Θα ρωτήσει κάποιος, και δικαίως: μα καλά, γιατί η Ένωση επιμένει σε έναν παίκτη που πέρασε τη σεζόν πηγαινοερχόμενος από το ιατρικό δελτίο;
Επειδή, απλούστατα, η εμμονή Τόμπσον έχει βάση.
Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Ο Αμερικανός έφτασε στο Παραλίμνι το προηγούμενο καλοκαίρι, μετά από μισή σεζόν στη Βιτόρια της Πορτογαλίας, όπου τον ταλαιπώρησε ένα πρόβλημα στη μέση. Ήρθε στους «βισσυνί», τραυματίστηκε στο ξεκίνημα της σεζόν, επέστρεψε, ξανατραυματίστηκε… Και κάπου εκεί τρίτωσε το κακό γιατί, ως γνωστόν, τα δεινά δεν έρχονται ποτέ μόνα τους.
Άλλος οργανισμός, στη θέση της Ένωσης, θα είχε γυρίσει σελίδα από τον Νοέμβριο. «Ευχαριστούμε, γεια σας, καλή συνέχεια». Το Παραλίμνι όμως είδε κάτι που δεν το δείχνουν τα ρεπορτάζ των τραυματισμών: είδε τον χαρακτήρα του παιδιού. Εξαιρετικός επαγγελματίας, εξαιρετικός άνθρωπος στα αποδυτήρια, χαρακτήρας από εκείνους που δεν χρειάζεται να τους κυνηγάς, σε κυνηγάνε αυτοί να δουλέψουν.
Και είδε, βεβαίως, και τα νούμερα. Γιατί όποτε ο Τόμπσον πάτησε παρκέ, «έγραψε» στατιστικά που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Μιλάμε για παίκτη που μπορεί να προσφέρει και μέσα και έξω από τη ρακέτα (10.1 πόντοι, 8.1 ριμπάουντ σε 7 παιχνίδια) και τέτοιοι, στο κυπριακό πρωτάθλημα, δεν φυτρώνουν σε κάθε γωνιά του νησιού…
Το συμπέρασμα, λοιπόν, δεν είναι ότι ο παίκτης απέτυχε. Είναι ότι στάθηκε άτυχος. Και μεταξύ αποτυχίας και ατυχίας υπάρχει μία απόσταση που οι σοβαρές ομάδες ξέρουν να τη μετράνε πριν πάρουν αποφάσεις.
Στο Παραλίμνι, πλέον, μία είναι η ευχή: να τον κρατήσει η υγεία του όρθιο. Γιατί ένας υγιής Τόμπσον ξεπερνάει την απλή επιλογή στο ρόστερ και γίνεται μία αναβάθμιση με υπογραφή από πέρσι, χωρίς περίοδο προσαρμογής.
Η Ένωση πόνταρε στην υπομονή. Και η υπομονή, στο μπάσκετ όπως και στη ζωή, όταν συνοδεύεται από σωστή κρίση, συνήθως πληρώνει.
Του χρόνου τέτοια εποχή, θα ξέρουμε αν πλήρωσε και αυτή τη φορά. Κάτι μου λέει πως ναι.
