Tag - TOP NEWS

«Νεόφυτος Χανδριώτης» 2026: Όταν η EuroLeague βάζει την Κύπρο στο πρόγραμμά της

16 hours ago
EUROLEAGUE, ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ

Μία διοργάνωση που δεν είναι απλή συνήθεια, αλλά υπόσχεση, είναι αυτή που αφιερώνεται κάθε χρόνο στον Νεόφυτο Χανδριώτη. Ένα τουρνουά που ξεκίνησε ως όρκος μιας οικογένειας και μιας παρέας να μην αφήσουν ένα όνομα να σβήσει από τις μνήμες μας, και φέτος, στην έβδομη έκδοσή του, καταλήγει να είναι το πιο δυνατό μπασκετικό ραντεβού που έχει η Κύπρος στο ημερολόγιό της. Το τουρνουά έχει καθιερωθεί ως ένα από τα κορυφαία διεθνή τουρνουά προετοιμασίας στην Ευρώπη, και αυτό δεν είναι ούτε διαφημιστικό σλόγκαν, ούτε κάποιο κόλπο για να πουληθούν περισσότερα εισιτήρια. Είναι ένα αριθμητικό δεδομένο: όταν ο πρωταθλητής Ευρώπης επιλέγει τη Λευκωσία για το τελευταίο του τεστ πριν την πρεμιέρα, σημαίνει ότι κάποιοι έχουν πάρει το νησί στα πολύ σοβαρά.

Μια υπόσχεση που έγινε θεσμός

Ο Νεόφυτος Χανδριώτης ήταν αριστούχος φοιτητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου, αγάπησε το μπάσκετ και έφυγε νωρίς, αφού έδωσε τη δική του μάχη με θάρρος που ακόμα συγκινεί όσους τον γνώρισαν. Στη συνέντευξη Τύπου της παρουσίασης, ο πατέρας του, Δημήτρης Χανδριώτης, μίλησε για τον γιο του ως «φάρο φωτεινό και σύμβολο ήθους, γενναιότητας και αξιοπρέπειας». Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μυστικό της επιτυχίας: το τουρνουά δεν ξεκίνησε για να πουλήσει εισιτήρια, ξεκίνησε για να τιμήσει έναν άνθρωπο. Όλα τα υπόλοιπα, οι χορηγοί, οι κάμερες, τα τρόπαια, ήρθαν ως συνέπεια και όχι ως αιτία.

Η διαδρομή έχει και μετρήσιμη κλίμακα. Ο θεσμός χτίζει χρόνο με τον χρόνο μέχρι να φτάσει εδώ που είναι σήμερα. Ο Πανίκος Κωνσταντίνου, εκ των διοργανωτών, υπογράμμισε τη διεθνή απήχηση της διοργάνωσης, επισημαίνοντας ότι οι αγώνες αναμένεται να μεταδοθούν ζωντανά σε περισσότερες από 20 χώρες. Για μια χώρα που τα μπασκετικά της νέα σπάνια περνούν τα σύνορα, είκοσι χώρες είναι ένα παράθυρο που δεν ανοίγει κάθε μέρα.

Ο πρωταθλητής Ευρώπης με τα τρόπαια στη βαλίτσα

Η φετινή ατραξιόν έχει όνομα και ερυθρόλευκο χρώμα. Στο «Τάσσος Παπαδόπουλος – Ελευθερία», από τις 11 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου, θα λάμψουν τα αστέρια της EuroLeague, με ατραξιόν τον πρωταθλητή Ευρώπης και Ελλάδας, Ολυμπιακό Πειραιώς, την πρωταθλήτρια Ισραήλ, Μακάμπι Τελ Αβίβ, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ενώ ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κάθοδος του Άρη Θεσσαλονίκης με τον Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο του.

Ο Ολυμπιακός δεν έρχεται μόνο με το ρόστερ αλλά και με τις κούπες. Στις παράλληλες δράσεις περιλαμβάνεται η έκθεση των τροπαίων του πρωταθλητή Ελλάδας και της EuroLeague, δίνοντας στους φιλάθλους την ευκαιρία να φωτογραφηθούν μαζί τους και να συναντήσουν παίκτες της ομάδας. Είναι η στιγμή που ο Κύπριος οπαδός, που χρόνια παρακολουθούσε το Final Four από τον καναπέ, θα μπορεί να αγγίξει αυτό που μέχρι τώρα έβλεπε πίσω από γυαλί. Και ο Μάριος Πολυδώρου, πολύ σωστά, πρότεινε να πάνε τα τρόπαια στον τάφο του Νεόφυτου Χανδριώτη.

Ο Ερυθρός Αστέρας φέρνει τη σερβική σχολή με το τζάμπολ στις 21:00 της Παρασκευής, η Μακάμπι τη δική της αδιαπραγμάτευτη ένταση, και ανάμεσά τους ο Άρης, που φέτος δεν έρχεται για να συμπληρώσει το ταμπλό.

Ο Αυτοκράτορας σηκώνεται από τον θρόνο

Εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον υποκεφάλαιο του τουρνουά. Ο Άρης, που για χρόνια ζούσε με τις αναμνήσεις της δεκαετίας του ’80, αποφάσισε φέτος ότι η νοσταλγία δεν κερδίζει αγώνες. Από το καλοκαίρι του 2025 επικεφαλής της ομάδας είναι ο Ρίτσαρντ Σιάο και φέτος ήρθε η ώρα για την εκτόξευση, καθώς το μπάτζετ έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα και το ρόστερ δεν έχει να ζηλέψει πολλά ακόμα και από ομάδες της EuroLeague.

Το μήνυμα στάλθηκε πρώτα από τον πάγκο. Ο Βασίλης Σπανούλης, με μετάλλιο σε EuroBasket με την Εθνική Ελλάδας, τελικό EuroLeague με τη Μονακό και Final-4 του BCL με το Περιστέρι στη σύντομη προπονητική του καριέρα, έβαλε την υπογραφή του σε τριετές συμβόλαιο με τον Άρη. Και μετά ήρθαν τα κορμιά. Το μεγαλύτερο συμβόλαιο δόθηκε στον ΝΒΑer Ερλ Ρόμπινσον, ενώ οι περιφερειακοί Βασίλης Τολιόπουλος και Ματ Μόργκαν έρχονται απευθείας από την EuroLeague, από Παναθηναϊκό και Βίρτους Μπολόνια αντίστοιχα. Στη ρακέτα, ο Κεμ Μπιρτς και ο Κώστας Αντετοκούνμπο, στη δημιουργία ο Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς και ο Στέφαν Γιόβιτς, με τους Έι Τζέι Λιντέλ, Άνταμ Μοκόκα και Βασίλη Χαραλαμπόπουλο να γεμίζουν τα «τρία» και τα «τέσσερα». Και βέβαια την πρόσφατη ανακοίνωση του Θανάση Αντετοκούνμπο.

Για τον Σπανούλη, το «Νεόφυτος Χανδριώτης» είναι το πρώτο πραγματικό τεστ αυτού του νέου οργανισμού απέναντι σε αντιπάλους EuroLeague. Παρασκευή 18:00 με τη Μακάμπι, Κυριακή 15:45 με τον Ερυθρό Αστέρα. Δύο ματς που θα δείξουν αν το χαρτί μεταφράζεται σε παρκέ, και η Κύπρος θα το δει πριν από όλους.

Το τουρνουά δεν σταματά στην κόρνα της γραμματείας

Αν οι αγώνες είναι η βιτρίνα, οι παράλληλες δράσεις είναι η αποθήκη όπου κρύβεται η πραγματική αξία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται το δωρεάν σεμινάριο προπονητικής με τους Βασίλη Σπανούλη, Oded Kattash και Γιώργο Μπαρτζώκα, καθώς και η επίσκεψη αστέρων των ομάδων στην Παιδοογκολογική Μονάδα του Μακάρειου Νοσοκομείου. Τρεις πρώτοι προπονητές EuroLeague σε ένα αμφιθέατρο, δωρεάν, για τους Κύπριους προπονητές. Ο πρόεδρος της ΚΟΚ, Λούης Δημητρίου, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο υψηλού επιπέδου προπονητικό σεμινάριο, τονίζοντας τη σημασία της συνεχούς επιμόρφωσης των προπονητών για την ανάπτυξη και αναβάθμιση της κυπριακής καλαθόσφαιρας. Όποιος έχει διαβάσει έστω μία σελίδα από την μελέτη του ισλανδικού μοντέλου που έχω κυκλοφορήσει (κλικ εδώ αν το θέλετε), ξέρει ότι τα μικρά κράτη δεν μεγαλώνουν με ταλέντο μόνο, μεγαλώνουν με προπονητές που ξέρουν τι να κάνουν με το ταλέντο.

Και ανάμεσα στους αγώνες της Παρασκευής, μια στιγμή που αξίζει να μην τη χάσει κανείς: στις 19:45 θα πραγματοποιηθεί αγώνας καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο, μια ξεχωριστή στιγμή που αναδεικνύει τις αξίες της ισότητας, της συμπερίληψης και της δύναμης του αθλητισμού. Σε ένα τουρνουά που γεννήθηκε από τη μάχη ενός νέου ανθρώπου, το να βλέπεις αθλητές που δίνουν τις δικές τους μάχες καθημερινά να παίρνουν το ίδιο παρκέ με τον Ολυμπιακό δεν είναι διάλειμμα. Είναι το κεντρικό μήνυμα.

Γιατί μετράει για την Κύπρο

Ο Δήμαρχος Λευκωσίας, Χαράλαμπος Προύντζος, επισήμανε πως εκτός από τον συμβολισμό, είναι το κορυφαίο τουρνουά προετοιμασίας ενόψει Ευρωλίγκα, και ο Δήμος στηρίζει διοργανώσεις που προσθέτουν αξία στην πόλη, στο αθλητικό και τουριστικό προϊόν. Σωστά, αλλά η μεγάλη αξία δεν είναι τουριστική. Είναι παιδαγωγική. Το δεκατετράχρονο παιδί που παίζει στη Λευκωσία ή στη Λεμεσό και δεν έχει δει ποτέ ζωντανά πώς κινείται ένας παίκτης EuroLeague χωρίς μπάλα, θα το δει την Παρασκευή, από τα δέκα μέτρα. Αυτό δεν το διδάσκει κανένα βίντεο.

Οι Κύπριοι προπονητές θα ακούσουν από πρώτο χέρι τρεις διαφορετικές φιλοσοφίες. Το κυπριακό μπάσκετ, που φέτος είδε την Εθνική Ανδρών να κερδίζει την Αυστρία στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ και τις Κορασίδες να παίρνουν ασημένιο μετάλλιο, χρειάζεται ακριβώς τέτοιες γέφυρες με το επίπεδο που ονειρεύεται. Ο πρόεδρος του ΚΟΑ, Γιάννης Ιωάννου, αναφέρθηκε στην αναβαθμισμένη διοργάνωση που φέρνει για άλλη μια φορά στην Κύπρο τα αστέρια της Euroleague, επισημαίνοντας πόσο σημαντικό είναι αυτό για τη χώρα.

Και κάτι ακόμα, πιο απλό. Ένα τουρνουά που ξεκίνησε ως υπόσχεση σε έναν φοιτητή που αγάπησε το μπάσκετ, σήμερα ενώνει τον πρωταθλητή Ευρώπης, τον Αυτοκράτορα του Βορρά, τη Μακάμπι και τον Ερυθρό Αστέρα κάτω από την ίδια στέγη. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι στην Κύπρο, όταν κάτι γίνεται με καρδιά, μπορεί να γίνει και με επίπεδο, τότε δεν ξέρω τι είναι. Το Ελευθερία ανοίγει τις πόρτες του την Παρασκευή. Ο Νεόφυτος θα είναι εκεί, σε κάθε κάθισμα.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Εθνική Ελλάδας: Ακροβατεί σ’ ενά σκοινί…

3 days ago
ΕΛΛΑΔΑ

Υπάρχει ένα τραγούδι, τους στίχους του οποίου έχει γράψει ο Λευτέρης Χαψιάδης και έχει ερμηνεύσει ο ροδίτης τραγουδιστής Χρυσοβαλάντης Αυγενικός, ή πιο γνωστός ως σκέτο Βαλάντης, στου οποίου το ρεφρέν ξεκινάει λέγοντας «ακροβατώ σ’ ένα σκοινί που είναι έτοιμο να σπάσει…». Το τραγούδι σε αυτό το σημείο αναφέρεται σε εκείνη τη στιγμή που ο ακροβάτης δεν είναι σημειώνει ούτε πρόοδο, αλλά ούτε πτώση. Είναι εκείνη η στιγμή που σταματάει στη μέση του σκοινιού, ανοίγει τα χέρια, βρίσκει ξανά το κέντρο βάρους του και περιμένει να ησυχάσει η ταλάντωση. Δεν έχει προχωρήσει. Απλώς δεν έπεσε.

Αυτό ακριβώς έκανε η Εθνική Ελλάδας απέναντι στην Ισπανία. Κέρδισε στην παράταση, κέρδισε οριακά, κέρδισε με την ψυχή στο στόμα και το μόνο που πέτυχε ήταν να μη γίνει η ζημιά ανεπανόρθωτη. Γιατί η ζημιά είχε ήδη γίνει στη Ρίγα από την Ουκρανία.

Τι κέρδισε πραγματικά η Ελλάδα

Τώρα λοιπόν που έκατσε η σκόνη του ενθουσιασμού, ας μιλήσουμε με τη γλώσσα που δεν συγκινείται από κανένα τραγούδι: με τη βαθμολογία.

Η Ουκρανία έχει 6-2, η Ισπανία και η Γεωργία 5-3 και όλες οι υπόλοιπες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Μαυροβούνιο) 4-4.

Τρεις προκρίνονται. Η Ελλάδα βρίσκεται στο κάτω μισό του πίνακα. Η νίκη επί της Ισπανίας δεν διόρθωσε την κατάσταση. Την κράτησε στον αναπνευστήρα. Χωρίς αυτήν, η Εθνική θα ξημέρωνε στο 3-5, δύο νίκες πίσω με τέσσερα παιχνίδια και θα έκανε υπολογισμούς όχι για σενάρια, αλλά για θαύματα.

Το γεγονός ότι συζητάμε ακόμη για μαθηματικά ήταν το κέρδος της βραδιάς. Δεν είναι μικρό. Δεν δίνει όμως και εισιτήριο πρόκρισης.

Ο μύθος του «4 στα 4»

Ήδη κυκλοφορεί η φράση, στρογγυλή και βολική όπως όλες οι φράσεις που δεν χρειάζεται να τις υπολογίσεις: «Η Ελλάδα πρέπει να τα κερδίσει και τα τέσσερα».

Για να είμαστε ακριβείς το 4 στα 4 δεν είναι μαθηματική αναγκαιότητα. Υπάρχουν διακλαδώσεις όπου ακόμα και το 3-1 φτάνει και περισσεύει, ιδίως αν οι δύο νίκες έρθουν απέναντι στη Γεωργία και συνοδευτούν από μία ακόμη εκτός έδρας. Υπάρχουν και διακλαδώσεις όπου τρεις ομάδες κλείνουν με το ίδιο ρεκόρ και η υπόθεση κρίνεται σε κριτήρια που κανείς δεν τα ψάχνει μέχρι να τα χρειαστεί.

Αυτό που είναι αλήθεια (και είναι πολύ πιο δυσάρεστο από το σλόγκαν) είναι κάτι άλλο: η Ελλάδα έπαψε να ελέγχει η ίδια την πρόκρισή της. Στο 3-4 και στο 4-4, οι νίκες δεν σου δίνουν πρόκριση. Σου δίνουν δικαίωμα να ελπίζεις βάσει των αποτελεσμάτων των άλλων. Η διαφορά μεταξύ του «πρέπει να τα κερδίσω όλα» και του «πρέπει να τα κερδίσω σχεδόν όλα και να κοιτάζω το κινητό» δεν είναι παρήγορη. Αλλά είναι πιο ειλικρινής.

Η παγίδα που κρύβει η παράταση

Εδώ είναι το σημείο που θα το θυμηθούμε τον Μάρτιο.

Στην ισοβαθμία, το πρώτο κριτήριο είναι τα μεταξύ τους αποτελέσματα και, αν αυτά είναι μοιρασμένα, η διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια. Η Ελλάδα κέρδισε την Ισπανία στην παράταση, δηλαδή με το μικρότερο δυνατό περιθώριο που επιτρέπει το άθλημα. Αυτό σημαίνει ότι το «μαξιλάρι» που δημιουργήθηκε στο T-Center χωράει σε μία-δύο κατοχές.

Στις 29 Νοεμβρίου στην Ισπανία, λοιπόν, η Εθνική δεν θα παίξει μόνο για τη νίκη. Θα παίξει και για τη διαφορά. Μια ήττα με διψήφια διαφορά δεν θα είναι μία απλή εκτός έδρας ήττα από την Ισπανία. Θα είναι πιθανότατα και το χάσιμο ενός κριτηρίου που μπορεί να αποφασίσει τα πάντα. Ο ακροβάτης πολλές φορές δεν κρίνεται από το αν πέφτει, αλλά από το πόσο… γέρνει.

Οι δύο πραγματικοί τελικοί λέγονται «Γεωργία»

Το πρόγραμμα που απομένει είναι σκληρό, αλλά έχει μια εσωτερική λογική:

  • 26 Νοεμβρίου: Γεωργία, εντός
  • 29 Νοεμβρίου: Ισπανία, εκτός
  • 26 Φεβρουαρίου 2027: Ουκρανία, εντός
  • 1 Μαρτίου 2027: Γεωργία, εκτός

Δύο από τα τέσσερα είναι απέναντι στον άμεσο ανταγωνιστή. Και αυτό είναι, ταυτόχρονα καταδίκη και σωτηρία. Η Γεωργία προηγείται σήμερα κατά μία νίκη. Ένα ελληνικό 2-0 στα μεταξύ τους ανατρέπει και το πρώτο κριτήριο ισοβαθμίας. Ένα 1-1 μεταθέτει τη συζήτηση στη διαφορά πόντων. Ένα 0-2 κλείνει την πόρτα και πετάει το κλειδί στο πηγάδι.

Με άλλα λόγια: το εισιτήριο δεν κόβεται στη Μαδρίτη, ούτε στο Κίεβο. Κόβεται στην Τιφλίδα και στην Αθήνα, απέναντι σε μια ομάδα που εδώ και μια δεκαετία έχει σταματήσει να είναι «βατή» και έχει αρχίσει να είναι επικίνδυνη.

Πώς φτάσαμε ως εδώ

Το εύκολο είναι να χρεώσουμε τα πάντα σε ένα βράδυ. Το σωστό είναι να δούμε όλο το σύστημα.

Τα προκριματικά παράθυρα του Νοεμβρίου και του Φεβρουαρίου γίνονται χωρίς τους παίκτες του NBA και ουσιαστικά χωρίς της EuroLeague. Δηλαδή η Εθνική Ελλάδας καλείται να διεκδικήσει την πρόκριση με ένα ρόστερ που δεν είναι εκείνο του καλοκαιριού, με ελάχιστες προπονήσεις, με παίκτες που έρχονται από διαφορετικές ταχύτητες και ρυθμούς. Αυτό ισχύει για όλους. Δεν ισχύει όμως για όλους το ίδιο.

Οι χώρες που έχτισαν βάθος στη δεύτερη και τρίτη γραμμή, όπως η Γεωργία, η Ουκρανία, ακόμη και η Πορτογαλία που πριν λίγα χρόνια δεν έμπαινε καν στην κουβέντα, εμφανίζονται στα παράθυρα με ομάδα, όχι με… απόσπασμα. Η Ελλάδα εμφανίζεται συχνά με μια συλλογή καλών παικτών που κάνουν την πρώτη τους γνωριμία… στο αεροδρόμιο. Η διαφορά φαίνεται στα τελευταία πέντε λεπτά, εκεί όπου δεν παίζει το ταλέντο, αλλά η δουλειά στις προπονήσεις.

Το σκοινί είναι ακόμη εκεί

Ας το κλείσουμε όμως όπως αρχίσαμε, με τον ακροβάτη.

Το ουσιαστικό συμπέρασμα του αγώνα κόντρα στην Ισπανία είναι πως η Εθνική Ελλάδας, σε ένα παιχνίδι που δεν είχε δικαίωμα να χάσει, βρήκε τον τρόπο να μη χάσει. Στην παράταση. Απέναντι στην Ισπανία. Αυτό είναι ένδειξη ότι υπάρχει ακόμη νεύρο και ότι η ομάδα δεν έχει παραδώσει το σκοινί σε κανέναν.

Στις 26 Νοεμβρίου θα υπάρξει ένα γήπεδο, μια Γεωργία και σαράντα λεπτά συνολικής προσοχής που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την αφήγηση. Η ελληνική μπασκετική ιστορία είναι γεμάτη βραδιές όπου η λογική έβγαλε λευκή πετσέτα αλλά η ομάδα αρνήθηκε να την πάρει. Το 2005 ξεκίνησε από αμφιβολία και τελείωσε με πανηγυρισμούς στις πλατείες. Το 2006 ξεκίνησε ως εκδρομή και τελείωσε ως ημιτελικός που έχει μείνει στην ιστορία (ήταν και οι μέρες της επετείου της πρόσφατα).

Ο ακροβάτης δεν έχει περάσει απέναντι. Στέκεται όμως όρθιος, το κέντρο βάρους το έχει βρει, και του μένουν τέσσερα βήματα ακόμα για να τα καταφέρει. Δεν είναι άνετη θέση. Είναι όμως μία θέση παιχνιδιού για μια ομάδα που κόντεψε να χάσει το δικαίωμα να ελπίζει. Αν αυτό δεν είναι οριακό, τότε πιο είναι;

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Τέσσερα κορίτσια με μία μπάλα, στους τέσσερις της Μεσογείου

4 days ago
ΚΥΠΡΟΣ

Η Εθνική Γυναικών 3×3 Κ23 έφτασε μέχρι τους «4» του Τάραντο, μία ανάσα από το μετάλλιο, και άφησε ένα μήνυμα που δεν χωράει σε 21 πόντους

Παλιά λέγαμε στα γήπεδα: «δεν μας νοιάζει πόσοι είστε, αλλά πόσο το λέει η ψυχή σας». Στους Κήπους του… Περιπάτου στο Τάραντο, δίπλα στη θάλασσα του Ιονίου, τέσσερα κορίτσια από την Κύπρο απάντησαν σε αυτήν την ερώτηση με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Η Εμμέλεια Γεωργίου, η Σοφία Στυλιανίδη, η Παναγιώτα Κυριάκου και η Δήμητρα Παπαλλά μπήκαν στη διοργάνωση των 20ών Μεσογειακών Αγώνων ως το αουτσάιντερ του προγράμματος και βγήκαν από αυτήν ως η τέταρτη καλύτερη ομάδα της Μεσογείου. Ανάμεσα στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Δηλαδή ανάμεσα σε τρεις χώρες που, όταν μιλάνε για μπάσκετ, ο υπόλοιπος πλανήτης σωπαίνει και ακούει!

Δεν ήρθε το μετάλλιο. Το χάλκινο έμεινε στη Γαλλία, με το 21-9 του μικρού τελικού, και ο τελικός ήταν υπόθεση Ισπανίας. Όμως όποιος σταθεί μόνο στο τελευταίο σκορ θα χάσει το ταξίδι. Θα μοιάζει με εκείνον που πήγε στην Πράγα και κοίταζε όλη μέρα το κινητό του…

Ο όμιλος: τρεις νίκες, μηδέν ερωτηματικά

Το 3×3 είναι το πιο άτεγκτο άθλημα που έβγαλε το μπάσκετ. Δέκα λεπτά ή 21 πόντοι, ό,τι έρθει πρώτο. Δεν υπάρχει τέταρτη περίοδος για να διορθώσεις, δεν υπάρχει πάγκος με δέκα λύσεις, δεν υπάρχει προπονητής που παίρνει τάιμ άουτ κάθε φορά που μπλέκεις. Είσαι εσύ, η μπάλα και το ρολόι των 12 δευτερολέπτων που σε κυνηγάει σαν ενοικιαστής για το καθυστερημένο νοίκι.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Κύπρος έκανε πρεμιέρα με 21-8 επί της Αλγερίας. Δεν ήταν απλή νίκη αλλά ανακοίνωση των προθέσεων των κοριτσιών. Η Στυλιανίδη με 9 πόντους και η Παπαλλά με 8 έδειξαν από την πρώτη μέρα ότι το σκοράρισμα δεν θα ήταν πρόβλημα. Ακολούθησε η Τυνησία, 14-5, ένα παιχνίδι που η Κύπρος έλεγξε μέσα από την άμυνα, κρατώντας τον αντίπαλο σε πέντε πόντους μέσα σε δέκα λεπτά.

Και μετά ήρθε η Τουρκία.

Η Τουρκία στο 3×3 γυναικών δεν είναι τυχαία ομάδα. Έχει παράδοση, έχει υποδομές, έχει σώματα. Το 12-7 που πέτυχε η Κύπρος ξεπέρασε τα όρια ενός απλού αποτελέσματος. Επτά πόντοι παθητικό. Η Παπαλλά μάζεψε 7 ριμπάουντ, η Στυλιανίδη 4, και οι τέσσερις Κύπριες έπαιξαν εκείνο το μπάσκετ που δεν το διδάσκεις στα φυλλάδια, το μαθαίνεις στις πλατείες: κρατάς την κατοχή, παίζεις γρήγορα χωρία να βιάζεσαι και δεν χαρίζεις τίποτα!

Τρία στα τρία, πρωτιά ομίλου, μηδέν ήττες.

Ο προημιτελικός: όταν το 15-15 σε κοιτάζει στα μάτια

Η Σλοβενία είναι από τις χώρες που το 3×3 το πήραν σοβαρά πριν το πάρουν σοβαρά οι άλλοι. Δεύτερη στον όμιλό της, με νίκη επί της Κροατίας, ήρθε στον προημιτελικό της Δευτέρας με την εμπειρία του «ξέρουμε πώς παίζονται αυτά».

Η Κύπρος ξεκίνησε σαν να μην την ενημέρωσε κανείς ότι πρέπει να έχει άγχος: 9-3. Το γήπεδο άρχισε να παίρνει χαμπάρι ότι κάτι συμβαίνει. Μετά συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα στο 3×3, όπου το μομέντουμ αλλάζει χέρια πιο γρήγορα από ό,τι το μπαλάκι στο ping pong: η Σλοβενία μείωσε στο 12-11 και ισοφάρισε στο 15-15.

Εκεί, στο 15-15, κρίνονται οι ομάδες. Όχι στα σκορ των 21-8, όχι στις ανακοινώσεις, αλλά στη στιγμή που ό,τι έχτισες τα προηγούμενα έξι λεπτά έχει εξαφανιστεί και πρέπει να το ξαναχτίσεις με χέρια που τρέμουν μέσα σε λίγο χρόνο. Η Κύπρος απάντησε με ένα σερί 6-0. Τέλος. 21-15. Η Στυλιανίδη με 10 πόντους, η Κυριάκου με 7, η Παπαλλά με 4. Πρόκριση στους τέσσερις της Μεσογείου.

Ο Μάριος Πολυδώρου, που καλύπτει το κυπριακό μπάσκετ από το 1989 και έχει δει τα πάντα, το συνόψισε με μια πρόταση: «για αυτό που κατάφεραν, για την καλαθοσφαιρική Κύπρο, είναι χρυσά αυτά τα κορίτσια».

Ο ημιτελικός: το τείχος της Ισπανίας και τα δύο λεπτά που έμειναν

Η Ισπανία είχε αποκλείσει την Ελλάδα στον προημιτελικό. Ερχόταν με τη βαρύτητα μιας χώρας που στο γυναικείο μπάσκετ έχει σταθερή θέση στην ελίτ του κόσμου. Το 7-3 στο ξεκίνημα έδειξε τη διαφορά ταχύτητας και δύναμης. Και όμως, στο όγδοο λεπτό, το σκορ ήταν 13-10. Τρεις πόντοι. Στο 3×3, τρεις πόντοι είναι ένα εύστοχο σουτ από τα 6,75 και μία ελεύθερη βολή. Είναι δηλαδή… τίποτα.

Η Ισπανία, όπως κάνουν οι μεγάλες ομάδες, ξέφυγε στο τέλος και έκλεισε το παιχνίδι 19-12, με την Παπαλλά να βάζει 6, τη Στυλιανίδη 4 και τη Γεωργίου 2. Στον μικρό τελικό, δύο ώρες αργότερα, τα πόδια είχαν αδειάσει και η Γαλλία, χαμένη από την Ιταλία στον άλλο ημιτελικό, ήταν ακριβώς ό,τι δεν χρειάζεται μια κουρασμένη τετράδα: μεγάλη, βαθιά, θυμωμένη. Το 21-9 ήταν το τίμημα τεσσάρων παιχνιδιών σε δύο μέρες με τέσσερα σώματα.

Γιατί έγινε αυτό που έγινε

Δύο ομάδες ταξίδεψαν στο Τάραντο για το 3×3, με τον Ηρακλή Πιττάκα στον πάγκο και των δύο. Η ανδρική ομάδα έφυγε νωρίς, με τρεις ήττες. Η γυναικεία έφτασε στους τέσσερις.

Η τετράδα των κοριτσιών είχε αυτό που στο 3×3 λέγεται «balance»: μία παίκτρια που σκοράρει με συνέπεια (Στυλιανίδη, 28 πόντοι στα πέντε παιχνίδια που καταγράφηκαν αναλυτικά), μία που κυριαρχεί στο ταμπλό (Παπαλλά και τα 7 ριμπάουντ κόντρα στην Τουρκία), μία που εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές (Κυριάκου, 7 πόντοι στη Σλοβενία) και μία που κάνει όλα τα υπόλοιπα (Γεωργίου). Χωρίς τη δεύτερη γραμμή, χωρίς τη δυνατότητα ανάσας, οι τέσσερις μοιράστηκαν τα δέκα λεπτά κάθε παιχνιδιού σαν να μοιράζονταν το τελευταίο κομμάτι πίτσας: με απόλυτη δικαιοσύνη και απόλυτη επίγνωση ότι δεν υπάρχει δεύτερο.

Και υπάρχει το ευρύτερο πλαίσιο. Η κυπριακή γυναικεία καλαθοσφαίριση φέτος το καλοκαίρι έβγαλε ασημένιο μετάλλιο με την Κ18 στην Πέγια, και τώρα προσθέτει μια τέταρτη θέση Μεσογειακών Αγώνων στο 3×3 Κ23. Το 2022, στο FIBA 3×3 Europe Cup, η Κύπρος είχε φύγει με 0-2 και τη 10η θέση. Τέσσερα χρόνια μετά, η ίδια χώρα κερδίζει Τουρκία και Σλοβενία σε νοκ-άουτ πλαίσιο. Αυτή η τροχιά κάτι μας λέει, αρκεί να το ακούσουμε και να το στηρίξουμε.

Το «και τώρα;»

Το 3×3 είναι ολυμπιακό άθλημα από το Τόκιο. Είναι, επίσης, το άθλημα όπου μια μικρή χώρα μπορεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες με τέσσερις παίκτριες σε συγκεκριμένους ρόλους και ένα καλά οργανωμένο πρόγραμμα. Δεν χρειάζεσαι 12 αθλήτριες ύψους 1,90, χρειάζεσαι τέσσερις που ξέρουν να παίζουν μαζί (πολύ σημαντικό) και ένα καλοκαίρι γεμάτο τουρνουά.

Το Τάραντο απέδειξε ότι το ταλέντο υπάρχει. Η ερώτηση είναι απλή: θα γίνει το 3×3 προτεραιότητα ή θα μείνει το ωραίο επεισόδιο ενός καλοκαιριού; Το FIBA 3×3 Europe Cup, τα Nations League, τα διεθνή τουρνουά της FIBA είναι εκεί και περιμένουν. Και οι τέσσερις κοπέλες της Ιταλίας είναι Κ23, που σημαίνει ότι έχουν μπροστά τους τουλάχιστον μία ακόμη ολυμπιακή τετραετία σε ηλικία αιχμής.

Επίλογος

Δεν κρέμασαν μετάλλιο στον λαιμό τους. Κρέμασαν όμως κάτι πιο δύσκολο να το αφαιρέσεις: την απόδειξη ότι μια κυπριακή ομάδα μπορεί να σταθεί στο ίδιο γήπεδο με την Ισπανία και να είναι στο 13-10 στο όγδοο λεπτό. Ότι μπορεί να βρίσκεται στο 15-15 με τη Σλοβενία, χάνοντας τη διαφορά, όμως να τη βρίσκει ξανά με ένα 6-0. Ότι μπορεί να κρατήσει την Τουρκία στους επτά πόντους.

Η Εμμέλεια, η Σοφία, η Παναγιώτα και η Δήμητρα επιστρέφουν από το Τάραντο τέταρτες στη Μεσόγειο. Στο μυαλό όμως όλων όσοι είδαν τα παιχνίδια, επιστρέφουν πρώτες σε κάτι που δεν μετριέται: στο δικαίωμα να ονειρευόμαστε ξανά, χωρίς να ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Και το επόμενο καλοκαίρι, όταν θα ξαναμιλάμε για 3×3, δεν θα λέμε «για δες τι έκαναν τα κορίτσια». Θα αναρωτιώμαστε για το «πόσο μακριά θα πάνε αυτή τη φορά».

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Η Εθνική ξαναθυμήθηκε τη γεύση της νίκης

1 week ago
ΚΥΠΡΟΣ

Υπάρχουν νίκες που μετριούνται σε… χρόνια. Και το 77-72 της Εθνικής Ανδρών επί της Αυστρίας, στο «Σπύρος Κυπριανού» της Λεμεσού, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ο πίνακας έγραψε πέντε πόντους διαφορά. Το ημερολόγιο έγραψε τρία χρόνια και τρεις μήνες.

Από τον Μάιο του 2023 είχε να νιώσει η Εθνική μας το συναίσθημα του νικητή σε επίσημη υποχρέωση. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν ήττες που πονούσαν, ήττες που εξηγούνταν, ήττες που συζητιούνταν στα σαλόνια με τη γνωστή κυπριακή αυστηρότητα προς τα δικά μας παιδιά. Την Πέμπτη το βράδυ, όλα αυτά μπήκαν στο συρτάρι. Όχι επειδή ξεχάστηκαν, αλλά επειδή η ομάδα του Παναγιώτη Γιανναρά έδωσε την απάντηση εκεί που πρέπει να δίνονται οι απαντήσεις: στο παρκέ.

Μια ιστορία που έγραφε πάντα ο αντίπαλος

Πριν από την Πέμπτη, το ισοζύγιο με την Αυστρία ήταν σχεδόν προσβλητικό: έντεκα αναμετρήσεις, δέκα αυστριακές νίκες, μία δική μας. Και εκείνη η μία είχε γεννηθεί το 1995 στο Λουγκάνο, με 76-57, όταν η ομάδα του Κώστα Μίσσα έκλεινε με δύο νίκες μια διοργάνωση που ελάχιστοι θυμούνται πια. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το ισοζύγιο έγινε 10-2.

Δεν μιλάμε για ισορροπία. Είναι όμως μία… ρωγμή. Και όπως λέει και ο σοφός λαός μας, από τη μικρή χαραμάδα μπαίνει το φως.

Το βράδυ που η μπάλα αρνήθηκε να μπει, αλλά δεν μας πείραξε

Το πιο παράξενο στοιχείο της βραδιάς: η Εθνική πανηγύρισε έχοντας βρει μόλις πέντε φορές δίχτυ από τα 6,75. Τρία από τα πέντε ήταν του Στέφανου Τίγκα. Δηλαδή, οι υπόλοιποι εννιά παίκτες που πέρασαν από το παρκέ συγκέντρωσαν δύο εύστοχα τρίποντα σε σαράντα λεπτά.

Σε μια εποχή που ολόκληρο το παγκόσμιο μπάσκετ έχει μετατρέψει τη γραμμή των τριών πόντων σε βασικό νόμισμα, η Κύπρος κέρδισε παίζοντας σαν να μην είχε τυπωθεί ποτέ αυτό το νόμισμα. Πήγε στο καλάθι. Πήρε φάουλ. Πήρε επιθετικά ριμπάουντ. Κέρδισε τη μονομαχία των σωμάτων σε ένα ματς που στα τελευταία δέκα λεπτά είχε περισσότερη ένταση από ό,τι ολόκληρη η προετοιμασία.

Αν η βραδιά είχε τίτλο, θα ήταν αυτός: όταν το χέρι κρυώνει, ζεσταίνεις τα… πόδια.

Το πρώτο ημίχρονο ως μάθημα υπομονής

Τα δεκάλεπτα λένε την ιστορία καθαρά: 16-20, 36-41, 56-55, 77-72. Για είκοσι λεπτά η Εθνική κυνηγούσε. Όχι δραματικά, αλλά σταθερά. Αυτή η ενοχλητική διαφορά των τεσσάρων-πέντε πόντων που δεν σε σκοτώνει, αλλά δεν σε αφήνει να ανασάνεις. Η Αυστρία έμοιαζε να ελέγχει τον ρυθμό με την άνεση κάποιου που έχει συνηθίσει να παίρνει αυτά τα παιχνίδια.

Η μεγάλη διαφορά ήρθε στην τρίτη περίοδο. Είκοσι πόντοι για την Κύπρο, δεκατέσσερις για τους Αυστριακούς, και ένα ματς που άλλαξε ιδιοκτήτη. Η Εθνική δεν το κατέκτησε με ένα καταιγιστικό σερί. Το πήρε με το σταγονόμετρο, κατοχή την κατοχή, όπως χτίζεται ένας τοίχος με πέτρα που την κουβαλάς στον ώμο.

Τα αδέρφια Τίγκα και μια βραδιά που θα θυμούνται

Ο Φίλιππος Τίγκας τελείωσε με 25 πόντους σε 26 λεπτά, με 9/16 σουτ, 6/7 βολές, 3 ασίστ και 3 κλεψίματα. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι το ξερό νούμερο. Είναι πότε το παρήγαγε. Επέστρεψε στο παρκέ στο 36ο λεπτό, σε ένα ματς που κρεμόταν από μια κλωστή, και το τελείωσε ο ίδιος. Σε λίγες εβδομάδες θα φοράει τη φανέλα της Μυκόνου στη Stoiximan GBL. Η Λεμεσός τον αποχαιρέτησε με τον καλύτερο τρόπο.

Δίπλα του, ο αδελφός του, ο Στέφανος Τίγκας με 15 πόντους και τα τρία εκείνα τρίποντα που κράτησαν την ομάδα ζωντανή τις ώρες που τίποτα άλλο δεν έμπαινε. Δύο αδέρφια, σαράντα πόντοι από τους εβδομήντα επτά. Σε μια μικρή μπασκετική χώρα, τέτοιες οικογενειακές συνεργασίες δεν είναι απλώς ρομαντικές. Είναι μία στατιστική ανάγκη.

Ο Ιωάννης Πασιαλής πρόσθεσε 13 πόντους, ο Παναγιώτης Παυλίδης 10 με μια εμφάνιση που ξεπερνά κατά πολύ τη στήλη του σκοραρίσματος: παρουσία, ενέργεια, καθαρές αποφάσεις στα δύσκολα. Ο Μιχαήλ έβαλε 8, ο Γιανναράς 4, ο Κουμής 2.

Και εδώ είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της βραδιάς: δεν υπήρχε κανένας που να «κρύφτηκε». Εννιά παίκτες πάτησαν παρκέ και οι εννιά άφησαν κάτι πίσω τους. Οι νίκες των «μικρών» ομάδων δεν χτίζονται με αστέρια. Χτίζονται σε ρόλους που εκτελούνται σωστά από ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι τους ζητείται.

Η απάντηση σε όσους είχαν ήδη γράψει το σενάριο

Λίγες μέρες νωρίτερα, στο Telekom Center Athens, η Εθνική είχε δώσει μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση απέναντι στην Ελλάδα (82-75). Ακόμα κι εκεί, όμως, βρέθηκαν φωνές που είδαν μόνο το σκορ και όχι το περιεχόμενο. Η αμφισβήτηση απέναντι στην Εθνική Ανδρών έχει γίνει τα τελευταία χρόνια σχεδόν… εθνικό σπορ και ομολογουμένως, τα αποτελέσματα είχαν δώσει επιχειρήματα, ασχέτως αντιπάλου.

Το θέμα με τα επιχειρήματα, ωστόσο, είναι ότι έχουν ημερομηνία λήξης. Την Πέμπτη έληξαν. Δεν λύθηκαν όλα, δεν διορθώθηκαν όλα, αλλά η ομάδα απέδειξε ότι ξέρει να αντέχει σε ματς που κρίνονται στο τελευταίο τρίλεπτο. Ακόμα και με παίκτες που δεν έχουν πλήρη συμμετοχή στις ομάδες τους, που πρέπει να κάνουν προσπάθειες εκεί που καίει η μπάλα και (δυστυχώς) αυτές είναι αναγκασμένοι να τις κάνουν με την Εθνική, γιατί αυτά δεν διδάσκονται στην προπόνηση. Ή το έχεις, ή το χτίζεις πληρώνοντας το τίμημα. Η Εθνική το έχει πληρώσει.

Και θα μου πουν τώρα κάποιοι: «Σιγά ρε Κατσαρέ, μία νίκη κάναμε». Σωστά. Μία. Δεν πήραμε πρόκριση, δεν προκριθήκαμε στο EuroBasket, δεν αλλάξαμε την θέση μας στην παγκόσμια κατάταξη. Μία νίκη σε ένα ματς που, αν το χάναμε, θα το είχαμε ξεχάσει μέχρι το Σάββατο.

Μόνο που εδώ δεν μετράμε τρόπαια, αλλά μετράμε αναπνοές. Και για μια ομάδα που είχε τρία χρόνια να πάρει επίσημο παιχνίδι, η κουβέντα δεν είναι ότι «κερδίσαμε», αλλά ότι «σταματήσαμε να χάνουμε». Το λέει και ο λαός πως με ένα χελιδόνι δεν έρχεται η άνοιξη. Κάπου, όμως, πρέπει να προσγειωθεί και το πρώτο χελιδόνι, αλλιώς η άνοιξη δεν έρχεται ποτέ.

Το ξέρω, άλλωστε, ότι όσοι το λένε το εννοούν από αγάπη και όχι από κακία. Είναι οι ίδιοι που θα βρίσκονται στο «Σπύρος Κυπριανού» τον Φεβρουάριο. Απλώς, ας μας επιτραπεί για ένα βράδυ να χαρούμε χωρίς αστερίσκο. Οι αστερίσκοι δεν πάνε φεύγουν από τη λίστα. Θα είναι εκεί στο Σκόπιε τον Νοέμβριο, με το καλημέρα του αγώνα…

Οι άδειες θέσεις που έκαναν θόρυβο

Και μετά υπάρχει το άβολο κομμάτι της βραδιάς, αυτό που κανείς δεν θέλει να γράψει την επομένη μιας νίκης, αλλά που πρέπει να γραφτεί ακριβώς επειδή είναι η επομένη μιας νίκης.

Το «Σπύρος Κυπριανού» δεν ήταν όπως θα έπρεπε. Μια Εθνική ομάδα που ανοίγει επίσημη διοργάνωση, στο σπίτι της, λίγες ημέρες μετά την εξαιρετική εμφάνιση με την Ελλάδα, αξίζει κερκίδες που να την πιέζουν να κερδίσει, όχι κερκίδες που να την παρακολουθούν από απόσταση ασφαλείας. Το μπάσκετ στην Κύπρο έχει κοινό. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές σε παιχνίδια της Εθνικής, ειδικά στη Λευκωσία. Κακά τα ψέματα όμως. Όσο όμορφο και αν είναι το Σπύρος Κυπριανού, όσες ανέσεις και αν έχει, δυστυχώς ο κόσμος δεν αγκαλιάζει την Εθνική σε αυτό το γήπεδο…

Μοιάζει σαν η Εθνική να χτίζει την εμπιστοσύνη της με τον κόσμο από την αρχή. Και ξέρετε πως η εμπιστοσύνη είναι σαν το νερό στα χωράφια: φεύγει γρήγορα, γυρίζει αργά. Η ομάδα έκανε το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα βήματα θέλουν και πρέπει να γίνουν με… παρέα.

Τι μένει και τι έρχεται

Η επόμενη στάση είναι τον Νοέμβριο και είναι διπλά δύσκολη: 26 Νοεμβρίου εκτός έδρας με τη Βόρεια Μακεδονία, 29 Νοεμβρίου στην Αυστρία για τη ρεβάνς. Η διαδικασία κλείνει στις 28 Φεβρουαρίου 2027, εντός έδρας με τους Σλάβους. Τρία παιχνίδια, με το ένα από αυτά να έχει ήδη αποκτήσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι Αυστριακοί θα κατεβούν στο παρκέ έχοντας κάτι να ξεπληρώσουν.

Η Εθνική κέρδισε το δικαίωμα να μπει στον Νοέμβριο με ένα «+1» στη στήλη και, το σημαντικότερο, με ένα αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια της: ότι μπορεί. Το ζητούμενο τώρα είναι να πάψει αυτό να είναι είδηση.

Γιατί οι μεγάλες πορείες δεν αρχίζουν από τα εύκολα ματς. Αρχίζουν από τα βράδια που η μπάλα δεν μπαίνει, οι κερκίδες είναι μισοάδειες, ο αντίπαλος σε έχει κερδίσει δέκα φορές, αλλά εσύ βρίσκεις τρόπο να φύγεις νικητής!

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Η Αυστρία έρχεται χωρίς πύργο: το scouting report πριν τη Λεμεσό

2 weeks ago
ΚΥΠΡΟΣ

Πολλές φορές τα παιχνίδια δεν τα κρίνουν μόνο όσοι μπαίνουν στο παρκέ, αλλά και όσοι έμειναν στο σπίτι τους. Η αυστριακή αποστολή που κατεβαίνει στη Λεμεσό είναι η ζωντανή απόδειξη. Στα χαρτιά παραμένει μια ομάδα με ποιότητα και με έναν παίκτη που μπορεί μόνος του να καθορίσει σαράντα λεπτά. Στην πράξη, όμως, φτάνει στην Κύπρο με το ψηλότερο δωμάτιο του σπιτιού… κλειδωμένο.

Η λίστα άλλαξε στο παρά πέντε

Η αποστολή που κυκλοφορεί δεν είναι αυτή που εμφανιζόταν αρχικά. Στις 19 Αυγούστου η αυστριακή ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι ο Daniel Köppel δεν αποκαταστάθηκε πλήρως από το πρόβλημα στο αριστερό του γόνατο και τη θέση του πήρε ο Erik Dietz. Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να προσπεραστεί: οι παίκτες είναι δεκατρείς, ενώ στο φύλλο αγώνα δηλώνονται μέχρι δώδεκα. Ο Naglic έχει, δηλαδή, ακόμη μία απόφαση να πάρει πριν το τζάμπολ, και η απόφαση αυτή θα μας πει πολλά για το πώς σκοπεύει να παίξει.

Η απουσία που αλλάζει ολόκληρο το πλάνο

Ο Jakob Pöltl δεν πήρε άδεια από τους Toronto Raptors. Δεν είναι απλώς «ένας καλός παίκτης που λείπει». Είναι ο παίκτης που θα υποχρέωνε την Κύπρο να σχεδιάσει ολόκληρη την άμυνά της γύρω από ένα και μόνο πρόσωπο.

Και δεν είναι μόνος του στη λίστα των απόντων. Λείπουν επίσης οι Luka Brajkovic και Marvin Ogunsipe, ενώ εκτός μένει και ο Sylven Landesberg λόγω τραυματισμού. Ο ίδιος ο Naglic παραδέχθηκε δημόσια ότι η Αυστρία είναι περιορισμένη στη ρακέτα χωρίς Pöltl, Brajkovic και Ogunsipe. Όταν ο προπονητής της αντιπάλου το λέει με τόση καθαρότητα, δεν χρειάζεται να το ψάξουμε κι εμείς πολύ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι επιλογές κοντά στο καλάθι περιορίζονται στους Kapic, Mbemba και στον πολύ νεαρό Dietz. Καμία από αυτές δεν είναι επιλογή που τρομάζει. Καμία τους, όμως, δεν είναι και δώρο.

Bogic Vujosevic: ο εγκέφαλος που πρέπει να κουραστεί

Αν υπάρχει ένα όνομα που πρέπει να επαναληφθεί πενήντα φορές στο προπονητικό μπρίφινγκ, είναι αυτό. Ο Vujosevic είναι 34 ετών, 1,92, και έχει τη σπάνια ικανότητα να είναι ταυτόχρονα ο βασικός δημιουργός και ο βασικός σκόρερ της ομάδας του.

Στα τέσσερα παιχνίδια της τελευταίας προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου μέτρησε 19,8 πόντους, 6,3 ριμπάουντ, 7,0 ασίστ και 81,1% στις βολές. Τα επιμέρους ματς είναι ακόμη πιο εύγλωττα: 14 πόντοι και 6 ασίστ με την Πολωνία, 27 πόντοι και 8 ριμπάουντ με τη Λετονία, 23 πόντοι και 6 ασίστ με την Ολλανδία και, στο δεύτερο παιχνίδι με τους Ολλανδούς, 15 πόντοι, 9 ριμπάουντ και 13 ασίστ.

Το τελευταίο νούμερο είναι και η μεγαλύτερη παγίδα. Μια άμυνα που θα ασχοληθεί αποκλειστικά με το πόσους πόντους θα βάλει, κινδυνεύει να χάσει το παιχνίδι από τις πάσες του. Το ζητούμενο δεν είναι να τον μηδενίσεις αφού δεν μηδενίζονται τέτοιοι παίκτες. Το ζητούμενο είναι να του αφαιρέσεις την πρώτη διείσδυση, να κλείσεις τη διαγώνιο προς την αδύνατη πλευρά και να τον αναγκάσεις σε δύσκολα προσωπικά τελειώματα. Προσωπικά πιστεύω πως είναι καλύτερα να έχεις έναν Vujosevic που παλεύει για τους πόντους του παρά έναν Vujosevic που διευθύνει ορχήστρα…

Erol Ersek: η τιμωρία της υπερβολικής βοήθειας

Εδώ ακριβώς κρύβεται η δεύτερη παγίδα. Κάθε φορά που η άμυνα γέρνει προς τον Vujosevic, κάποιος μένει ελεύθερος. Και συνήθως αυτός ο κάποιος λέγεται Erol Ersek.

Είναι 27 ετών, 1,95, αγωνίζεται στη Heidelberg στη Γερμανία, και στα τέσσερα παιχνίδια των προκριματικών είχε 13,0 πόντους με 35,5% στο τρίποντο. Απέναντι στην Πολωνία σκόραρε 19 πόντους με 5/7 τρίποντα. Η γερμανική ομάδα τον ανανέωσε για τη νέα σεζόν χαρακτηρίζοντάς τον καθαρά ως σουτέρ υψηλού επιπέδου.

Η φόρμουλα, λοιπόν, είναι απλή στη διατύπωση και δύσκολη στην εκτέλεση: ο Vujosevic δημιουργεί, ο Ersek ανοίγει το γήπεδο. Η κυπριακή άμυνα καλείται να λύσει και τα δύο προβλήματα ταυτόχρονα, χωρίς να θυσιάσει το ένα για το άλλο.

Kapic και Mbemba: οι δύο διαφορετικές δυνάμεις κοντά στο καλάθι

Ο Nordin Kapic είναι το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο της αποστολής μετά τους δύο περιφερειακούς. Μόλις 22 ετών και 2,03, στην πρώτη του παρουσία με την Ανδρών τον Ιούλιο μέτρησε 9 πόντους και 5 ριμπάουντ με την Πολωνία και 19 πόντους με 6 ριμπάουντ με τη Λετονία, με μέσο όρο 14 πόντων και 5,5 ριμπάουντ. Η ίδια η FIBA τον συμπεριέλαβε στους ανερχόμενους παίκτες του παραθύρου, τονίζοντας τη δύναμη, την επαφή και την ικανότητά του να τελειώνει κοντά στο καλάθι. Και για όσους θέλουν προϊστορία: το 2023, στο Ευρωπαϊκό U20 Β κατηγορίας, είχε 19,6 πόντους και 14 ριμπάουντ ανά αγώνα. Δεν είναι Pöltl. Αλλά ούτε ένας τυχαίος νεαρός που βρέθηκε στη λίστα για να συμπληρώσει τα κενά.

Ο Rashaan Mbemba είναι άλλο είδος προβλήματος. Περίπου 2,01 αλλά 113 κιλά, παίκτης του Colorado State, επέστρεψε στην Εθνική σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά τις προηγούμενες συμμετοχές του. Την περασμένη πανεπιστημιακή σεζόν συγκέντρωσε 170 πόντους και 77 ριμπάουντ σε 21 αγώνες, με ποσοστό κοντά στο 60% εντός πεδιάς. Ο ρόλος του γράφεται σε πέντε λέξεις: σώμα, screens, ριμπάουντ, επαφή, τελειώματα. Δεν είναι ο τύπος που αφήνεις να πάρει βαθιά θέση και μετά να ψάχνεις για λύσεις.

Erik Dietz: 2,10 και δύο συμμετοχές

Ο 18χρονος Dietz είναι ένα από τα σοβαρά αυστριακά prospects, έχει περάσει από τα NBA Academy Games στην Ατλάντα και έκανε το ντεμπούτο του τον Ιούλιο. Έχει, όμως, μόλις δύο διεθνείς συμμετοχές.

Αύριο δεν μας αφορά το μέλλον του. Μας αφορά ότι ένας 18χρονος ίσως χρειαστεί να παίξει ουσιαστικά λεπτά σε επίσημο παιχνίδι εκτός έδρας, μέσα σε (ελπίζουμε) γεμάτο γήπεδο. Αν μπει, η Κύπρος οφείλει να τον βάλει αμέσως σε αποφάσεις: αλλαγές κατεύθυνσης, παιχνίδι με την μπάλα, συνεχόμενα screens και προσπάθεια να φορτωθεί γρήγορα με φάουλ. Η εμπειρία είναι το μόνο πράγμα που δεν προλαβαίνεις να αποκτήσεις μέσα σε σαράντα λεπτά.

Και μια τρίτη περιφερειακή απειλή

Ο Timo Lanmüller, 25 ετών, με νέα στέγη τη Vechta, είχε μέσο όρο μόλις 5,5 πόντων στα τελευταία προκριματικά. Στα δύο παιχνίδια με την Ολλανδία, όμως, μέτρησε 9 πόντους με 3/5 τρίποντα και 11 πόντους με 3/4 τρίποντα. Μεταφρασμένο: υπάρχει αρκετό σουτ στην αυστριακή περιφέρεια ώστε η Κύπρος να μην μπορεί απλώς να κλείσει τη ρακέτα και να ελπίζει.

Το 107-72 δεν λέει την αλήθεια

Η Αυστρία ηττήθηκε στο τελευταίο της φιλικό από την Ουγγαρία με 107-72. Ακούγεται καταστροφικό, και θα ήταν βολικό να το χρησιμοποιήσουμε ως απόδειξη ότι η αντίπαλος καταρρέει.

Δεν είναι έτσι. Το παιχνίδι έγινε χωρίς δύο guards, ενώ η αυστριακή ομοσπονδία τόνισε ότι από τη Δευτέρα δούλευε πλέον με πλήρη σύνθεση. Το σκορ είναι χρήσιμο ως ένδειξη ότι αυτή η Αυστρία δεν είναι άτρωτη. Δεν είναι, όμως, σοβαρή βάση πρόβλεψης. Όποιος πάει στο γήπεδο περιμένοντας την ομάδα που έφαγε 107 πόντους, κινδυνεύει να βρει άλλη ομάδα απέναντί του.

Πού μπορεί να χτυπήσει η Κύπρος

Τέσσερα σημεία, με σειρά σημασίας.

Στη ρακέτα και στα φάουλ. Kapic, Mbemba και Dietz πρέπει να αμυνθούν ξανά και ξανά, κατοχή με κατοχή, μέχρι το φύλλο αγώνα να αρχίσει να γεμίζει.

Στο transition. Απέναντι στην Ελλάδα η Κύπρος έδειξε ότι μπορεί να παίξει με ενέργεια: προηγήθηκε 21-17 στο πρώτο δεκάλεπτο, επέστρεψε αρκετές φορές όταν η Ελλάδα ξέφυγε και έχασε τελικά μόλις με 82-75.

Στην πίεση πάνω στον Vujosevic. Όχι απαραίτητα για κλέψιμο. Για να δουλεύει σε κάθε κατοχή, ώστε στο τέταρτο δεκάλεπτο τα πόδια ενός 34χρονου να θυμηθούν την ταυτότητά τους.

Στο επιθετικό ριμπάουντ. Χωρίς Pöltl, Brajkovic και Ogunsipe, η Αυστρία δεν έχει τη σωματική επιβολή που θα είχε σε πλήρη σύνθεση.

Η εκτίμηση

Θα ήταν λάθος να παρουσιάσουμε την Αυστρία ως ξεκάθαρα ανώτερη ομάδα που έρχεται στη Λεμεσό και ότι η Κύπρος χρειάζεται υπέρβαση για να την κερδίσει. Η πλήρης Αυστρία θα ήταν πράγματι άλλη υπόθεση. Αυτή η Αυστρία είναι ομάδα που η Κύπρος μπορεί και θέλουμε να κερδίσει.

Όμως παραμένει επικίνδυνη, γιατί διαθέτει τον καλύτερο καθαρό δημιουργό του αγώνα, δύο σουτέρ που τιμωρούν και δύο δυνατά σώματα στο τέσσερα. Ακόμα και αν της λείπει το πραγματικό βάθος και η ποιότητα στη θέση 5, η Κύπρος θα χρειαστεί να κάνει πολλά πράγματα καλά στον αγωνιστικό χώρο. Πρέπει να περιορίσει τη δημιουργία του Vujosevic χωρίς να παραχωρήσει ελεύθερα τρίποντα στον Ersek και να πάει το παιχνίδι στις τελευταίες κατοχές. Και εκεί, μέσα στο δικό της γήπεδο, δεν φοβάται κανέναν.

Τρεις λέξεις, λοιπόν, για το αυριανό βράδυ: Vujosevic, ρακέτα, τρίποντο. Αν η Κύπρος τις σεβαστεί και τις τρεις, δεν θα παίξει για μόνο για την καλή εμφάνιση. Θα παίξει για τη νίκη!

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε δέκα φορές περισσότερα από τον Ολυμπιακό

2 weeks ago
EUROLEAGUE

Παναθηναϊκός 3,06 εκατ., Ολυμπιακός 303 χιλ.: για πρώτη φορά είδαμε στην πράξη τι σημαίνει το «salary cap» της EuroLeague

Η EuroLeague ανακοίνωσε τις πρώτες Competitive Balance Compensations της ιστορίας της και τα νούμερα δεν χρειάζονται να περάσουν από κάποιο φίλτρο για να τα αντιληφθούμε. Ο Παναθηναϊκός καλείται να καταβάλει 3.065.691 ευρώ. Η Αναντολού Εφές 1.071.676. Η Χάποελ Τελ Αβίβ 998.027. Ο Ολυμπιακός 303.290. Σύνολο: 5.438.684 ευρώ, που μοιράζονται εξίσου στις 15 ομάδες που έμειναν εντός των ορίων. Από 362.579 ευρώ στην καθεμία.

Κάντε την πρόσθεση: τέσσερις παραβάτες, δεκαπέντε συνεπείς. Δεκαεννιά. Η εικοστή ομάδα, η ASVEL, τιμωρήθηκε από την άλλη πλευρά, αλλά σε αυτό θα επανέλθουμε, γιατί εκεί κρύβεται το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.

Δεν είναι πρόστιμο, αλλά… διόδια.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για το οποίο έγινε μπέρδεμα από την πρώτη μέρα: αυτά δεν είναι πρόστιμα. Δεν πηγαίνουν στα ταμεία της EuroLeague. Είναι μηχανισμός αναδιανομής. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια οριζόντια, από τους πλούσιους στους υπόλοιπους.

Η EuroLeague, δηλαδή, δεν έχτισε κάποιο τείχος. Έστησε σταθμό διοδίων. Ο δρόμος παραμένει ανοιχτός για όποιον θέλει να τρέξει με 200, απλώς τώρα υπάρχει μπάρα και ταμπέλα με την τιμή.

Και η τιμή είναι, ας το πούμε καθαρά, τσουχτερή αλλά όχι απαγορευτική. Με βάση τα μεγέθη υπέρβασης που κυκλοφόρησαν (περίπου 6,18 εκατ. για τον Παναθηναϊκό, 1,8 για την Εφές, 1,66 για τη Χάποελ, γύρω στο μισό εκατομμύριο για τον Ολυμπιακό), κάθε ευρώ πάνω από το Base Remuneration Level κόστισε από 50 έως 60 σεντ επιπλέον. Μια υπέρβαση ενός εκατομμυρίου, δηλαδή, βγαίνει στην πραγματικότητα ενάμισι.

Δεν είναι λίγο. Δεν είναι όμως και τιμωρία που μπορεί να αλλάξει σχέδια.

Το κρυφό δίχτυ ασφαλείας

Εδώ χρειάζεται μια λεπτομέρεια που πέρασε στα ψιλά και είναι κομβική: για τις σεζόν 2025/26 και 2026/27 ισχύει μεταβατικό πλαφόν στην αποζημίωση. Δεν μπορεί να ξεπεράσει το 10% του συνολικού καθαρού μισθολογίου μιας ομάδας.

Με απλά λόγια, όσο κι αν ξεφύγεις, η EuroLeague σου έχει βάλει οροφή στην ίδια την τιμωρία. Το δίχτυ αυτό από το 2027/28 εξαφανίζεται, αφού μπαίνει σε πλήρη ισχύ το High Remuneration Level, φεύγει το μεταβατικό πλαφόν και ο υπολογισμός των εσόδων περνά από τριετή σε διετή μέσο όρο. Δηλαδή γίνεται πιο ευαίσθητος στη συγκυρία.

Όποιος βλέπει σήμερα τα 3 εκατομμύρια και λέει «σιγά», ας περιμένει το καλοκαίρι του 2027.

Το ερώτημα των εκατομμυρίων

Και τώρα το δύσκολο. Μπορεί ένα luxury tax να παράγει πραγματική ανταγωνιστική ισορροπία, όταν τα πορτοφόλια των ιδιοκτητών διαφέρουν τόσο δραματικά;

Το επιχείρημα των σκεπτικιστών είναι στέρεο. Για έναν ιδιοκτήτη που έχει επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια με μοναδικό στόχο το Final Four, τα τρία εκατομμύρια δεν είναι φρένο, αλλά μία γραμμή στον προϋπολογισμό. Ένα ακόμη έξοδο δίπλα στα ναύλα των τσάρτερ και στα μπόνους πρόκρισης. Αν αυτό ισχύει, ο μηχανισμός δεν περιορίζει τον ισχυρό, απλώς βάζει ταρίφα στην υπεροχή.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη ανάγνωση, και είναι πιο πονηρή απ’ όσο φαίνεται. Τα χρήματα δεν εξαφανίζονται σε κάποιο συρτάρι. Πηγαίνουν στους αντιπάλους. Ο Παναθηναϊκός φέτος όχι μόνο πλήρωσε παραπάνω για το δικό του ρόστερ, αλλά χρηματοδότησε και τα ρόστερ των ανταγωνιστών του. Μόνος του κάλυψε πάνω από το 56% του συνολικού ταμείου.

Και τα 362.579 ευρώ δεν είναι χαρτζιλίκι για μια μεσαία ομάδα. Είναι, χοντρικά, ο καθαρός μισθός ενός καλού παίκτη του ρόστερ της. Δεν είναι επανάσταση, είναι όμως ο πρώτος θεσμοθετημένος αγωγός που μεταφέρει χρήμα από την κορυφή προς τη μέση της πυραμίδας.

Η ASVEL και το μάθημα του δαπέδου

Το πιο υποτιμημένο κομμάτι της ανακοίνωσης δεν αφορά τους πλούσιους. Αφορά την ASVEL, που δεν έπιασε το Low Remuneration Level και υποχρεώθηκε να μοιράσει 1.280.924 ευρώ στους ίδιους της τους παίκτες, ενώ δέχθηκε και κυρώσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές και ελλιπή δικαιολογητικά.

Το σύστημα, δηλαδή, δεν τιμωρεί μόνο όποιον ξοδεύει πολύ. Τιμωρεί και όποιον ξοδεύει λίγα. Και έχει δίκιο: μια λίγκα δεν χαλάει μόνο επειδή κάποιος αγοράζει ότι κινείται. Χαλάει και επειδή κάποιος άλλος κατεβάζει ρολά και σερβίρει είκοσι εννιά αγωνιστικές αδιαφορίας.

Ο πήχης εξάλλου δεν είναι στατικός. Το δάπεδο για το 2026/27 ανεβαίνει στα 6,69 εκατ. ευρώ (30% του μέσου όρου εσόδων των licensed clubs, που εκτοξεύθηκε κατά 14% στα 22.298.591 ευρώ), τη στιγμή που η οροφή του Base Remuneration Level παραμένει παγωμένη στα 10 εκατομμύρια.

Κρατήστε αυτό: πέρυσι το περιθώριο ανάμεσα σε δάπεδο και οροφή ήταν 4,15 εκατ. Φέτος είναι 3,31. Η μέγγενη έκλεισε κατά ένα πέμπτο μέσα σε δώδεκα μήνες. Και έκλεισε χωρίς να αλλάξει η οροφή, αλλά επειδή ανέβηκε το πάτωμα.

(Μια διόρθωση που πρέπει να γίνει, γιατί κυκλοφορεί λάθος: το BRL δεν «ανεβαίνει» στα 10 εκατομμύρια το 2026/27. Εκεί ήταν ήδη από το 2025/26, μετά την απόφαση των μετόχων τον Ιούνιο του 2025 να ανέβει το ελάχιστο κατώφλι από τα 8 στα 10.)

Οι πόρτες που έμειναν ανοιχτές

Πριν βιαστούμε να μιλήσουμε για ευρωπαϊκό NBA, ας θυμηθούμε τι δεν μετράει στην λίστα: οι anchor players (τρεις πλέον, από δύο), οι U23, οι παίκτες μακράς παραμονής στον σύλλογο, οι μακροχρόνια τραυματίες, οι λεγόμενες medium-range εξαιρέσεις.

Δηλαδή; Δηλαδή το ταβάνι έχει… καταπακτές. Και όποιος ξέρει να τις βρίσκει, κερδίζει ρόστερ χωρίς να πληρώσει τα «διόδια». Η επόμενη μεγάλη δεξιότητα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν θα είναι μόνο το σκάουτινγκ, αλλά η αρχιτεκτονική των συμβολαίων. Ποιον δηλώνεις anchor, πόσο κρατάς έναν παίκτη ώστε να γίνει «extended-tenure», πότε ανανεώνεις έναν εικοσιτριάχρονο πριν χάσει το φορολογικό του πλεονέκτημα;

Η μικρή ιστορία της σεζόν το δείχνει γλαφυρά: η υπέρβαση του Ολυμπιακού πυροδοτήθηκε, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, από την ενεργοποίηση του συμβολαίου του Μουσταφά Φαλ. Μια κίνηση ρουτίνας μέσα στη σεζόν κόστισε 303.290 ευρώ. Έτσι μοιάζει ένα σύστημα που δουλεύει: με το να τιμολογεί ακόμη και τις μικρές αποφάσεις.

Το στοίχημα

Το ΝΒΑ χρειάστηκε σχεδόν σαράντα χρόνια και τρία lockouts για να φτάσει από το πρώτο, τρύπιο σαν σουρωτήρι salary cap του 1984 στο σημερινό second apron που πραγματικά πονάει. Η EuroLeague ξεκίνησε τον δικό της δρόμο μόλις πέρυσι. Το να ζητάμε ισορροπία από τον πρώτο χρόνο είναι σαν να ζητάμε από παιδί που μόλις άφησε τις βοηθητικές ρόδες του ποδηλάτου του να κερδίσει τον Γύρο της Γαλλίας.

Αυτό που όμως έχει ήδη επιτευχθεί δεν είναι μικρό. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ γνωρίζουμε δημόσια, με ονόματα και δεκαδικά ψηφία, ποιος ξέφυγε και πόσο. Για δεκαετίες τα μισθολόγια της EuroLeague ήταν θέμα φημολογίας, ψιθύρων σε ξενοδοχεία και «πηγών προσκείμενων στη διοίκηση». Τώρα υπάρχει αριθμός. Και όπου υπάρχει αριθμός, υπάρχει λογοδοσία.

Για μια μικρή αγορά σαν τη δική μας, το μάθημα είναι διπλό και το ξέρουμε καλά: τα οικονομικά πλαίσια διαμορφώνουν τον ανταγωνισμό πολύ περισσότερο από κάθε σφυρίχτρα. Και το δάπεδο μετράει όσο και η οροφή. Ίσως και περισσότερο…

Θα εξισώσει το luxury tax τους ισχυρούς με τους υπόλοιπους; Όχι. Δεν το κάνει πουθενά στον κόσμο. Αυτό που κάνει είναι πιο μετρημένο και πιο ρεαλιστικό: κάνει την υπεροχή ακριβότερη και την επιμονή των μικρών βιώσιμη. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αν το 2027 δούμε την Παρτίζαν ή τη Ζάλγκιρις να κρατάει έναν παίκτη που παλαιότερα θα είχε φύγει με μια τηλεφωνική κλήση από την Αθήνα ή τη Κωνσταντινούπολη, τότε τα 362.579 ευρώ θα έχουν κάνει πολύ περισσότερη δουλειά απ’ όση τους αναγνωρίζουμε σήμερα.

Ο δρόμος παραμένει ανοιχτός. Απλώς (επιτέλους) έχει και διόδια. Και αυτό είναι πρόοδος…

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Εβδομήντα πέντε πόντοι… πίστης

2 weeks ago
ΚΥΠΡΟΣ

Η Εθνική Κύπρου έχασε στην Αθήνα, αλλά κέρδισε κάτι πιο χρήσιμο ενόψει Αυστρίας: την αίσθηση ότι μπορεί…

Λένε πως ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Η Δευτέρα στο Telekom Center Athens ήταν, για την Εθνική Κύπρου, μια μικρή ελεγχόμενη φουρτούνα: απέναντι σε μία Ελλάδα με δύο Αντετοκούνμπο στο παρκέ, με Καλάθη, Παπανικολάου, Ντόρσεϊ και Μήτογλου, ώρες πριν από τα κρίσιμα ματς της με Ουκρανία και Ισπανία. Απέναντί της, ένα κυπριακό συγκρότημα με τέσσερις σοβαρότατες απουσίες και μια προετοιμασία που μετριέται σε μέρες, όχι σε εβδομάδες.

Το τελικό 82-75 δεν λέει την ιστορία. Τα δεκάλεπτα όμως τη λένε!

Τα δεκάλεπτα δεν ξέρουν να κολακεύουν

17-21, 29-13, 22-23, 14-18.

Ας το ξαναδιαβάσουμε αργά. Η Κύπρος κέρδισε το πρώτο δεκάλεπτο (21-17). Κέρδισε το τρίτο (23-22). Κέρδισε και το τέταρτο (18-14). Έχασε ένα και μόνο δεκάλεπτο, το δεύτερο, με 29-13. Και εκεί, μέσα σε δέκα λεπτά, πήγε όλο το παιχνίδι.

Είναι το κλασικό σενάριο των μικρών ομάδων απέναντι στις μεγάλες: δεν χάνεις επειδή είσαι κατώτερος για σαράντα λεπτά, χάνεις επειδή ανοίγει μια χαραμάδα για πέντε ώς οκτώ λεπτά και από εκεί μπαίνει όλος ο αέρας. Ο Όμηρος Νετζήπογλου με τέσσερα κλεψίματα στη δεύτερη περίοδο έκανε ακριβώς αυτό που κάνουν οι έμπειρες ομάδες: βρήκε τη χαραμάδα και την έκανε… πόρτα.

Η καλή είδηση; Η Κύπρος δεν διαλύθηκε. Επέστρεψε, πάλεψε το ροντέο των τελευταίων δεκαλέπτων και τερμάτισε πιο δυνατά απ’ ό,τι ξεκίνησε. Σε ένα φιλικό που θα μπορούσε να είχε γίνει διαδικαστικό στο 25ό λεπτό, η Κύπρος δεν το επέτρεψε να γίνει.

Το κόστος των απόντων και τι μας λέει

Στην Αθήνα έλειπαν οι Φίλιππος Τίγκας, Νίκος Στυλιανού, Κωνσταντίνος Σιμιτζής και Αινέας Γιουνγκ. Τέσσερις παίκτες που ήταν όλοι στη δωδεκάδα του EuroBasket 2025. Δεν είναι λεπτομέρεια. Μαθηματικά είναι το ένα τρίτο μιας αποστολής.

Και όμως, το ματς κρίθηκε στους επτά πόντους.

Αυτό είναι το πρώτο πραγματικά ενθαρρυντικό μήνυμα της βραδιάς. Όχι το σκορ αυτό καθαυτό, αλλά το ότι το βάθος του ρόστερ άντεξε. Ο Στέφανος Τίγκας με 13 πόντους, ο Παναγιώτης Παυλίδης με 12 πόντους και 10 ριμπάουντ, ο Γιάννης Γιανναράς με 11, ο Ιωάννης Πασιαλής με 10, ο Ρομπέρτο Μαντοβάνη με 7 ριμπάουντ. Ο Σάιμον Μιχαήλ μοίρασε 8 ασίστ, ο Στέφανος Ηλιάδης πρόσθεσε 5 πόντους, 5 ριμπάουντ και 5 ασίστ. Δέκα παίκτες μπήκαν στο σκορ. Δεν έπαιξε ένας και «κουβάλησε». Έπαιξε όλη η ομάδα!

Για μια χώρα που επί δεκαετίες συζητούσε αν έχει έξι ή επτά αξιόπιστους διεθνείς, το να βγαίνουν λειτουργικά νούμερα από την ενδεκάδα με τέσσερις βασικούς εκτός είναι, κυριολεκτικά, δείκτης ανάπτυξης.

Τι κρατάμε;

Το ριμπάουντ. Η Ελλάδα μάζεψε 16 επιθετικά ριμπάουντ και αυτό πονάει. Ταυτόχρονα όμως ο Παυλίδης έφυγε με διψήφιο και ο Μαντοβάνης με επτά. Απέναντι σε Κώστα Αντετοκούνμπο και Μήτογλου, το να μη σε ξεσηκώσουν από τη ρακέτα είναι επίτευγμα.

Τη μοιρασιά. Οκτώ ασίστ από τον Σάιμον Μιχαήλ, πέντε από τον Στέφανο Ηλιάδη. Όταν η μπάλα κυκλοφορεί, η Κύπρος βρίσκει σκορ από πολλά χέρια. Όταν σταματά, ο πάγκος του αντιπάλου κάνει πάρτι.

Το ψυχολογικό. Δεν έχει ποσοτικοποιηθεί ποτέ, αλλά υπάρχει. Παίκτες που τελειώνουν ένα ματς με την Ελλάδα στους επτά πόντους μπαίνουν διαφορετικά στο παρκέ την επόμενη Πέμπτη. Το αντίστροφο ισχύει επίσης, γι’ αυτό και το φιλικό αυτό είχε ρίσκο.

Και τι πρέπει να διορθωθεί μέχρι την Πέμπτη

Ας μην κάνουμε το λάθος της γιορτής χωρίς λόγο. Το δεύτερο δεκάλεπτο ήταν προειδοποίηση.

Δεκατρείς πόντοι σε δέκα λεπτά σημαίνει επιθετική στασιμότητα. Και η αιτία ήταν ορατή: όταν η Ελλάδα ανέβασε την πίεση στην μπάλα, η κυπριακή επίθεση έχασε το πρώτο πάσο. Τα κλεψίματα του Νετζήπογλου και του Ντόρσεϊ δεν ήρθαν τυχαία…

Απέναντι στην Αυστρία, που δεν θα έχει τα ταλέντα της Ελλάδας αλλά θα έχει σαφώς μεγαλύτερο σωματότυπο και πειθαρχία στην άμυνα του μισού γηπέδου, αυτό το ρήγμα πρέπει να κλείσει. Δεύτερος ball handler στο παρκέ, καθαρότερα inbounds, λιγότερα στατικά pick and roll στο τέλος του χρόνου επίθεσης. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάποια επανάσταση. Χρειάζονται δύο-τρεις ασκήσεις και μια κουβέντα, όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει ο προπονητής μας, ο Παναγιώτης Γιανναράς.

Και το τρίποντο. Η Ελλάδα πήρε 39 σουτ τριών πόντων και έβαλε τα 9. Ήταν η δική της κακή βραδιά; Εν μέρει. Ήταν και τα closeouts της Κύπρου; Επίσης εν μέρει. Η Αυστρία ίσως να μην αστοχήσει τόσο… γενναιόδωρα.

Η Αυστρία δεν είναι φιλικό

Την Πέμπτη 27 Αυγούστου, στις 19:00, στο «Σπύρος Κυπριανού» της Λεμεσού, τελειώνουν τα δοκιμαστικά. Ξεκινά ο δεύτερος γύρος των προπροκριματικών του FIBA EuroBasket 2029, με την Κύπρο στον έκτο όμιλο μαζί με Αυστρία και Βόρεια Μακεδονία.

Και εδώ είναι που η ιστορία γίνεται σκληρή: μόνο ο πρώτος του ομίλου προκρίνεται. Όχι ο πρώτος και ο δεύτερος. Ο πρώτος. Τέσσερις όμιλοι, τέσσερα εισιτήρια, τέσσερα παιχνίδια από τα οποία το καθένα μετράει σαν τελικός. Οι αγώνες θα μοιραστούν σε τρία παράθυρα (Αύγουστος και Νοέμβριος 2026, Φεβρουάριος 2027) αλλά η ζημιά που θα γίνει στην πρεμιέρα δεν επιδιορθώνεται εύκολα.

Η Αυστρία είναι γνώριμη. Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατη φορά τον Ιούλιο του 2022 στα προπροκριματικά του EuroBasket 2025. Είναι μια ομοσπονδία που εδώ και μια δεκαετία δουλεύει με σοβαρότητα, που έχει βγάλει παίκτη στο NBA και που, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν έρχεται πια σε κανένα γήπεδο ως ευγενική επίσκεψη.

Ο αρχηγός Νίκος Στυλιανού το είχε πει καθαρά: «Σε αυτό το επίπεδο δεν υπάρχει εύκολο παιχνίδι». Δεν είναι κλισέ. Είναι το ακριβές μέγεθος της δουλειάς.

Το «Σπύρος Κυπριανού» έχει μνήμη

Υπάρχει ένα στοιχείο που δεν χωρά σε box score και όμως έκρινε παιχνίδια σε αυτό το νησί: η εξέδρα.

Το καλοκαίρι του 2025, η Λεμεσός φιλοξένησε όμιλο του EuroBasket. Η Κύπρος έζησε την πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση και το «Σπύρος Κυπριανού» έμαθε πώς ακούγεται μια γεμάτη αίθουσα σε επίπεδο κορυφής. Ο κόουτς Γιανναράς έχει μιλήσει ακριβώς γι’ αυτό: για την ανάγκη να κρατηθεί ζωντανή «η φλόγα που άφησε πίσω του το Ευρωμπάσκετ». Ο Χρίστος Λοϊζίδης ήταν πιο απλός στο κάλεσμά του: «Χρειαζόμαστε σίγουρα τον κόσμο μας».

Δεν είναι ρητορικό το ζήτημα. Σε αγώνες που κρίνονται σε πέντε-έξι πόντους (και το χθεσινό απέδειξε ότι εκεί μπορεί να παίζει πλέον η Κύπρος) η εξέδρα είναι μετρήσιμη μεταβλητή. Μια αίθουσα που δεν σωπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο 13-29 και στο 20-24…

Η γραμμή του ορίζοντα

Ας το πούμε όπως είναι: η Κύπρος έχασε. Ήταν ένα φιλικό, με μια ομάδα που κυνηγά Μουντομπάσκετ, ενώ είχε τέσσερις σημαντικές απουσίες, και έπαιξε μακριά από την έδρα της. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σηκωθεί έπαρση.

Σηκώνει όμως κάτι άλλο, πιο σπάνιο και πιο χρήσιμο: δεδομένα. Η Εθνική Κύπρου έδειξε ότι όταν κρατά τον ρυθμό της, μπορεί να μοιραστεί το παρκέ με ομάδες που την ξεπερνούν κατά κεφαλήν σε ταλέντο. Έδειξε ότι έχει διψήφια σκορ από τέσσερις διαφορετικούς παίκτες. Έδειξε ότι το βάθος που χτίστηκε τα τελευταία χρόνια δεν ήταν φαντασία των ανακοινώσεων.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Κύπρος ανήκει σε αυτό το επίπεδο. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να μείνει σε αυτό το επίπεδο για σαράντα λεπτά αντί για τριάντα.

Την Πέμπτη, στη Λεμεσό, θα πάρουμε την πρώτη απάντηση.

Και επειδή στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, το ταλέντο ανοίγει την πόρτα αλλά η επιμονή μένει στο σπίτι, υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε πως αυτή η ομάδα θα χτυπήσει την πόρτα δυνατά.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Οι Nuggets αντάλλαξαν το αύριο του Watson με το σήμερα του DeRozan. Έκαναν τελικά το σωστό;

2 weeks ago
NBA

Το Ντένβερ δεν αγόρασε μέλλον αυτό το καλοκαίρι, αλλά νοίκιασε για το παρόν.

Είχε στα χέρια του έναν 23χρονο wing που μόλις είχε κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του και τον άφησε να φύγει, κρατώντας ένα χαρτί που θα ανοίξει το 2031. Στη θέση του έβαλε έναν 37χρονο All-Star με συμβόλαιο ενός έτους και μισθό τελευταίου παίκτη του ρόστερ.

Η ιστορία, όπως όλες οι καλές ιστορίες του NBA, έχει δύο αναγνώσεις. Και η δεύτερη είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την πρώτη.

Τι έγινε στην πραγματικότητα

Στις 19 Αυγούστου, μετά από τρεις μήνες διαρροών, τελεσιγράφων και αριθμών που ταξίδεψαν από τα 70 στα 112 εκατομμύρια, ο Peyton Watson κατέληξε στο Κλίβελαντ μέσω sign-and-trade. Υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο 88 εκατομμυρίων δολαρίων με player option και trade kicker 7,5%. Οι Nuggets πήραν το unprotected first round pick των Cavaliers για το 2031, ένα δεύτερο γύρο των Kings για το 2032 και τον Julian Reese από την Ουάσιγκτον τον οποίο σκοπεύουν να αποδεσμεύσουν από το two-way συμβόλαιό του, οπότε ας μην τον μετρήσουμε καν.

Δύο μέρες αργότερα, στις 21 Αυγούστου, ο DeMar DeRozan συμφώνησε με το Ντένβερ για ένα χρόνο και 3,9 εκατομμύρια δολάρια. Veteran minimum. Το ποσό που παίρνει ένας παίκτης ρόστερ, όχι ένας έξι φορές All-Star.

Άρα η πραγματική εξίσωση δεν είναι «DeRozan αντί Watson». Είναι αυτή:

Watson με 22 εκατ. τον χρόνο εναντίον DeRozan με 3,9 εκατ. + ένα ακάλυπτο πρώτο pick του 2031 + ένα δεύτερο του 2032.

Έτσι διατυπωμένη, η απόφαση παύει να είναι παράλογη και γίνεται… στοίχημα.

Ο παίκτης που έφυγε

Ο Watson δεν ήταν συμπληρωματικός παίκτης στο Ντένβερ. Πέρσι, στα 54 παιχνίδια είχε 14,6 πόντους, 4,9 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ, 1,1 μπλοκ και 0,9 κλεψίματα σε 29,6 λεπτά, με ποσοστά 49,6% εντός παιδιάς και 41,1% στα τρίποντα. Στη γωνία σούταρε 52%, ποσοστό που τον έβαζε στο 97ο εκατοστημόριο της λίγκας. Και όλα αυτά όντας ο άνθρωπος που αναλάμβανε αμυντικά τον καλύτερο επιθετικό των αντιπάλων.

Ένας wing 2,03 με τέτοια άμυνα και τέτοιο τρίποντο δεν βρίσκεται εύκολα. Χρειάζεται χτίσιμο. Και το Ντένβερ τον είχε χτίσει μόνο του, από το Νο. 30 του ντραφτ του 2022.

Το πρώτο σημάδι είχε φανεί ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οι Nuggets έδωσαν στον Christian Braun πενταετή επέκταση 125 εκατομμυρίων και άφησαν τον Watson να πάει σε restricted free agency χωρίς συμφωνία. Όποιος ξέρει το NBA κατάλαβε τότε ότι το ρολόι είχε ήδη αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

Το ζουμί, όμως, είναι στην τιμή. Το Ντένβερ ξεκίνησε ζητώντας πολλαπλά πρώτα picks και swaps. Ο συγκρίσιμος ρέστρικτεντ του καλοκαιριού, ο Walker Kessler, κόστισε στους Lakers δύο πρώτα και δύο swaps. Ο Watson έφυγε για ένα πρώτο του 2031 και κάτι ψιλά. Δεν είναι ότι πούλησαν. Είναι ότι πούλησαν φθηνά.

Ο παίκτης που ήρθε

Και τώρα το άλλο μισό της ιστορίας, που είναι πιο γλυκό απ’ όσο θα περίμενε κανείς.

Ο DeRozan μπαίνει στη 18η σεζόν του και πέρσι, στα 37 του, σημείωσε 18,4 πόντους, 4,1 ασίστ και 2,9 ριμπάουντ με 49,7% εντός παιδιάς. Η χρονιά αυτή έκλεισε ένα σερί δώδεκα συνεχόμενων σεζόν με 20άρι μέσο όρ. Δηλαδή ακόμη και η «πτώση» του είναι επίπεδο που 25 ομάδες θα υπέγραφαν σήμερα κιόλας. Έχει παίξει 74 ή περισσότερα παιχνίδια σε καθεμία από τις τελευταίες πέντε σεζόν και ποτέ λιγότερα από 60 σε ολόκληρη την καριέρα του. Στην εποχή του load management, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, είναι σχεδόν εξωτισμός.

Υπάρχει και ένα νούμερο που λέει από μόνο του ολόκληρη τη μεταγραφή: ο DeRozan έχει ξεκινήσει βασικός στα 1.252 από τα 1.264 παιχνίδια της καριέρας του. Και τα δώδεκα παιχνίδια που μπήκε από τον πάγκο ήταν στη σεζόν των ρούκι του, το 2009-10. Στα 37 του, λοιπόν, δέχεται για πρώτη φορά ουσιαστικά να είναι ο έκτος παίκτης και να το κάνει για το κατώτατο συμβόλαιο της λίγκας.

Γιατί; Γιατί το 2018 τον αντάλλαξαν από το Τορόντο για να έρθει ο Kawhi Leonard, και οι Raptors κατέκτησαν το πρωτάθλημα την επόμενη κιόλας χρονιά, χωρίς αυτόν. Οκτώ χρόνια αργότερα, ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της γενιάς του κυνηγάει ακόμη το δαχτυλίδι που τον προσπέρασε στον διάδρομο. Σύμφωνα με τον Chris Haynes, πριν υπογράψει μίλησε προσωπικά με Jokic, Murray και Gordon. Δεν διαπραγματευόταν χρήματα αλλά χρόνο. Ίσως και τίτλο…

Η ένσταση που δεν λύνεται με λογιστική

Εδώ όμως πρέπει να είμαστε τίμιοι: ο DeRozan δεν αντικαθιστά τον Watson. Ούτε κατά διάνοια.

Ο ένας είναι 23 ετών, αθλητικός, αμυντικός, με τρίποντο 41%. Ο άλλος είναι 37, με το πιο όμορφο midrange της γενιάς του και τρίποντο 32%. Το τελευταίο τζάκι που καίει ξύλα σε μια πόλη που έχει περάσει ολόκληρη στο φυσικό αέριο. Ο DeRozan θα δώσει shot creation, θα κρατήσει την επίθεση όρθια όταν ξεκουράζεται ο Jokic, θα βάλει καλάθια στο τελευταίο πεντάλεπτο. Δεν θα κλείσει τον Anthony Edwards στα playoffs.

Και αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα του Απριλίου, όχι του Αυγούστου.

Υπάρχει άλλωστε και το προηγούμενο. Πέρσι το Ντένβερ αντάλλαξε τον Michael Porter Jr. με τη φθηνότερη εκδοχή του, τον Cam Johnson, μαζί με picks. Ο Johnson δυσκολεύτηκε. Φέτος έφυγε ο Watson για ένα pick του 2031. Δύο φορές το ίδιο μοτίβο σε δύο καλοκαίρια δεν είναι σύμπτωση αλλά πολιτική. Η τοπική δημοσιογραφία του Ντένβερ το έγραψε ωμά: το θέμα δεν ήταν ποτέ τα λεφτά του Watson. Ήταν τα λεφτά των Kroenke.

Μήπως ο Jokic είναι το μεγαλύτερο οικονομικό πλεονέκτημα των Nuggets;

Να όμως που η ίδια εικόνα αντέχει και μια εντελώς διαφορετική ανάγνωση.

Γιατί οι Nuggets δεν ξεπούλησαν. Έκαναν match στην πρόταση των 12 εκατομμυρίων του Oklahoma City για τον Spencer Jones, μπαίνοντας συνειδητά βαθύτερα στο second apron. Κράτησαν τον Tyus Jones. Πρόσθεσαν Marvin Bagley III και Alpha Diallo, κάλεσαν τον Lonnie Walker IV στο καμπ και τώρα βάζουν και τον DeRozan. Δεκατέσσερις από τις δεκαπέντε θέσεις ρόστερ είναι κλεισμένες. Αυτό δείχνει ομάδα που ψωνίζει από τα ράφια της προσφοράς, επειδή τα ακριβά ράφια της τα έχει κλειδώσει ο κανονισμός.

Και εδώ κρύβεται η αληθινή υπόθεση εργασίας του Ντένβερ: ότι με τον Nikola Jokic στη μέση, δεν χρειάζεται να πληρώνεις premium τιμή για κάθε καλό παίκτη. Αρκεί να βρίσκεις βετεράνους που θέλουν να κυνηγήσουν πρωτάθλημα δίπλα του και να τους μετατρέπεις σε υπεραξία.

Ο Σέρβος δεν είναι απλώς ο καλύτερος παίκτης του πλανήτη. Είναι και μια μορφή νομίσματος. Ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο που πληρώνεται σε ποιότητα ρόστερ.

Το πρόβλημα με τα ασφαλιστήρια είναι ότι λήγουν. Ο Jokic ανέβαλε την επέκτασή του για το επόμενο καλοκαίρι, όταν θα μπορεί να υπογράψει πενταετή supermax κοντά στα 350 εκατομμύρια. Δήλωσε πρόσφατα ότι θέλει να μείνει. Οι Nuggets, από την πλευρά τους, έχουν τρεις σερί πρόωρους αποκλεισμούς στην πλάτη τους. Φέτος από τους Timberwolves στον πρώτο γύρο, με τον Watson εκτός λόγω οπίσθιου μηριαίου και τον Gordon να κουτσαίνει.

Το pick του 2031 θα φτάσει όταν ο Jokic θα είναι 36 ετών.

Το συμπέρασμα

Η αλήθεια είναι ότι το Ντένβερ δεν έκανε λάθος. Έκανε μια επιλογή, και οι επιλογές κρίνονται εκ των υστέρων. Αντάλλαξε πέντε χρόνια πιθανής εξέλιξης με μία σεζόν βεβαιωμένης παραγωγής και ένα χαρτί που θα ανοίξει σε πέντε καλοκαίρια. Στο NBA του second apron, όπου η λογιστική έχει γίνει έκτος παίκτης στο παρκέ, αυτή η αριθμητική έχει τη λογική της.

Αν ο DeRozan δώσει 15 πόντους από τον πάγκο, αν ο Braun σηκώσει το αμυντικό βάρος που άφησε ο Watson και αν ο Bagley κρατήσει τα ρακέτα όρθια στα δέκα λεπτά που ξεκουράζεται ο Jokic, κανείς δεν θα θυμάται τον ερχόμενο Ιούνιο τη σύγκριση μισθών που γίνεται τον τρέχοντα Αύγουστο.

Και υπάρχει κάτι που το ξέρουν καλά όσοι έχουν δει πολύ μπάσκετ: οι ομάδες που έχουν έναν παίκτη σαν τον Jokic σπάνια χάνουν από αριθμούς. Χάνουν από τραυματισμούς και από κούραση. Αν το Ντένβερ φτάσει υγιές στον Απρίλιο, με έναν 37χρονο που περιμένει δεκαοκτώ χρόνια για ένα δαχτυλίδι και έναν 31χρονο που ξέρει ήδη πώς είναι να το σηκώνεις, τότε το καρτέρι του 2031 μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί το φθηνότερο εισιτήριο που αγόρασε ποτέ ομάδα του NBA.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Ο «σπασμένος αγωγός» της Εθνικής Ελλάδας…

2 weeks ago
ΕΛΛΑΔΑ

Η Εθνική Ελλάδας μπαίνει στο κρισιμότερο παράθυρο της τετραετίας με μια λίστα απουσιών που έχει γίνει είδηση από μόνη της. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι ποιοι λείπουν. Είναι το τι γίνεται πίσω τους.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν θα βρεθεί στη Ρίγα ούτε στο ΟΑΚΑ. Ο Κώστας Σλούκας ούτε. Ο Τόμας Ουόκαπ έμεινε ξανά εκτός, με το συμβόλαιό του στον Ολυμπιακό να έχει μετατραπεί σε νομικό θρίλερ. Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος κλήθηκε, αλλά η πελματιαία απονεύρωση τον κράτησε μακριά από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας. Και οι Νεοκλής Αβδάλας, Αλέξανδρος Σαμοντούροβ και Βαγγέλης Ζούγρης δεν πήραν άδεια από τα κολέγιά τους.

Το εύκολο είναι να πούμε πως «λείπουν πολλοί» και είναι αλήθεια. Όσο άβολα ρηχό και αν ακούγεται.

Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι το πόσοι λείπουν, αλλά γιατί η Ελλάδα δυσκολεύεται τόσο πολύ να απορροφήσει αυτές τις απουσίες; Οι μεγάλες μπασκετικές χώρες χάνουν κι αυτές παίκτες κάθε καλοκαίρι. Αλλά εκεί δεν γίνεται… «σεισμός».

Και δεν είναι ερώτημα που θέτουμε τώρα για πρώτη φορά. Το είχε θέσει και ολόκληρη FIBA πριν από τρία χρόνια!

Η αριθμητική της 17άδας

Ας αφήσουμε τα ονόματα και ας κοιτάξουμε τις ημερομηνίες γέννησης.

Στους 17 που κάλεσε ο Βασίλης Σπανούλης, ο μέσος όρος ηλικίας αγγίζει τα 29. Ο Νικ Καλάθης είναι 37, ο Κώστας Παπανικολάου 36, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο 34. Μόνο τρεις παίκτες είναι κάτω των 25: ο Νάσος Μπαζίνας (22), ο Όμηρος Νετζήπογλου (23) και ο Αντώνης Καραγιαννίδης (24). Ο Ρογκαβόπουλος μόλις έκλεισε τα 25.

Το πιο εύγλωττο στοιχείο δεν είναι η ηλικία τους, αλλά το βιογραφικό τους με τη γαλανόλευκη: και οι τρεις μαζί έχουν (αθροιστικά ε;) 19 συμμετοχές και 27 ολόκληρους πόντους στην Εθνική Ανδρών. Δεκαεννιά συμμετοχές. Δηλαδή, στατιστικά, όσα δύο καλοκαίρια ενός φερόμενου ως βασικός.

Αυτό φυσικά δεν είναι κατηγορητήριο για τον προπονητή. Ο Σπανούλης παίζει με την τράπουλα που του δίνουν. Είναι όμως ακτινογραφία. Όταν φύγουν ταυτόχρονα ένας MVP του NBA, ένας κορυφαίος πλέι μέικερ της Ευρώπης και δύο ρόλοι-κλειδιά, το κενό δεν καλύπτεται από παίκτες που ακόμα δεν έχουν προλάβει να μάθουν πού είναι τα αποδυτήρια…

Το γερμανικό μέτρο σύγκρισης (και η παγίδα του)

Η Γερμανία, παγκόσμια πρωταθλήτρια του 2023 και πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2025, μπαίνει στο ίδιο παράθυρο με 15 παίκτες. Τον Ιούλιο είχαν διαρρεύσει πως οι διαθέσιμοι NBAers ήταν επτά. Στην τελική λίστα του Άλεξ Μούμπρου έμειναν τρεις (Ντένις Σρούντερ, Άζάια Χάρτενσταϊν, Τρίσταν ντα Σίλβα) και επτά παίκτες EuroLeague.

Και εδώ κρύβεται το πραγματικό μάθημα, που δεν έχει σχέση με το πόσους NBAers βγάζει κάθε χώρα.

Οι Γερμανοί άφησαν εκτός τους αδελφούς Βάγκνερ. Άφησαν εκτός και τον Άριελ Χακπόρτι, τον Κρίστιαν Άντερσον, τον Χάνες Στάινμπαχ, τον Τζακ Καγίλ. Δηλαδή τέσσερις παίκτες 19-24 ετών με πρόσφατο εισιτήριο για το NBA. Τους άφησαν εκτός επειδή μπορούσαν. Επτά από τους 15 που ταξιδεύουν ήταν παγκόσμιοι πρωταθλητές το 2023, οκτώ πρωταθλητές Ευρώπης πέρυσι.

Η πολυτέλεια δεν είναι να έχεις σταρ. Η πολυτέλεια είναι να λες «όχι» σε τέσσερα ταλέντα και να μη σε πονάει.

Θα ήταν επιφανειακό να ζητήσουμε από την Ελλάδα να παράγει επτά NBAers· η Γερμανία των 84 εκατομμυρίων κατοίκων δούλεψε δεκαπέντε χρόνια για να φτάσει εκεί. Το ζητούμενο είναι πιο ταπεινό και πιο μετρήσιμο: να υπάρχουν δέκα Έλληνες 20-25 ετών που να παίζουν πραγματικά, κάθε βδομάδα, σε επίπεδο EuroLeague ή EuroCup. Όχι να υπάρχουν στα χαρτιά. Να παίζουν.

Η δεξαμενή δεν γεμίζει γιατί ο αγωγός… στάζει

Εδώ το άρθρο θα μπορούσε εύκολα να γλιστρήσει στο γνωστό μοιρολόι περί «κρίσης του ελληνικού μπάσκετ». Τα νούμερα, όμως, δεν το επιτρέπουν.

Το καλοκαίρι του 2026 η Ελλάδα τερμάτισε 5η στο EuroBasket U20, 6η στο U18 και 6η στο U16. Στη συνολική κατάταξη των 48 ευρωπαϊκών χωρών βρέθηκε τρίτη, πίσω μόνο από Γαλλία και Ισπανία και ισόβαθμη με τη Σλοβενία. Στα κορίτσια πήρε δύο ανόδους στην πρώτη κατηγορία. Η ΕΟΚ, στην αποτίμησή της, χρειάστηκε να δανειστεί Σεφέρη για να το περιγράψει και για μια φορά η υπερβολή δικαιολογείται, γιατί πρόκειται για ισοφάριση του καλύτερου καλοκαιριού στην ιστορία της.

Άρα το ταλέντο υπάρχει. Η δεξαμενή κανονικά μπορεί να γεμίσει…

Ο αγωγός όμως… στάζει. Και στάζει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο: μεταξύ 19 και 24 ετών.

Εκεί συμβαίνουν τρία πράγματα ταυτόχρονα. Πρώτον, οι καλύτεροι φεύγουν για NCAA και το NCAA, με τα λεφτά που ρίχνει πλέον στα δεκαοκτάχρονα, δεν είναι πια σχολείο αλλά ανταγωνιστής. Δεύτερον, όσοι μένουν βρίσκουν μπροστά τους ρόστερ EuroLeague χτισμένα με λογική δεκαπεντάδας, όπου κάθε θέση δίνεται σε δοκιμασμένο επαγγελματία που εγγυάται δώδεκα καθαρά λεπτά. Τρίτον, την ίδια στιγμή το ΕΣΑΚΕ συζητά αύξηση των ξένων στους επτά.

Είναι το παράδοξο που έχει επισημανθεί και από συναδέλφους στην Αθήνα: ποιος ξέρει έστω ένα όνομα από την Εθνική Νέων που βγήκε 5η στην Ευρώπη; Ελάχιστοι. Επειδή στα 19 και στα 20 τους οι περισσότεροι παίζουν σε Elite League, σε Β’ Εθνική ή σε κάποιο κολέγιο που δεν βγαίνει καν στην τηλεόραση.

Κάλλιο πέντε και στο χέρι, λέει ο λαός. Το ελληνικό μπάσκετ όμως έχει διαλέξει τα δέκα και καρτέρει.

Η άλλη πλευρά (γιατί δεν είναι τόσο απλό)

Υπάρχει και σοβαρός αντίλογος, και οφείλουμε να τον ακούσουμε.

Πρώτον, οι σύλλογοι δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός παίζουν σε μια διοργάνωση όπου η διαφορά ανάμεσα στο Final Four και στη δωδέκατη θέση μετριέται σε εκατομμύρια. Ένας προπονητής που θα δώσει 18 λεπτά σε έναν 20χρονο τον Δεκέμβριο μπορεί να μην είναι εκεί τον Μάρτιο.

Δεύτερον, οι Έλληνες παίκτες δεν είναι φθηνοί. Με Άρη, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ να έχουν βρει επενδυτές και να κυνηγούν Έλληνες για να συμπληρώσουν τις εγχώριες θέσεις, οι τιμές έχουν εκτιναχθεί. Παίκτες που πριν λίγα χρόνια κόστιζαν 100.000 πιάνουν σήμερα εξαψήφια νούμερα με διαφορετικό πρώτο ψηφίο. Γίνεται δηλαδή μία στρέβλωση της αγοράς. Και δημιουργεί το αντίστροφο πρόβλημα: ο νεαρός παίρνει συμβόλαιο πριν πάρει λεπτά συμμετοχής.

Τρίτον (και αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο) δύο από τους τρεις που έλειψαν φέτος λόγω κολεγίου, οι Αβδάλας και Σαμοντούροβ, βρίσκονται στη Νορθ Καρολάινα. Δηλαδή στην κορυφή, όχι στην αφάνεια. Σε δύο χρόνια θα είναι διαθέσιμοι, ώριμοι και εκτεθειμένοι σε υψηλό ανταγωνισμό.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι η Ελλάδα δεν βγάζει παίκτες. Είναι ότι δεν τους χρησιμοποιεί στο διάστημα που καθορίζει αν θα γίνουν διεθνείς ή απλώς επαγγελματίες.

Η προειδοποίηση είχε γραφτεί το 2023 και έμεινε στο συρτάρι

Δεν χρειάζεται να τα μαντέψουμε όλα αυτά. Είναι γραμμένα.

Στο επίσημο scouting report του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023, που συνέταξαν οι Κέιλεμπ Χάρισον, Νέλσον Ίσλι, Μίλαν Όπασιτς και Πάτρικ Χαντ για λογαριασμό της FIBA, η σελίδα της Ελλάδας κλείνει με μία φράση που τότε πέρασε απαρατήρητη. Η ομάδα, γράφουν, ανακάτευε βετεράνους με νέους και θα χρειαζόταν να κοιτάξει προς την κατεύθυνση του “refreshing the National Men’s Team program in the near future”. Να ανανεώσει, δηλαδή, το ίδιο το πρόγραμμα της Εθνικής Ανδρών, αν ήθελε να έχει θετική επίδραση στη διεθνή της θέση.

Η Ελλάδα είχε τερματίσει 15η με 2-3, χωρίς τον Γιάννη και χωρίς τον Μήτογλου.

Όσο ανατριχιαστικό και αν δείχνει αυτό σήμερα, το ακόμα πιο σημαντικό βρίσκεται στη λίστα από πάνω της. Οι πέντε παίκτες που ξεχώρισε η FIBA για την ελληνική ομάδα εκείνου του καλοκαιριού ήταν ο Γιάννης Παπαπέτρου, ο Τόμας Ουόκαπ, ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, ο Γιώργος Παπαγιάννης και (με την ηλικία σε παρένθεση, όπως κάνει η έκθεση για τα ανερχόμενα ταλέντα) ο Νίκος Ρογκαβόπουλος (22).

Τρία χρόνια μετά: ο Παπαπέτρου εκτός πλάνων. Ο Ουόκαπ εκτός, με το συμβόλαιό του σε δικαστική τροχιά. Ο Παπαγιάννης εκτός. Ο Λαρεντζάκης μέσα, στα 32 του. Και ο Ρογκαβόπουλος, το «ταλέντο των 22» της έκθεσης, είναι σήμερα 25 ετών, εξακολουθεί να θεωρείται το νέο αίμα της Εθνικής και έχασε την πρώτη μέρα της προετοιμασίας με πελματιαία απονεύρωση.

Πίσω του, στη λίστα των διαδόχων, δεν πρόλαβε να μπει σχεδόν κανείς.

Το ειρωνικό είναι ότι οι σκάουτερ της FIBA είχαν κλείσει με αισιοδοξία: επικαλέστηκαν τους 50 πόντους του ελληνικού πάγκου στην ανατροπή επί της Νέας Ζηλανδίας και έγραψαν ότι το μέλλον διαγράφεται μάλλον φωτεινό. Στην ίδια έκθεση, η Γερμανία περιγράφεται ως η ομάδα με ένα από τα βαθύτερα και πιο έμπειρα ρόστερ της διοργάνωσης, με ποιότητα σε κάθε θέση. Και ο Γκόρντον Χέρμπερτ να μοιράζει από περίπου είκοσι λεπτά σε κάθε ψηλό του, ώστε να φτάσει φρέσκος στα νοκ-άουτ.

Τρία χρόνια μετά, ο πυρήνας που θα παίξει με την Ουκρανία και την Ισπανία περιλαμβάνει τον ίδιο Παπανικολάου, τον ίδιο Καλάθη που είχε ξαναφορέσει τη φανέλα στο Παρίσι το 2024, και έναν Ντόρσεϊ που επιστρέφει ως νατουραλιζέ. Η έκθεση δεν έλεγε «η Ελλάδα δεν έχει παίκτες». Έλεγε «η Ελλάδα πρέπει να ανανεώσει το πρόγραμμά της». Είναι διαφορετικό πράγμα, και είναι το πράγμα που τελικά… δεν έγινε.

Το χάλκινο του EuroBasket 2025 ήταν πραγματική επιτυχία και δεν πρέπει να το μειώσουμε. Ταυτόχρονα, όμως, λειτούργησε σαν αναισθητικό. Όταν κερδίζεις μετάλλιο, κανείς δεν ρωτάει τι θα γίνει το 2029.

Οι ήττες από Ρουμανία και Πορτογαλία τον Ιούλιο, που άφησαν την Ελλάδα με 3-3 και την έστειλαν στη β’ φάση πίσω από πέντε ομάδες, ήταν το ξυπνητήρι που κανείς δεν είχε βάλει.

Τι θα δείξει το ΟΑΚΑ

Στις 28 Αυγούστου στη Ρίγα και στις 31 στο Τελεκόμ Σέντερ, η βαθμολογία θα μιλήσει για την πρόκριση στο Κατάρ. Κάτι άλλο, όμως, θα κρίνεται παράλληλα και δεν θα φαίνεται στο μπόξ σκορ.

Πόσα λεπτά θα δώσει ο Σπανούλης στον Μπαζίνα και στον Νετζήπογλου όταν το ματς μυρίσει μπαρούτι; Θα τους εμπιστευτεί στο τελευταίο πεντάλεπτο ή θα γυρίσει στη σιγουριά των 36άρηδων;

Η ανανέωση δεν είναι κάτι που ανακοινώνεται. Είναι μία απόφαση που παίρνεται σε πραγματικό χρόνο, με το κοινό να ουρλιάζει και με τον πάγκο να έχει και άλλες, ασφαλέστερες επιλογές.

Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη και μία τρίτη θέση στην κατάταξη των μικρών ηλικιών δεν φτιάχνει εθνική ομάδα. Φτιάχνει, όμως, υποψηφιότητα. Ο Ανδρέας Μπάρλος στα 16 του σκόραρε 33 πόντους στην Πολωνία με τους Παίδες. Ο Χατζηλάμπρου κουβάλησε την Εφήβων με 23 απέναντι στη Γαλλία. Ο Αβδάλας μαθαίνει μπάσκετ στο Τσάπελ Χιλ.

Αν αυτοί οι παίκτες βρουν στα 21 τους ένα παρκέ που τους περιμένει και όχι μια σειρά αναμονής πίσω από τον έβδομο ξένο, τότε το παράθυρο του Αυγούστου του 2026 θα θυμόμαστε ως τη στιγμή που η Ελλάδα κατάλαβε πού βρίσκεται η τρύπα στον αγωγό.

Και οι τρύπες, σε αντίθεση με τα ταλέντα, φτιάχνονται.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount

Η υπόθεση Γουόκαπ ανοίγει μία επικίνδυνη πόρτα για ολόκληρη την EuroLeague

3 weeks ago
EUROLEAGUE

Υπάρχει μια λέξη στην ανακοίνωση της ΚΑΕ Ολυμπιακός που αξίζει περισσότερη προσοχή από όλο το υπόλοιπο κείμενο: «αναίτια». Ο Τόμας Γουόκαπ, λέει ο πρωταθλητής Ευρώπης, κοινοποίησε μονομερή έγγραφη καταγγελία του συμβολαίου του και ζήτησε άμεση αποδέσμευση χωρίς να επικαλεστεί λόγο. Ούτε καθυστερήσεις πληρωμών, ούτε παραβίαση όρων, ούτε ιατρικό ζήτημα. Τίποτα από όσα προβλέπει το πλαίσιο ως αιτία. Λέει απλώς: θέλω να φύγω.

Και εκεί ακριβώς η υπόθεση παύει να είναι ρεπορτάζ μεταγραφών και γίνεται θεσμικό ζήτημα. Γιατί αν ένας παίκτης μπορεί να καταγγείλει «αναίτια» ένα εν ισχύι συμβόλαιο επειδή εμφανίστηκε κάποιος με… βαθύτερη τσέπη, τότε η EuroLeague δεν έχει πρόβλημα με τον Γουόκαπ. Έχει πρόβλημα με τον εαυτό της.

Πέντε χρόνια, ένα καλοκαίρι

Ας κρατήσουμε για ένα λεπτό το ανθρώπινο κομμάτι, γιατί χωρίς αυτό η ιστορία γίνεται κακή δικογραφία. Ο Γουόκαπ δεν είναι ένας τυχαίος μισθοφόρος που πέρασε από το λιμάνι. Είναι ο άνθρωπος που ήρθε το 2021, πανηγύρισε τρία πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα, τέσσερα Σούπερ Καπ και, τον περασμένο Μάιο, το τρόπαιο που κυνηγούσε ο Ολυμπιακός εδώ και χρόνια. Είναι ο Best Defender της EuroLeague του 2024, ο πρώτος σε κλεψίματα του 2023, ο παίκτης που πήρε ελληνικό διαβατήριο και φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής.

Τα νούμερά του πέρυσι (5.3 πόντοι, 5.7 ασίστ, 2.6 ριμπάουντ σε 24.4 λεπτά, με 36.7% στα τρίποντα σε 37 συμμετοχές) δεν λένε σχεδόν τίποτα, και αυτό είναι ο καλύτερος έπαινος γι’ αυτόν. Ο Γουόκαπ ανήκει στην κατηγορία των παικτών που το boxscore τους αδικεί συστηματικά. Είναι ο παίκτης που κερδίζει τα επτά λεπτά της τέταρτης περιόδου που δεν φαίνονται πουθενά.

Είναι επίσης 33 ετών. Και ξέρει, όπως ξέρουν όλοι στην ηλικία του, ότι το επόμενο μεγάλο συμβόλαιο δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει. Αυτό δεν το γράφω για να τον δικαιολογήσω. Το γράφω γιατί χωρίς αυτό δεν καταλαβαίνεις γιατί ένας άνθρωπος με το προφίλ του φτάνει στο σημείο να στείλει τέτοιο χαρτί.

Η αριθμητική που τα εξηγεί όλα

Το συμβόλαιο του Γουόκαπ, επέκταση που υπογράφηκε το 2023, τρέχει μέχρι το καλοκαίρι του 2027 με καθαρό μισθό γύρω στο 1.1 εκατ. δολάρια. Και (εδώ είναι το κλειδί) δεν περιλαμβάνει ρήτρα αποδέσμευσης. Καμία. Ο Ολυμπιακός έχει απόλυτο συμβατικό έλεγχο.

Απέναντι σε αυτό, η Dubai BC φέρεται να έχει βάλει στο τραπέζι για τον ίδιο τον παίκτη κάτι σαν 6 εκατ. δολάρια για δύο χρόνια, με σενάρια που έφταναν τα 9 εκατ. για τρία. Δηλαδή, με απλά μαθηματικά, από δύο έως τρεις φορές η ετήσια απολαβή του, επί τρία χρόνια. Προς τον Ολυμπιακό, οι προσφορές ανέβαιναν σκαλί σκαλί: 600.000 δολάρια σε δύο δόσεις, μετά 870.000 ευρώ που χαρακτηρίστηκαν «τελική προσφορά», τελευταία γίνεται λόγος για 1.5 εκατ. Ο Ολυμπιακός ζήτησε 3 εκατ. και δεν κουνήθηκε ρούπι. «Δεν υπάρχει θέμα προς συζήτηση», ήταν η γραμμή του Πειραιά όλο το καλοκαίρι.

Ο γενικός μάνατζερ της Dubai, Ντέγιαν Καμενιάσεβιτς, δεν έκρυψε τίποτα μιλώντας στη Mozzart Sport: παραδέχθηκε ότι ψάχνουν πλέι μέικερ και ότι «ένας από τους παίκτες είναι ο Τόμας Γουόκαπ», προσθέτοντας ότι όλα εξαρτώνται από τη συμφωνία με τον Ολυμπιακό ή από το αν ο παίκτης βρει μόνος του τον τρόπο να «σπάσει» το συμβόλαιο. Η δεύτερη διατύπωση είναι που πρέπει να απασχολήσει τη διοργάνωση. Δεν είναι απειλή ούτε πρόκληση, αλλά μια απλή περιγραφή μιας διεξόδου που το σύστημα αφήνει ανοιχτή.

Ο ίδιος ο Καμενιάσεβιτς, παρεμπιπτόντως, αντιστέκεται στην εικόνα του νεόπλουτου που αγοράζει την Ευρώπη: υποστηρίζει ότι ο προϋπολογισμός τους ήταν 11ος πέρυσι και φέτος κινείται μεταξύ έβδομης και ένατης θέσης, και ότι κανένας παίκτης τους δεν βρίσκεται στους 15 ακριβοπληρωμένους της EuroLeague. Ας υποθέσουμε ότι λέει την αλήθεια. Το ζήτημα δεν αλλάζει καθόλου, αντίθετα γίνεται πιο ανησυχητικό. Γιατί αν δεν χρειάζεται καν να είσαι ο πλουσιότερος για να ξηλώσεις συμβόλαιο του πρωταθλητή Ευρώπης, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο αφού παρουσιάζεται ένα κενό στους κανόνες.

Το χαρτί που εγγυάται μόνο προς μία κατεύθυνση

Η EuroLeague διαθέτει ολοκληρωμένο πλαίσιο: EuroLeague Framework Agreement, τυποποιημένο συμβόλαιο παίκτη, Dispute Resolution Chamber, διαιτησία στη Λουγκάνο, με το BAT ως εναλλακτικό φόρουμ. Και έχει, δικαίως, ως θεμέλιο λίθο την πλήρη εγγύηση των συμβολαίων. Μια κατάκτηση της ELPA για την οποία κανείς σοβαρός δεν διαφωνεί. Ο παίκτης που τραυματίζεται ή που δεν αποδίδει πληρώνεται μέχρι το τέλος. Έτσι πρέπει.

Το ερώτημα είναι τι εγγυάται το ίδιο χαρτί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Γιατί οι ομάδες δεν χτίζουν μόνο ρόστερ. Χτίζουν προϋπολογισμούς, εισιτήρια διαρκείας, χορηγικά πακέτα, αθλητικά πλάνα τριετίας. Ο Ολυμπιακός πήγε ήδη και έφερε Κόντι Μίλερ-Μακιντάιρ και Ζαν Μοντέρο. Δεν το έκανε επειδή περίσσευαν θέσεις, αλλά επειδή έπρεπε να θωρακιστεί απέναντι σε ένα σενάριο που δεν έπρεπε καν να υπάρχει. Και δίπλα τρέχει και η υπόθεση Ντόρσεϊ, με τον παίκτη να ζητά σχεδόν διπλασιασμό ενός συμβολαίου που ήδη ισχύει.

Εδώ είναι που το πράγμα γίνεται μεταδοτικό. Αν η κίνηση Γουόκαπ τελεσφορήσει με οποιονδήποτε τρόπο, το μήνυμα προς κάθε ατζέντη της ηπείρου θα είναι κρυστάλλινο: το τριετές συμβόλαιο είναι δεσμευτικό μόνο για τον σύλλογο και προαιρετικό για τον παίκτη. Και τότε καμία μεσαία ομάδα δεν θα μπορεί να προγραμματίσει τίποτα πέρα από τον επόμενο Ιούνιο.

Η ειρωνεία στην κορυφή

Τον περασμένο Ιανουάριο, η EuroLeague έστειλε επιστολή στο NBA προειδοποιώντας για νομικές ενέργειες, επειδή η αμερικανική λίγκα συζητούσε με ομάδες που είναι δεσμευμένες με μακροχρόνιες άδειες. Η λογική ήταν αδιαμφισβήτητη: δεν μιλάς με κάποιον που έχει υπογράψει αλλού.

Αυτή η αρχή, όμως, εφαρμόστηκε για τις μετοχές και τις άδειες. Για τους παίκτες, το αντίστοιχο πλέγμα προστασίας απλώς δεν υπάρχει με την ίδια πυκνότητα. Το NBA, που δεν είναι δα και υπόδειγμα ηθικής, έχει τουλάχιστον καταλάβει το πρόβλημα: πρόστιμο 500.000 δολαρίων στους Λέικερς επειδή ο γενικός μάνατζέρ τους επικοινώνησε με τον ατζέντη παίκτη υπό συμβόλαιο, και έκτοτε πρόστιμα που φτάνουν τα 10 εκατ., αφαίρεση επιλογών ντραφτ, ακόμα και ακύρωση συμβολαίων ως πιθανές κυρώσεις.

Η EuroLeague δεν χρειάζεται να αντιγράψει το αμερικανικό μοντέλο. Χρειάζεται όμως να απαντήσει σε τρία πράγματα: τι συνιστά αθέμιτη προσέγγιση παίκτη υπό συμβόλαιο, ποιος το ελέγχει, και τι πληρώνει όποιος πιαστεί. Χωρίς αυτά, το «ιερό» συμβόλαιο είναι απλώς μια σύσταση με σφραγίδα.

Η υπογραφή δεν έχει μία μόνο όψη

Θα το πω ευθέως, γιατί η μέση οδός εδώ είναι υπεκφυγή. Ναι, οι παίκτες πρέπει να προστατεύονται. Ναι, οι εγγυημένες αποδοχές είναι κατάκτηση και όχι πολυτέλεια. Ναι, ένας αθλητής με ημερομηνία λήξης στα γόνατά του δικαιούται να κυνηγήσει το συμβόλαιο της ζωής του.

Αλλά η προστασία που ισχύει προς τη μία κατεύθυνση και εξαερώνεται προς την άλλη δεν λέγεται προστασία. Λέγεται ανισορροπία. Το συμβόλαιο δεν είναι εισιτήριο μονής διαδρομής που το ακυρώνεις όταν βρεις καλύτερη πτήση. Είναι αμοιβαία δέσμευση, και η ιερότητά της κρίνεται ακριβώς τη στιγμή που η μία πλευρά έχει κάθε λόγο να την παραβεί.

Αν ο Ολυμπιακός καθυστερούσε τρεις μισθούς, ο Γουόκαπ θα είχε δίκιο να καταγγείλει και όλοι μας θα ήμασταν μαζί του. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και αντίστροφα. Οι σύλλογοι δεν είναι απρόσωπες εταιρείες που «αντέχουν». Είναι κι αυτοί συμβαλλόμενο μέρος, με υποχρεώσεις που τηρούν, με κόσμο που πλήρωσε εισιτήριο διαρκείας για ένα ρόστερ που του υποσχέθηκαν. Η ισότητα των όπλων δεν είναι εχθρός των παικτών. Είναι η μόνη εγγύηση ότι το επόμενο συμβόλαιο θα έχει αξία και για τους δύο.

Τι μπορεί να γίνει, πριν γίνει συνήθεια

Τρία πράγματα, χωρίς επανάσταση. Πρώτον, ρητός κανόνας για τις επαφές με δεσμευμένους παίκτες, με υποχρεωτική έγγραφη ενημέρωση του συλλόγου και πραγματικές κυρώσεις για τους παραβάτες. Δεύτερον, τυποποίηση των ρητρών: αν η αγορά έχει φτάσει εδώ, τότε κάθε πολυετές συμβόλαιο να ορίζει εξαρχής τι κοστίζει η έξοδος. Έτσι, το επόμενο «Ντουμπάι» πληρώνει τιμολόγιο αντί να στέλνει επιστολές. Τρίτον, ταχεία διαιτητική διαδικασία με πραγματικά αποτρεπτικές ποινές, ώστε η μονομερής καταγγελία να μην είναι ποτέ ο «εύκολος» δρόμος.

Ο Ολυμπιακός περιμένει τον παίκτη την Πέμπτη 20 Αυγούστου για ιατρικές και εργομετρικές, με ρητή επιφύλαξη νομικών ενεργειών. Πιθανότατα θα ακολουθήσουν δικηγόροι, ημερομηνίες και μια διαδικασία που θα κρατήσει περισσότερο απ’ όσο αντέχει η υπομονή του κόσμου.

Και όμως, το τελικό συμπέρασμα δεν είναι μαύρο. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ βρίσκεται σε φάση όπου έρχονται νέα κεφάλαια, νέες αγορές και νέοι παίκτες που πριν από πέντε χρόνια δεν θα κοιτούσαν καν προς τα εδώ. Αυτό είναι πλούτος, όχι απειλή. Η υπόθεση Γουόκαπ δεν είναι το τέλος της αξιοπιστίας. Είναι το καμπανάκι που χτυπά ακριβώς στην ώρα του, όσο υπάρχει χρόνος να μπουν κανόνες πριν γίνει το κενό συνήθεια. Οι διοργανώσεις που ωριμάζουν το κάνουν πάντα έτσι: με μια κρίση που τις αναγκάζει να γράψουν αυτό που θεωρούσαν αυτονόητο.

Ας ελπίσουμε ότι η EuroLeague θα διαβάσει το σημερινό χαρτί όχι ως δικόγραφο, αλλά ως προσχέδιο κανονισμού.

Enjoyed this article? Show your support and help fund more independent basketball reporting, analysis and commentary.

€3
€5
€10
Other amount