Ο Τόνι Πάρκερ έχασε το καλοκαίρι ως πρόεδρος και κέρδισε την πρεμιέρα ως προπονητής. Η νίκη επί της Μακάμπι είναι αληθινή. Το ερώτημα που αφήνει πίσω της, επίσης.
Καλοκαίρι του 2001, Σαν Αντόνιο. Ένας δεκαεννιάχρονος Γάλλος, αδύνατος σαν κοντάρι από τέντα παραλίας, πηγαίνει στο πρώτο του workout με τους Σπερς. Ο Γκρεγκ Πόποβιτς τον βάζει να παίξει απέναντι στον Λανς Μπλανκς, scout της ομάδας και πρώην παίκτη του NBA. Η ετυμηγορία είναι σύντομη: το παιδί δεν είναι αρκετά σκληρό. Τον στέλνουν σπίτι.
Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, ο ίδιος άνθρωπος στέκεται στα αποδυτήρια στο ημίχρονο και απειλεί τους παίκτες του με… πάγκο. Όποιος κάνει του κεφαλιού του, «θα έρθει να κάτσει δίπλα μου στον πάγκο», γιατί ο προπονητής θέλει να κερδίσει αυτό το… ματς, με ένα επίθετο που δεν τυπώνεται. Η Βιλερμπάν νικά τη Μακάμπι 84-74 στη LDLC Arena. Ο Τόνι Πάρκερ είναι πλέον προπονητής της. Είναι και πρόεδρός της. Σε αυτό το «και» χωράει όλη η ιστορία.
Σούβλα παραγγείλαμε, κοντοσούβλι ήρθε
Πριν από εκείνο το ημίχρονο προηγήθηκε ένα καλοκαίρι που θα το ζήλευε σεναριογράφος γαλλικής φάρσας. Η Βιλερμπάν έστησε τη σεζόν πάνω σε προϋπολογισμό περίπου 59 εκατομμυρίων ευρώ. Τα λεφτά θα τα έφερνε επενδυτής από τη Μαλαισία, όμως η επιτροπή οικονομικού ελέγχου του γαλλικού μπάσκετ τον έκρινε αναξιόπιστο και τον απέρριψε. Ο προϋπολογισμός έπεσε στα 24 εκατομμύρια.
Είναι σαν να έχεις καλέσει όλο το χωριό για Πάσχα, να έχεις στήσει τρεις σούβλες στην αυλή, και την τελευταία στιγμή ο χασάπης να σου φέρνει… κοντοσούβλι. Κάποιοι καλεσμένοι απλώς φεύγουν. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο, διεθνής γκαρντ της Γαλλίας, έφυγε πριν παίξει έστω ένα επίσημο παιχνίδι, με προορισμό τον Παναθηναϊκό. Ο Ντάνιελ Τάις κατέληξε στη Μακάμπι, ο Άρμονι Μπρουκς δόθηκε δανεικός στη Βαλένθια, ο Νικ Γουέιλερ-Μπαμπ πήγε στον Ερυθρό Αστέρα. Ναι, ο Τάις φοράει πλέον τη φανέλα του αντιπάλου της πρεμιέρας.
Και όλα αυτά μετά από μια χρονιά όπου η Βιλερμπάν τερμάτισε τελευταία στις είκοσι ομάδες της EuroLeague με 8-30, διαφορά πόντων -281 και μόλις δύο νίκες σε δεκαεννιά εκτός έδρας παιχνίδια. Στις 15 Ιουνίου απολύθηκε ο Πιερίκ Πουπέ. Στις 27 Ιουνίου ανακοινώθηκε ο αντικαταστάτης του. Ο πρόεδρος…
Ο Μάλκοβιτς στο γραφείο και στον πάγκο
Στο «Being John Malkovich» υπάρχει η σκηνή όπου ο Μάλκοβιτς μπαίνει στο ίδιο του το κεφάλι και βρίσκεται σε ένα εστιατόριο όπου όλοι έχουν το πρόσωπό του και λένε μόνο μία λέξη: «Μάλκοβιτς». Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα το οργανόγραμμα της Βιλερμπάν. Ο Πάρκερ πούλησε το όραμα. Ο Πάρκερ έφερε τους παίκτες. Ο Πάρκερ διαχειρίστηκε την υποχώρηση. Και στο τέλος της σεζόν, ο Πάρκερ θα κρίνει αν ο Πάρκερ έκανε καλή δουλειά στον πάγκο.
Ας είμαστε δίκαιοι. Όταν ένας ελεγκτικός μηχανισμός λέει «όχι» σε αμφίβολα λεφτά, κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο υπάρχει. Η επιτροπή δεν έκανε φάουλ, σφύριξε βήματα. Το λάθος είχε γίνει πιο πριν: η Βιλερμπάν έφερε παίκτες για ομάδα 59 εκατομμυρίων πριν κλειδώσει το έδαφος όπου θα πατούσαν. Έχτισε δεύτερο όροφο πάνω σε θεμέλια που ήταν ακόμη… υπό έγκριση.
Τον Μάιο, το BasketNews έγραφε ότι ο Πάρκερ θα υπέγραφε για περίπου 1,2 εκατομμύρια τον χρόνο, το μεγαλύτερο συμβόλαιο προπονητή στην ιστορία του γαλλικού μπάσκετ. Αν ισχύει ακόμα, ο πρόεδρος έχει στη μισθοδοσία τον ακριβότερο προπονητή της χώρας, και ο ακριβότερος προπονητής της χώρας έχει για αφεντικό τον εαυτό του.
Ο λαός το λέει απλά: δύο καρπούζια σε μία μασχάλη δεν χωράνε. Ο πρόεδρος υπάρχει για να κάνει στον προπονητή τη δύσκολη ερώτηση μετά από τρεις σερί ήττες. Όταν είναι το ίδιο πρόσωπο, η ερώτηση μένει χωρίς αποστολέα.
Ο δάσκαλος το έκανε πρώτος
Το πιο ενδιαφέρον προηγούμενο βρίσκεται στο βιογραφικό του ίδιου του Πάρκερ. Τον Δεκέμβριο του 1996, ο γενικός διευθυντής των Σπερς απέλυσε τον Μπομπ Χιλ και ανέλαβε ο ίδιος τον πάγκο. Τον έλεγαν Γκρεγκ Πόποβιτς. Τότε έμοιαζε με πραξικόπημα με γραβάτα. Ακολούθησαν πέντε πρωταθλήματα, τα τέσσερα με τον Πάρκερ στο τιμόνι.
Το αντίθετο παράδειγμα γράφτηκε στη Νέα Υόρκη. Το 2006 ο Αζάια Τόμας, πρόεδρος μπασκετικών υποθέσεων των Νικς, έδιωξε τον Λάρι Μπράουν και κάθισε ο ίδιος στον πάγκο. Δύο χρόνια αργότερα είχε χάσει και τις δύο καρέκλες, χωρίς να δει πλέι οφ.
Η διαφορά ανάμεσά τους δεν ήταν ο πίνακας τακτικής. Ο Πόποβιτς έχτισε με υπομονή γύρω από τον Τιμ Ντάνκαν και περιστοιχίστηκε από ανθρώπους που ήξεραν να του πουν «όχι». Ο Τόμας είχε μόνο τον εαυτό του να συμφωνεί μαζί του. Ο Πάρκερ έχει δηλώσει ότι θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά «για τα επόμενα 15, 20 χρόνια» και ότι προσπάθησε να περιβάλει τον εαυτό του με τους καλύτερους. Η δεύτερη φράση μετράει περισσότερο από την πρώτη.
Σαράντα επτά τοις εκατό και μία απειλή
Η στατιστική δεν λέει όλη την ιστορία, αλλά δεν γίνεται να την προσπεράσουμε. Η Βιλερμπάν σούταρε 16/34 τρίποντα, 47,1%, όταν η Μακάμπι έμεινε στο 7/29. Μοίρασε 20 ασίστ, έφτασε στο +14, είδε τους Ισραηλινούς να μαζεύουν τη διαφορά και τους ξαναέσπρωξε πίσω στην τέταρτη περίοδο. Έσπασε έτσι ένα σερί δέκα διαδοχικών ηττών απέναντι στη Μακάμπι.
Ο 36χρονος Τζέι Κράουντερ έβαλε 19 πόντους με 4/5 τρίποντα και 25 στο ranking. Ο Πάτι Μιλς, παλιός συμπαίκτης του Πάρκερ στους Σπερς, πρόσθεσε 15. Και ο δεκαεννιάχρονος Μαρκ-Οουέν Φοντζό Ντάντα σημείωσε 14. Στην ηλικία που τον προπονητή του τον έστελναν σπίτι.
Ας μην γελιόμαστε όμως. Η Μακάμπι σούταρε 61,8% στα δίποντα, και καμία ομάδα δεν θα χάνει κάθε Πέμπτη με 7/29 από τα 6,75. Το προηγούμενο Σάββατο, η ίδια Βιλερμπάν είχε αποκλειστεί από τη Ρουάν στα ημιτελικά του Σούπερ Καπ. Ο ίδιος ο Πάρκερ το είπε χωρίς περιστροφές: έχουμε πολύ δρόμο, «είναι μόνο μία νίκη».
Μία χελιδονιά και μία πτήση για Αθήνα
Μία χελιδονιά δεν φέρνει την άνοιξη, και η επόμενη πτήση της Βιλερμπάν πάει Αθήνα. Την Τετάρτη η ομάδα του Πάρκερ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό, εκεί όπου φοράει πλέον πράσινα ο Φρανσίσκο. Το πρόγραμμα της EuroLeague έχει κι αυτό το χιούμορ του.
Στο παρασκήνιο, το σημαντικότερο ματς της χρονιάς δεν παίζεται σε παρκέ. Οι αδελφοί Μπας, η οικογένεια που είχε τους Λέικερς, έχουν αποκλειστικότητα διαπραγμάτευσης για την αγορά του κλαμπ μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, με τις συζητήσεις NBA και EuroLeague να ανεβάζουν τη θερμοκρασία. Οι αποτιμήσεις που ακούγονται κινούνται μεταξύ 60 και 80 εκατομμυρίων. Αν η πώληση κλείσει, το πρόβλημα με τα καρπούζια μπορεί να λυθεί από μόνο του: θα υπάρχει επιτέλους κάποιος πάνω από τον προπονητή Πάρκερ που δεν θα είναι ο πρόεδρος Πάρκερ. Μέχρι τότε, η Βιλερμπάν θα έκανε καλά να δώσει σε έναν αθλητικό διευθυντή, με όνομα, επίθετο και αρμοδιότητα, την εξουσία να αξιολογεί τον πάγκο. Όχι επειδή ο Πάρκερ δεν αντέχει την κριτική. Επειδή κανείς δεν μπορεί να σφυρίξει φάουλ στον εαυτό του.
Ο πιτσιρικάς που γύρισε
Το 2001 οι Σπερς τον έστειλαν σπίτι. Λίγο αργότερα τον επέλεξαν στο νούμερο 28 του ντραφτ. Ακολούθησαν τέσσερα πρωταθλήματα, ένα MVP τελικών το 2007 και μια θέση στο Hall of Fame. Όσοι βιάστηκαν να τον ξεγράψουν, συνήθως το μετάνιωσαν.
Ο πρόεδρος Πάρκερ έχασε το καλοκαίρι με διαφορά. Ο προπονητής Πάρκερ ξεκίνησε τη σεζόν με +10. Ας του δώσουμε αυτό που δεν του έδωσαν ούτε οι Σπερς την πρώτη φορά: λίγο χρόνο. Με έναν μόνο όρο. Να υπάρχει κάποιος, κάπου στο κτίριο, που θα τολμήσει κάποια μέρα να του πει κι εκείνος «έλα να κάτσεις δίπλα μου»…
