Από την Παρασκευή ως την Κυριακή, το Α’ Δημοτικό Αγίου Δομετίου γίνεται ξανά αυτό που ήταν πάντα για όσους μεγάλωσαν στην περιοχή του: το κέντρο της γειτονιάς, με καλάθια.
Από την Παρασκευή 25 ως την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, η αυλή του Δημοτικού ανοίγει ξανά για όλους. Το Ais Demetis 3on3 Street Ball Festival επιστρέφει με κατηγορίες Ανδρών, Γυναικών, Κ18 Ανδρών, Κ16 Ανδρών και Γυναικών και Κ12 μικτό, με μουσική και street food. Διοργανωτές η ΕΝΑΔ και οι Blue Cats, η ομάδα του ερασιτεχνικού από τον Άγιο Δομέτιο, με τη στήριξη της ΚΟΚ και υπό την αιγίδα της Σχολικής Εφορείας Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας. Σαν σκηνή από το «White men can’t jump», μόνο που αντί για φόντο τον Ειρηνικό, λίγο πιο πέρα είναι η Πράσινη Γραμμή…
Ένα χελιδόνι και μια υπόσχεση
Πέρσι, στις 3 με 5 Οκτωβρίου, το ίδιο τριήμερο λεγόταν ακόμη «Street Ball Party» και ήταν το πρώτο. Φουσκωτά, DJs, παγωτά για τα παιδιά, ο Δήμαρχος Λευκωσίας και δύο αντιδήμαρχοι να δοκιμάζουν το σουτ τους μπροστά σε κόσμο. Ο αντιδήμαρχος Αγίου Δομετίου Κωνσταντίνος Γιάγκου είχε δηλώσει τότε πως «στόχος μας είναι η διοργάνωση να καταστεί ετήσιος θεσμός».
Υπόσχεση που δόθηκε σε αυλή σχολείου, και τηρήθηκε. Σπάνιο φαινόμενο στα καθ’ ημάς, όπως η βροχή τον Αύγουστο. Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη, λέει η παροιμία. Το δεύτερο όμως αρχίζει να χτίζει φωλιά. Και η φετινή φωλιά είναι μεγαλύτερη: το «πάρτι» έγινε «φεστιβάλ» και προστέθηκε κατηγορία Κ18, δηλαδή η ηλικία όπου το μπάσκετ χάνει τα περισσότερα παιδιά του στο διάβασμα, στη δουλειά, στον καναπέ.
Πέρσι οι διοργανωτές μιλούσαν για «ώθηση» στις ομάδες της ΕΝΑΔ πριν από τη σεζόν. Τον Μάιο, η ΕΝΑΔ πήρε το πρωτάθλημα της Β1, νικώντας τον ΑΠΟΠ με 65-45 στον πέμπτο τελικό. Δεν θα ισχυριστώ ότι ο τίτλος κερδήθηκε στην άσφαλτο του Α’ Δημοτικού. Θα πω μόνο ότι οι σύλλογοι που ξέρουν να μαζεύουν τη γειτονιά τους τον Οκτώβριο, συνήθως έχουν κόσμο στην κερκίδα τον Μάιο.
Εκεί που δεν φτάνει το box score
Το κυπριακό μπάσκετ το συζητάμε συνήθως μέσα από πρωταθλήματα, εθνικές ομάδες, χρέη και ευρωπαϊκές συμμετοχές. Όλα σωστά, όλα σημαντικά. Η βάση του αθλήματος όμως δεν χτίζεται σε γενικές συνελεύσεις. Χτίζεται σε μια αυλή, σε ένα παιδί που δεν έχει φορέσει ακόμη φανέλα συλλόγου και ανακαλύπτει ότι του αρέσει να ακούει τον ήχο στο διχτάκι.
Το 3on3 είναι φτιαγμένο γι’ αυτή τη δουλειά. Θέλει ένα καλάθι, τρεις φίλους και μισό γήπεδο. Δεν σε κρύβει στον πάγκο: αγγίζεις μπάλα σε κάθε κατοχή. Από τα ανοιχτά γήπεδα έφτασε μέχρι τους Ολυμπιακούς του Τόκιο, και μόλις αυτόν τον μήνα η Εθνική Γυναικών 3×3 Κ23 έφτασε στην τετράδα των Μεσογειακών. Η σκάλα υπάρχει. Κάποιος πρέπει να στήσει το πρώτο σκαλί.
Στο Χάρλεμ, στα μέσα του περασμένου αιώνα, ο Χόλκομπ Ράκερ οργάνωνε τουρνουά για να κρατήσει τα παιδιά μακριά από τους κινδύνους του δρόμου. Η διαφορά σήμερα είναι πως ο κίνδυνος δεν είναι ο δρόμος. Είναι το δωμάτιο με την οθόνη. Γι’ αυτό η μουσική και το street food δεν είναι διακοσμητικά. Όπως η σούβλα στο πανηγύρι του αγίου, είναι ο λόγος που ο θείος που ήρθε «για μισή ώρα» θα κάτσει ως το τέλος, και ο ανιψιός θα προλάβει τρία παιχνίδια ακόμη…
Για τη δική μου γενιά, αυτή η αυλή ήταν το ανοιχτό δίπλα στο ΔΑΚ της Κορίνθου. Κάθε γειτονιά έχει το δικό της. Η διαφορά είναι αν κάποιος θυμάται να ανάψει τα φώτα…
Το Κ12 μικτό
Από όλες τις κατηγορίες, αυτή που μου τράβηξε το μάτι είναι η πιο μικρή. Κορίτσια και αγόρια στην ίδια ομάδα, στο ίδιο μισό γήπεδο, χωρίς κανείς να ρωτήσει ποιος «πρέπει» να πάρει το τελευταίο σουτ. Όποιος έχει προπονήσει κοριτσάκια στις πέντε το απόγευμα ξέρει πόσο εύκολα ένα παιδί πείθεται ότι «το μπάσκετ δεν είναι για μένα»… και πόσο δύσκολα ξεπείθεται. Ένα καλάθι μπροστά στη γειτονιά του μπορεί να κάνει τη δουλειά δέκα ομιλιών.
Η πλατεία με τα στεφάνια
Η Εφορεία δίνει την αιγίδα της για τρεις ημέρες. Οι υπόλοιπες 362 είναι το πραγματικό στοίχημα. Αν οι αυλές των σχολείων μείνουν ανοιχτές τα απογεύματα, με φως και με δίχτυα στα στεφάνια, τότε το φεστιβάλ δεν θα είναι μια φορά τον χρόνο. Θα είναι η γιορτή μιας συνήθειας.
Μέχρι τότε, αξίζουν συγχαρητήρια στην ΕΝΑΔ, στους Blue Cats και στους δεκάδες εθελοντές που πέρσι δούλεψαν αφιλοκερδώς για να στηθεί κάτι που «χρόνια περίμενε» ο Άγιος Δομέτιος.
Και κάπου αυτό το Σαββατοκύριακο, ένα εξάχρονο από το απέναντι σπίτι θα κοιτάζει από το κάγκελο. Ίσως σε σαράντα χρόνια να πει κι αυτό σε μια συνέντευξη πως έπαιζε εκεί ώσπου να μην μπορεί να δει τη μπάλα…
