώδης. Αλλά αυτός ο άνθρωπος έχτισε ολόκληρη καριέρα πάνω στη λογική του «κρατήστε μου ρεβανς».

Fo’, fo’, fo’

Το 1983, ο Μόουζες Μαλόουν προφήτεψε «fo’, fo’, fo’». Τρεις σερί σειρές με σκούπα και οι Σίξερς του Δόκτορα Τζέι σήκωσαν το τελευταίο τους πρωτάθλημα χάνοντας ένα μόλις παιχνίδι στα πλέι οφ. Από τότε, 43 χρόνια αναμονής, ένα «Process» που έγινε θρησκεία, και αμέτρητες άνοιξες που τελείωσαν με ψυχολόγο αντί για παρέλαση.

Ο ΛεΜπρόν ξέρει από τέτοιες καταστάσεις καλύτερα απ’ τον καθένα. Το 2016 πήρε στην πλάτη του μια πόλη που περίμενε 52 χρόνια και της παρέδωσε το αδιανόητο, γυρίζοντας τελικούς από το 3-1 απέναντι στις 73 νίκες των Ουόριορς. Τώρα, στην πόλη του Ρόκι, αναλαμβάνει την τελευταία του αναρρίχηση στα σκαλιά. Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν είναι το αουτσάιντερ της ιστορίας, αλλά ο τελευταίος και μεγαλύτερος άσος στο μανίκι της.

«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα», λέει ο σοφός λαός. Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς αποφάσισε να τα τιμήσει με φανέλα των Σίξερς, βετεράνικο μίνιμουμ και μια υπόσχεση: ένα τελευταίο, απίστευτο ταξίδι. Η Φιλαντέλφια, που ξέρει να περιμένει, έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι αυτή τη φορά το Process έχει και τελικό στάδιο. Trust the King.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3

€5

€10

Other amount