Υπάρχουν νίκες που μετριούνται στο σκορ και νίκες που μετριούνται στο ημερολόγιο. Η χθεσινή στην Μπρατισλάβα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η Εθνική Νέων της Κύπρου επέστρεψε στο FIBA U20 EuroBasket, Division B, μετά από δώδεκα ολόκληρα χρόνια απουσίας (μια ολόκληρη μπασκετική γενιά, για να το πούμε αλλιώς) και στην πρεμιέρα της νίκησε το Κόσοβο με 60-59. Όχι άνετα. Όχι καθαρά. Παλικαρίσια! Μία ιστορική νίκη με τρόπο που έρχεται εκεί που έχεις αρχίσει (κάπου στο τρίτο δεκάλεπτο) να θεωρείς το παιχνίδι χαμένο.
Γιατί ας μην κρυβόμαστε: το παιχνίδι χανόταν. Η ομάδα του Αντώνη Κωνσταντινίδη μπήκε ιδανικά, προηγήθηκε ακόμη και με +10 (36-26), έπαιξε άμυνα, έτρεξε το γήπεδο, και μετά ήρθε η τρίτη περίοδος και χάλασε το τσιπάκι. Σερί 17-1 από τους Κοσοβάρους, ο Ραχμάνι να απλώνει την κορμάρα του στη ρακέτα (20 πόντοι, 13 ριμπάουντ), ο Αχμέτι να τρυπάει το καλάθι από τα 6.75, και το 36-26 να γίνεται 47-37. Σε άλλες εποχές, εκεί τελείωνε η ιστορία. Χειροκρότημα για την προσπάθεια, «στο επόμενο καλύτερα» και πίσω στο ξενοδοχείο…
Μόνο που αυτή η ομάδα είχε σκοπό να αλλάξει το σενάριο. Ο Οζτοπράκ (13 πόντοι, 9 ριμπάουντ, ο πιο σταθερός όλων) κράτησε την επίθεση ζωντανή, ο Γεωργίου και ο Μαρνέλος έβγαλαν δουλειά στη ρακέτα, και στο φινάλε ανέλαβε ο Δημήτρης Μαννάρης: καλάθι για το 59-58, τρίποντο-ισοφάριση στα 34 δευτερόλεπτα. Και μετά, η στιγμή που θα παίζει σε επαναλήψεις για καιρό: ο Μάξιμος Κουτούρης στη γραμμή στα 9 δευτερόλεπτα. Εύστοχη η πρώτη, 60-59. Άστοχη η δεύτερη και πάνω που πήγες να πεις «ωχ», ο ίδιος πετάγεται και παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ, θάβοντας μαζί με την μπάλα και την τελευταία επίθεση του Κοσόβου. Όπως λέει και ο σοφός λαός, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Ε, αυτά τα παιδιά ήθελαν να ζυμώσουν!
Οι αριθμοί που μιλούν
Για όσους αγαπούν τα ψιλά γράμματα του φύλλου αγώνα: επτά αλλαγές προβαδίσματος, τέσσερις ισοπαλίες, ματς-θρίλερ από τα βιβλία. Τα ποσοστά στο σουτ ήταν αμφότερα για κλάματα, κάτι που είναι και λογικό σε πρεμιέρα με τόσο άγχος, αλλά η ουσία κρύβεται στη γραμμή των βολών: 73,3% η Κύπρος, 37,5% το Κόσοβο. Σε παιχνίδι που κρίθηκε στον πόντο, η ψυχραιμία στη βολή ήταν η αόρατη MVP της βραδιάς. Ο Κουτούρης απλώς έβαλε την υπογραφή σε κάτι που η ομάδα έχτιζε επί σαράντα λεπτά.
Το ριμπάουντ που παραλίγο να κοστίσει
Τώρα, επειδή οι ιστορικές νίκες δεν πρέπει να λειτουργούν ως κουρτίνα που κρύβει τα προβλήματα, δύο κουβέντες για τη συνέχεια. Πρώτον: το αμυντικό ριμπάουντ. Οι Κοσοβάροι μάζεψαν 23. Αριθμός που σε ματς ενός πόντου δεν είναι στατιστική, είναι ρώσικη ρουλέτα. Κάποια από αυτά κόντεψαν να κοστίσουν ακριβά, με δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες σε κατεβασμένες άμυνες. Το box out δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να πανηγυρίζεις και στο να ψάχνεις δικαιολογίες. Με Ισλανδία και Πορτογαλία στη σειρά, ομάδες με άλλα κιλά και άλλα εκατοστά, αυτή η τρύπα πρέπει να κλείσει… Χθες!
Ηρεμία, παιδιά, ηρεμία
Δεύτερον: τα λάθη. Δεκαοκτώ στο σύνολο, και κάποια από αυτά εντελώς αβίαστα (βλέπε τη σκηνή με την επαναφορά όπου η πάσα προσγειώθηκε στα πόδια δικού μας παίκτη και το σφύριγμα για μπρος-πίσω ήρθε σαν κρύο ντους). Είναι τα λάθη του άγχους, της νεανικής βιασύνης, του «να τελειώνουμε γρήγορα τη φάση». Κατανοητά σε μια πρεμιέρα μετά από δώδεκα χρόνια, αλλά σε τουρνουά μικρής διάρκειας η κάθε κατοχή είναι χρυσάφι. Η μπάλα θέλει σεβασμό. Όποιος βιάζεται, τον εκδικείται.
Το ζητούμενο
Η νίκη επί του Κοσόβου δεν ήταν απλώς δύο βαθμοί στην κατάταξη του Γ’ ομίλου. Ήταν απόδειξη ότι αυτή η γενιά έχει καρδιά, έχει χαρακτήρα και, το σημαντικότερο, δεν παραδίδεται όταν το ματς γέρνει. Από εδώ και πέρα, η συμβουλή είναι μία και απλή: ψυχραιμία. Το κοντέρ μηδενίζει σε κάθε αγώνα, η ιστορία γράφτηκε, το βάρος έφυγε από τις πλάτες. Ό,τι έρθει τώρα είναι κέρδος.
Και κάτι τελευταίο, προς τα παιδιά που φοράνε το εθνόσημο στην Μπρατισλάβα: αυτές τις μέρες θα τις θυμάστε μια ζωή. Μην τις αφήσετε να περάσουν μέσα στο άγχος. Παίξτε ελεύθερα, παλέψτε το κάθε ριμπάουντ, προσέξτε την κάθε πάσα και πάνω απ’ όλα, απολαύστε το μπάσκετ. Το αξίζετε. Και το αξίζει κι ο κόσμος που περίμενε δώδεκα χρόνια για να ξαναδεί αυτή τη φανέλα σε τέτοιο ραντεβού.
