Η Εθνική Κύπρου έχασε στην Αθήνα, αλλά κέρδισε κάτι πιο χρήσιμο ενόψει Αυστρίας: την αίσθηση ότι μπορεί…
Λένε πως ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Η Δευτέρα στο Telekom Center Athens ήταν, για την Εθνική Κύπρου, μια μικρή ελεγχόμενη φουρτούνα: απέναντι σε μία Ελλάδα με δύο Αντετοκούνμπο στο παρκέ, με Καλάθη, Παπανικολάου, Ντόρσεϊ και Μήτογλου, ώρες πριν από τα κρίσιμα ματς της με Ουκρανία και Ισπανία. Απέναντί της, ένα κυπριακό συγκρότημα με τέσσερις σοβαρότατες απουσίες και μια προετοιμασία που μετριέται σε μέρες, όχι σε εβδομάδες.
Το τελικό 82-75 δεν λέει την ιστορία. Τα δεκάλεπτα όμως τη λένε!
Τα δεκάλεπτα δεν ξέρουν να κολακεύουν
17-21, 29-13, 22-23, 14-18.
Ας το ξαναδιαβάσουμε αργά. Η Κύπρος κέρδισε το πρώτο δεκάλεπτο (21-17). Κέρδισε το τρίτο (23-22). Κέρδισε και το τέταρτο (18-14). Έχασε ένα και μόνο δεκάλεπτο, το δεύτερο, με 29-13. Και εκεί, μέσα σε δέκα λεπτά, πήγε όλο το παιχνίδι.
Είναι το κλασικό σενάριο των μικρών ομάδων απέναντι στις μεγάλες: δεν χάνεις επειδή είσαι κατώτερος για σαράντα λεπτά, χάνεις επειδή ανοίγει μια χαραμάδα για πέντε ώς οκτώ λεπτά και από εκεί μπαίνει όλος ο αέρας. Ο Όμηρος Νετζήπογλου με τέσσερα κλεψίματα στη δεύτερη περίοδο έκανε ακριβώς αυτό που κάνουν οι έμπειρες ομάδες: βρήκε τη χαραμάδα και την έκανε… πόρτα.
Η καλή είδηση; Η Κύπρος δεν διαλύθηκε. Επέστρεψε, πάλεψε το ροντέο των τελευταίων δεκαλέπτων και τερμάτισε πιο δυνατά απ’ ό,τι ξεκίνησε. Σε ένα φιλικό που θα μπορούσε να είχε γίνει διαδικαστικό στο 25ό λεπτό, η Κύπρος δεν το επέτρεψε να γίνει.
Το κόστος των απόντων και τι μας λέει
Στην Αθήνα έλειπαν οι Φίλιππος Τίγκας, Νίκος Στυλιανού, Κωνσταντίνος Σιμιτζής και Αινέας Γιουνγκ. Τέσσερις παίκτες που ήταν όλοι στη δωδεκάδα του EuroBasket 2025. Δεν είναι λεπτομέρεια. Μαθηματικά είναι το ένα τρίτο μιας αποστολής.
Και όμως, το ματς κρίθηκε στους επτά πόντους.
Αυτό είναι το πρώτο πραγματικά ενθαρρυντικό μήνυμα της βραδιάς. Όχι το σκορ αυτό καθαυτό, αλλά το ότι το βάθος του ρόστερ άντεξε. Ο Στέφανος Τίγκας με 13 πόντους, ο Παναγιώτης Παυλίδης με 12 πόντους και 10 ριμπάουντ, ο Γιάννης Γιανναράς με 11, ο Ιωάννης Πασιαλής με 10, ο Ρομπέρτο Μαντοβάνη με 7 ριμπάουντ. Ο Σάιμον Μιχαήλ μοίρασε 8 ασίστ, ο Στέφανος Ηλιάδης πρόσθεσε 5 πόντους, 5 ριμπάουντ και 5 ασίστ. Δέκα παίκτες μπήκαν στο σκορ. Δεν έπαιξε ένας και «κουβάλησε». Έπαιξε όλη η ομάδα!
Για μια χώρα που επί δεκαετίες συζητούσε αν έχει έξι ή επτά αξιόπιστους διεθνείς, το να βγαίνουν λειτουργικά νούμερα από την ενδεκάδα με τέσσερις βασικούς εκτός είναι, κυριολεκτικά, δείκτης ανάπτυξης.
Τι κρατάμε;
Το ριμπάουντ. Η Ελλάδα μάζεψε 16 επιθετικά ριμπάουντ και αυτό πονάει. Ταυτόχρονα όμως ο Παυλίδης έφυγε με διψήφιο και ο Μαντοβάνης με επτά. Απέναντι σε Κώστα Αντετοκούνμπο και Μήτογλου, το να μη σε ξεσηκώσουν από τη ρακέτα είναι επίτευγμα.
Τη μοιρασιά. Οκτώ ασίστ από τον Σάιμον Μιχαήλ, πέντε από τον Στέφανο Ηλιάδη. Όταν η μπάλα κυκλοφορεί, η Κύπρος βρίσκει σκορ από πολλά χέρια. Όταν σταματά, ο πάγκος του αντιπάλου κάνει πάρτι.
Το ψυχολογικό. Δεν έχει ποσοτικοποιηθεί ποτέ, αλλά υπάρχει. Παίκτες που τελειώνουν ένα ματς με την Ελλάδα στους επτά πόντους μπαίνουν διαφορετικά στο παρκέ την επόμενη Πέμπτη. Το αντίστροφο ισχύει επίσης, γι’ αυτό και το φιλικό αυτό είχε ρίσκο.
Και τι πρέπει να διορθωθεί μέχρι την Πέμπτη
Ας μην κάνουμε το λάθος της γιορτής χωρίς λόγο. Το δεύτερο δεκάλεπτο ήταν προειδοποίηση.
Δεκατρείς πόντοι σε δέκα λεπτά σημαίνει επιθετική στασιμότητα. Και η αιτία ήταν ορατή: όταν η Ελλάδα ανέβασε την πίεση στην μπάλα, η κυπριακή επίθεση έχασε το πρώτο πάσο. Τα κλεψίματα του Νετζήπογλου και του Ντόρσεϊ δεν ήρθαν τυχαία…
Απέναντι στην Αυστρία, που δεν θα έχει τα ταλέντα της Ελλάδας αλλά θα έχει σαφώς μεγαλύτερο σωματότυπο και πειθαρχία στην άμυνα του μισού γηπέδου, αυτό το ρήγμα πρέπει να κλείσει. Δεύτερος ball handler στο παρκέ, καθαρότερα inbounds, λιγότερα στατικά pick and roll στο τέλος του χρόνου επίθεσης. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάποια επανάσταση. Χρειάζονται δύο-τρεις ασκήσεις και μια κουβέντα, όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει ο προπονητής μας, ο Παναγιώτης Γιανναράς.
Και το τρίποντο. Η Ελλάδα πήρε 39 σουτ τριών πόντων και έβαλε τα 9. Ήταν η δική της κακή βραδιά; Εν μέρει. Ήταν και τα closeouts της Κύπρου; Επίσης εν μέρει. Η Αυστρία ίσως να μην αστοχήσει τόσο… γενναιόδωρα.
Η Αυστρία δεν είναι φιλικό
Την Πέμπτη 27 Αυγούστου, στις 19:00, στο «Σπύρος Κυπριανού» της Λεμεσού, τελειώνουν τα δοκιμαστικά. Ξεκινά ο δεύτερος γύρος των προπροκριματικών του FIBA EuroBasket 2029, με την Κύπρο στον έκτο όμιλο μαζί με Αυστρία και Βόρεια Μακεδονία.
Και εδώ είναι που η ιστορία γίνεται σκληρή: μόνο ο πρώτος του ομίλου προκρίνεται. Όχι ο πρώτος και ο δεύτερος. Ο πρώτος. Τέσσερις όμιλοι, τέσσερα εισιτήρια, τέσσερα παιχνίδια από τα οποία το καθένα μετράει σαν τελικός. Οι αγώνες θα μοιραστούν σε τρία παράθυρα (Αύγουστος και Νοέμβριος 2026, Φεβρουάριος 2027) αλλά η ζημιά που θα γίνει στην πρεμιέρα δεν επιδιορθώνεται εύκολα.
Η Αυστρία είναι γνώριμη. Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατη φορά τον Ιούλιο του 2022 στα προπροκριματικά του EuroBasket 2025. Είναι μια ομοσπονδία που εδώ και μια δεκαετία δουλεύει με σοβαρότητα, που έχει βγάλει παίκτη στο NBA και που, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν έρχεται πια σε κανένα γήπεδο ως ευγενική επίσκεψη.
Ο αρχηγός Νίκος Στυλιανού το είχε πει καθαρά: «Σε αυτό το επίπεδο δεν υπάρχει εύκολο παιχνίδι». Δεν είναι κλισέ. Είναι το ακριβές μέγεθος της δουλειάς.
Το «Σπύρος Κυπριανού» έχει μνήμη
Υπάρχει ένα στοιχείο που δεν χωρά σε box score και όμως έκρινε παιχνίδια σε αυτό το νησί: η εξέδρα.
Το καλοκαίρι του 2025, η Λεμεσός φιλοξένησε όμιλο του EuroBasket. Η Κύπρος έζησε την πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση και το «Σπύρος Κυπριανού» έμαθε πώς ακούγεται μια γεμάτη αίθουσα σε επίπεδο κορυφής. Ο κόουτς Γιανναράς έχει μιλήσει ακριβώς γι’ αυτό: για την ανάγκη να κρατηθεί ζωντανή «η φλόγα που άφησε πίσω του το Ευρωμπάσκετ». Ο Χρίστος Λοϊζίδης ήταν πιο απλός στο κάλεσμά του: «Χρειαζόμαστε σίγουρα τον κόσμο μας».
Δεν είναι ρητορικό το ζήτημα. Σε αγώνες που κρίνονται σε πέντε-έξι πόντους (και το χθεσινό απέδειξε ότι εκεί μπορεί να παίζει πλέον η Κύπρος) η εξέδρα είναι μετρήσιμη μεταβλητή. Μια αίθουσα που δεν σωπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο 13-29 και στο 20-24…
Η γραμμή του ορίζοντα
Ας το πούμε όπως είναι: η Κύπρος έχασε. Ήταν ένα φιλικό, με μια ομάδα που κυνηγά Μουντομπάσκετ, ενώ είχε τέσσερις σημαντικές απουσίες, και έπαιξε μακριά από την έδρα της. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σηκωθεί έπαρση.
Σηκώνει όμως κάτι άλλο, πιο σπάνιο και πιο χρήσιμο: δεδομένα. Η Εθνική Κύπρου έδειξε ότι όταν κρατά τον ρυθμό της, μπορεί να μοιραστεί το παρκέ με ομάδες που την ξεπερνούν κατά κεφαλήν σε ταλέντο. Έδειξε ότι έχει διψήφια σκορ από τέσσερις διαφορετικούς παίκτες. Έδειξε ότι το βάθος που χτίστηκε τα τελευταία χρόνια δεν ήταν φαντασία των ανακοινώσεων.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Κύπρος ανήκει σε αυτό το επίπεδο. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να μείνει σε αυτό το επίπεδο για σαράντα λεπτά αντί για τριάντα.
Την Πέμπτη, στη Λεμεσό, θα πάρουμε την πρώτη απάντηση.
Και επειδή στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, το ταλέντο ανοίγει την πόρτα αλλά η επιμονή μένει στο σπίτι, υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε πως αυτή η ομάδα θα χτυπήσει την πόρτα δυνατά.
