Όποιος περίμενε νίκες της Εθνικής Νέων Ανδρών επί της Ισλανδίας και της Πορτογαλίας στην Μπρατισλάβα, μάλλον δεν έχει ανοίξει χάρτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια. Οι δύο ήττες, με 83-57 από τους Ισλανδούς και με 73-54 από τους Πορτογάλους, δεν ήταν ούτε έκπληξη, ούτε ντροπή. Ήταν, αν θέλετε, μια ζωντανή διάλεξη (με δίδακτρα πληρωμένα σε πόντους) πάνω σε ένα θέμα που έχουμε γράψει και ξαναγράψει από αυτή εδώ τη στήλη: κάποιες χώρες, στο μέγεθός μας ή λίγο παραπάνω, δεν περπάτησαν απλώς μπροστά. Έτρεξαν.
Όταν ο πρόεδρος έχει δίκιο, το γήπεδο το επιβεβαιώνει
Ο νέος πρόεδρος της ΚΟΚ, κ. Λούης Δημητρίου, το είπε πρόσφατα σε μία συνάντηση προπονητών με τον πιο ωμό τρόπο: όλες οι άλλες χώρες προόδευσαν τα τελευταία χρόνια, ενώ εμείς μείναμε στάσιμοι. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να έρθει η επιβεβαίωση από την πιο αδέκαστη πηγή: το παρκέ. Γιατί η Ισλανδία και η Πορτογαλία δεν είναι απλώς χώρες που προόδευσαν. Είναι χώρες που έκαναν άλματα, από αυτά που σε κάνουν να τρίβεις τα μάτια σου.
Η Ισλανδία, μια χώρα με πληθυσμό μικρότερο από τη… μισή Κύπρο και με χειμώνα που κρατάει όσο δύο δικές μας σεζόν, κατέβηκε φέτος στη Β’ Κατηγορία ερχόμενη από την Α’. Το ξαναδιαβάζετε σωστά: η ομάδα που μας κέρδισε με 26 πόντους διαφορά είναι η «υποβιβασμένη» της παρέας, αυτή που πέρυσι έπαιζε με τις Γαλλίες και τις Ισπανίες του είδους. Η Πορτογαλία, από την άλλη, έχει σηκώσει τρόπαιο Β’ Κατηγορίας στο πρόσφατο παρελθόν και φέτος κατέβηκε στην Μπρατισλάβα με διάθεση οδοστρωτήρα: 84-69 τη Βοσνία στην πρεμιέρα και ένα εξωφρενικό 112-32 επί της Αρμενίας!
Με την Ισλανδία δεν υπήρξε συζήτηση
Στο πρώτο από τα δύο ραντεβού με την πραγματικότητα, η ομάδα του Αντώνη Κωνσταντινίδη δεν μπόρεσε να φανεί ανταγωνιστική. Το 24-4 του πρώτου δεκαλέπτου ήταν η στιγμή που το παιχνίδι τελείωσε πριν καλά καλά αρχίσει. Οι νεαροί μας πάλεψαν στη συνέχεια, μείωσαν στη τελευταία περίοδο σε 60-46, όμως το φυσικό μέγεθος, η ταχύτητα και η αγωνιστική ωριμότητα των Ισλανδών δεν άφησαν κανένα περιθώριο για όνειρα. Το 83-57 ήταν μια δίκαιη αποτύπωση της απόστασης που χωρίζει σήμερα τις δύο σχολές.
Με την Πορτογαλία, όμως, κάτι κρατάμε
Το ματς της Κυριακής είχε άλλη γεύση. Ναι, το πρώτο δεκάλεπτο ήταν ξανά εφιάλτης, το 14-2 των Πορτογάλων στο ξεκίνημα και το 23-4 στο 10′ έμοιαζαν με επανάληψη κακής ταινίας. Όμως από εκεί και πέρα, η άμυνά μας στάθηκε με αξιοπρέπεια απέναντι σε μια ομάδα που στα δύο προηγούμενα παιχνίδια της δεν είχε πέσει κάτω από τους 80 πόντους. Στα τρία τελευταία δεκάλεπτα, οι Πορτογάλοι μέτρησαν μόλις 50 πόντους. Κερδίσαμε μάλιστα την τρίτη περίοδο με 16-12 και το τελικό 73-54 τους βρήκε πολύ μακριά από τις επιδόσεις-πυροτέχνημα των πρώτων αγωνιστικών.
Και εδώ το πικρό υστερόγραφο: αν δεν χάναμε τη συγκέντρωσή μας στα τελευταία δευτερόλεπτα, εκεί που τα λάθη διαδέχθηκαν το ένα το άλλο και χαρίσαμε εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό, ίσως να τους κρατούσαμε και κάτω από τους 70. Λεπτομέρεια, θα πει κανείς. Όχι όμως για μια ομάδα που χτίζει ταυτότητα. Εκεί οι λεπτομέρειες είναι τα θεμέλια. Ο Μιχάλης Καραγιάννης με 13 πόντους, ο Δημήτρης Μαννάρης με 10 και ο Γιώργος Μαρνέλος με 9 ξεχώρισαν επιθετικά σε ένα βράδυ που η ουσία, ούτως ή άλλως, ήταν αμυντική.
Οι στόχοι ήταν και παραμένουν αλλού
Ας μιλήσουμε όμως ειλικρινά. Στόχος μας δεν ήταν ποτέ οι νίκες κόντρα σε Ισλανδία και Πορτογαλία. Στόχος μας ήταν (και είναι) οι νίκες επί του Κοσόβου και της Αρμενίας. Τον πρώτο τον καταφέραμε ήδη, με το ιστορικό 60-59 της πρεμιέρας, τη νίκη-θρίλερ που έγραψε τη δική της σελίδα στα κιτάπια της κυπριακής καλαθόσφαιρας. Τον δεύτερο θα τον δούμε την τελευταία αγωνιστική του ομίλου, την Τετάρτη, απέναντι σε μια Αρμενία που μέχρι στιγμής δείχνει ο πιο ευάλωτος κρίκος του ομίλου.
Πρώτα, όμως, προέχει το αυριανό (Τρίτη 14/7, 16:30) ραντεβού με τη Βοσνία. Μια Βοσνία που μπορεί να ξεκίνησε με την ήττα (ίσως σοκ) 84-69 από την Πορτογαλία στην πρεμιέρα, αλλά στη συνέχεια θύμισε σε όλους γιατί η βαλκανική σχολή δεν αστειεύεται: 81-65 το Κόσοβο το Σάββατο, 92-57 την Αρμενία χθες. Δύσκολη αποστολή, κανείς δεν το κρύβει. Αλλά αυτή η Εθνική έδειξε ήδη με το Κόσοβο ότι όταν η άμυνά της λειτουργεί και το μυαλό μένει καθαρό μέχρι την τελευταία κατοχή, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια αντιπάλους που στα χαρτιά μοιάζουν μεγαλύτεροι.
Το άλμα δεν γίνεται με ευχές
Το συμπέρασμα των δύο ηττών δεν χωράει σε πίνακα αποτελεσμάτων. Η Ισλανδία και η Πορτογαλία δεν μας κέρδισαν επειδή γεννήθηκαν πιο ταλαντούχες. Μας κέρδισαν επειδή, όσο εμείς συζητούσαμε, εκείνες… δούλευαν στις ακαδημίες τους, τις υποδομές τους, την προπονητική τους εκπαίδευση, την συνέχεια και την συνέπεια. Ο δρόμος είναι γνωστός και χαρτογραφημένος· το ζήτημα είναι αν θα τον περπατήσουμε επιτέλους κι εμείς.
Και κάπου εδώ κρύβεται η αισιοδοξία. Γιατί αυτή η Εθνική Νέων, με την ιστορική νίκη της πρεμιέρας, με την άμυνα των τριών δεκαλέπτων απέναντι στην Πορτογαλία και με δύο ακόμη παιχνίδια στους ομίλους μπροστά της για να κυνηγήσει τους πραγματικούς της στόχους, δείχνει ότι το υλικό υπάρχει. Αν η νέα διοίκηση της ΚΟΚ κάνει πράξη όσα διακηρύσσει, ίσως σε μερικά χρόνια να γράφουμε για τη δική μας χώρα αυτό που σήμερα γράφουμε με φθόνο (τον καλό φθόνο, όχι αυτόν που κυκλοφορεί και παίρνει… κεφάλια) για την Ισλανδία και την Πορτογαλία: ότι δεν προόδευσε απλώς. Ότι έκανε το άλμα.
