Υπάρχουν παράθυρα που περνάνε σαν αγγαρεία, όπως οι βαρετές Δευτέρες, και υπάρχουν παράθυρα που σε κοιτάζουν στα μάτια και σε βάζουν στα δύσκολα. Το φετινό παράθυρο του Αυγούστου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η Εθνική Ελλάδας επιστρέφει στη δράση για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2027 με ρεκόρ 3-3, εκτός των τριών θέσεων που οδηγούν στο Κατάρ, και με ένα πρόγραμμα που μέσα σε τέσσερις ημέρες τη στέλνει στη Ρίγα απέναντι στην Ουκρανία και την επιστρέφει στην Αθήνα απέναντι στην Ισπανία.
Και όλα αυτά χωρίς τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Που είναι (ας το πούμε όπως είναι) σαν να ζητάς από κάποιον να ανέβει τον Όλυμπο και να του δίνεις έναν χάρτη χωρίς την κορυφή.
Χωρίς τον Γιάννη… και όχι μόνο
Ο Βασίλης Σπανούλης ανακοίνωσε 17 παίκτες για τα δύο παιχνίδια, με τη μεγάλη είδηση να είναι η απουσία του 31χρονου σταρ. Ο ίδιος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα τον Ιούλιο, δηλώνοντας πως εφόσον κληθεί θα βρίσκεται στη διάθεση της Εθνικής. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσίευμα της ισπανικής AS, οι Μαϊάμι Χιτ τον θέλουν νωρίς στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο για την προσαρμογή του στο νέο του περιβάλλον όσο και για μια σωστή προετοιμασία μετά από σεζόν με τραυματισμούς. Η λογική του συλλόγου είναι απολύτως κατανοητή. Η λογική του ομίλου της Ελλάδας όμως, δεν κάνει εκπτώσεις για κανέναν.
Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν σταματά εκεί. Εκτός προεπιλογής βρίσκονται επίσης οι Κώστας Σλούκας, Τόμας Γουόκαπ και Γιώργος Παπαγιάννης. Τρεις παίκτες με μεγάλες παραστάσεις και ουσιαστικό ρόλο τα προηγούμενα χρόνια, με τον τελευταίο να προέρχεται από σοβαρό τραυματισμό και να μην έχει επιστρέψει ακόμη στη δράση από το προηγούμενο παράθυρο. Εκτός και οι Νεοκλής Αβδάλας και Αλέξανδρος Σαμοντούροβ, που συνεχίζουν πλέον την πορεία τους στο NCAA.
Υπάρχουν, ευτυχώς, και σημαντικές επιστροφές. Ο Νικ Καλάθης ξαναμπαίνει στις κλήσεις, όπως και ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ενώ διαθέσιμοι είναι επίσης οι Ντίνος Μήτογλου, Νίκος Ρογκαβόπουλος, Θανάσης και Κώστας Αντετοκούνμπο.
Αναλυτικά η προεπιλογή: Κώστας Παπανικολάου, Νικ Καλάθης, Κώστας Αντετοκούνμπο, Θανάσης Αντετοκούνμπο, Ντίνος Μήτογλου, Γιαννούλης Λαρεντζάκης, Τάιλερ Ντόρσεϊ, Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, Βασίλης Τολιόπουλος, Δημήτρης Μωραΐτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Όμηρος Νετζήπογλου, Νίκος Ρογκαβόπουλος, Δημήτρης Φλιώνης, Αντώνης Καραγιαννίδης, Νάσος Μπαζίνας, Νίκος Περσίδης.
Ο λογαριασμός του Ιουλίου ήρθε τον Αύγουστο
Ας μη γελιόμαστε: η Ελλάδα θα μπορούσε να μπαίνει στη δεύτερη φάση από εντελώς διαφορετική αφετηρία. Οι διαδοχικές ήττες από Ρουμανία και Πορτογαλία τον Ιούλιο ήταν κάτι παραπάνω από δύο άσχημα βράδια. Ήταν δύο πληρωμές λογαριασμών που μετατέθηκαν, όμως στη FIBA δεν αρέσουν οι βερεσέδες.
Γιατί εδώ βρίσκεται το σκληρό κομμάτι του κανονισμού: όλα τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης μεταφέρονται αυτούσια στη δεύτερη. Η Ελλάδα κουβαλά μαζί της ό,τι έχασε και δεν πρόκειται να ξανασυναντήσει ούτε την Πορτογαλία ούτε το Μαυροβούνιο για να πάρει ρεβάνς. Οι ομάδες των δύο ομίλων που ενώθηκαν παίζουν μόνο απέναντι στους τρεις νέους αντιπάλους τους. Για την Εθνική αυτοί ακούνε στα ονόματα Ισπανία, Ουκρανία, Γεωργία.
Με άλλα λόγια, ό,τι έσπασε τον Ιούλιο δεν κολλιέται. Μπορεί μόνο να αντισταθμιστεί.
Η βαθμολογία μιλάει χωρίς περιστροφές
- Ισπανία 5-1
- Ουκρανία 4-2
- Μαυροβούνιο 4-2
- Πορτογαλία 3-3
- Ελλάδα 3-3
- Γεωργία 3-3
Οι τρεις πρώτες παίρνουν εισιτήριο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027. Η Ελλάδα είναι πέμπτη. Δεν είναι καταστροφή, δεν είναι όμως και θέση από την οποία διαλέγεις εσύ πότε θα σοβαρευτείς.
Ουκρανία: το ματς που μετράει διπλά
Στις 28 Αυγούστου στη Ρίγα, η γαλανόλευκη δίνει το πρώτο της παιχνίδι στη δεύτερη φάση και ίσως το σημαντικότερο ολόκληρης της διαδρομής.
Η αριθμητική είναι απλή και ανελέητη. Νίκη σημαίνει ότι οι δύο ομάδες εξισώνονται στο 4-3 και η Ελλάδα ξαναμπαίνει με αξιώσεις στη μάχη της τριάδας. Ήττα σημαίνει Ουκρανία στο 5-2, Ελλάδα στο 3-4, διαφορά δύο νικών και μόλις πέντε αγώνες για να καλυφθεί.
Στα προκριματικά, τα παιχνίδια με τους άμεσους ανταγωνιστές είναι κάτι πέρα από δύο απλοί βαθμοί. Είναι βαθμοί που παίρνεις εσύ και δεν τους παίρνει ο άλλος. Μετράνε δηλαδή διπλά. Συν το πλεονέκτημα των μεταξύ τους αγώνων αν χρειαστεί να μετρήσουμε ισοβαθμίες τον Μάρτιο του 2027. Και θα χρειαστεί. Σχεδόν πάντα χρειάζεται.
Και τρεις μέρες μετά, η Ισπανία
Στις 31 Αυγούστου η ομάδα του Σπανούλη επιστρέφει στην Αθήνα για να υποδεχθεί την Ισπανία, που ξεκινά τη δεύτερη φάση από θέση ισχύος με 5-1.
Η ισπανική προεπιλογή περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Σάντι Αλντάμα, Χουάντσο και Γουίλι Ερνανγκόμεθ, Ούγκο Γκονθάλεθ, Σέρχιο ντε Λαρέα, Αντάι Μάρα, Χάιμε Πραδίγια και Δαρίο Μπριθουέλα. Δηλαδή έναν συνδυασμό διεθνούς εμπειρίας και νεανικού ταλέντου που η ισπανική ομοσπονδία παράγει με την ίδια σταθερότητα που το ελληνικό μπάσκετ παράγει συζητήσεις για το τι θα γινόταν αν.
Το ματς είναι, στα χαρτιά, το δυσκολότερο του παραθύρου. Είναι όμως και εκείνο με τη μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία. Μια νίκη επί της Ισπανίας μέσα στην Αθήνα δεν θα ήταν μόνο μια ωραία βραδιά. Θα άλλαζε τις ισορροπίες ολόκληρου του ομίλου και θα έδινε στην Εθνική περιθώριο ανάσας για τα παράθυρα του Νοεμβρίου και του Φεβρουαρίου.
Το πρόγραμμα μέχρι το τέλος
- 28 Αυγούστου 2026: Ουκρανία, εκτός έδρας
- 31 Αυγούστου 2026: Ισπανία, εντός έδρας
- 26 Νοεμβρίου 2026: Γεωργία, εντός έδρας
- 29 Νοεμβρίου 2026: Ισπανία, εκτός έδρας
- 26 Φεβρουαρίου 2027: Ουκρανία, εντός έδρας
- 1 Μαρτίου 2027: Γεωργία, εκτός έδρας
Πόσες νίκες θέλει; Και, κυρίως, ποιες
Για να τα λέμε απλά: Μαγικός αριθμός που να εξασφαλίζει μαθηματικά την πρόκριση δεν υπάρχει, γιατί θα μιλήσουν και τα υπόλοιπα αποτελέσματα και οι ισοβαθμίες. Υπάρχει όμως μια απλή αριθμητική.
Τέσσερις νίκες στα έξι παιχνίδια σημαίνουν ολοκλήρωση των προκριματικών στο 7-5. Πέντε νίκες σημαίνουν 8-4 και σαφώς ισχυρότερες πιθανότητες για την τριάδα.
Μεγαλύτερη σημασία από το πλήθος, ωστόσο, έχει ο αντίπαλος που θα κερδίσεις. Οι δύο αναμετρήσεις με την Ουκρανία και οι δύο με τη Γεωργία (που ξεκινά κι εκείνη από το 3-3) είναι τα ματς που θα κρίνουν, γιατί εκεί οι βαθμοί δεν προστίθενται μόνο, αλλά αφαιρούνται και από τους άλλους. Στη γλώσσα των προκριματικών, αυτό λέγεται με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.
Ο κορμός που έμεινε
Η επίσημη αγαπημένη πλήρωσε ακριβά τον Ιούλιο και το ξέρει. Έμεινε χωρίς περιθώριο για κακό ξεκίνημα, χωρίς τον καλύτερο παίκτη του πλανήτη και με τέσσερις-πέντε ακόμη σημαντικές απουσίες. Ο πνιγμένος, λένε, από τα μαλλιά του πιάνεται. Η Ελλάδα, ευτυχώς, έχει από πού να πιαστεί.
Γιατί ο κορμός που απομένει δεν είναι κορμός συγκυρίας. Ο Καλάθης προσθέτει δημιουργία και ψυχραιμία σε μια περιφέρεια που τον χρειαζόταν. Ο Ντόρσεϊ δίνει την καθαρή λύση στο σκοράρισμα, εκείνον που μπορεί να βάλει τρία σερί σουτ και να γυρίσει ένα ματς σε ενενήντα δευτερόλεπτα. Παπανικολάου, Μήτογλου, Λαρεντζάκης, Ρογκαβόπουλος και Τολιόπουλος έχουν συνολικά τόσες παραστάσεις υψηλού επιπέδου που δύσκολα θα τους τρομάξει μια εντός έδρας βραδιά με την Ισπανία ή ένα ουδέτερο παρκέ στη Ρίγα.
Η Εθνική Ελλάδας έχει άλλωστε μια μακρά παράδοση στο να μοιάζει λειψή στα χαρτιά και ολόκληρη στο παρκέ. Αυτό δεν αποτελεί εγγύηση, υπάρχει όμως προηγούμενο.
Στις 28 Αυγούστου, λοιπόν, παίζεται το αν αυτή η ομάδα θα κυνηγάει ή θα κυνηγιέται μέχρι τον Μάρτιο. Και αν υπάρχει κάτι που έχει μάθει το ελληνικό μπάσκετ όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι τις πιο δύσκολες βραδιές τις έχει κερδίσει σχεδόν πάντα όταν του τις είχαν ήδη χρεώσει ως χαμένες.
