Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις και χαίρεσαι γιατί δημιουργείται ακόμα ένα καλαθοσφαιρικό τμήμα. Υπάρχουν όμως και οι άλλες ειδήσεις, αυτές που σε αναγκάζουν να ξαναδιαβάσεις την πρώτη παράγραφο για να σιγουρευτείς πως δεν διάβασες κάτι λάθος. Η ΠΑΕΕΚ Κερύνειας δημιουργεί ομάδα καλαθοσφαίρισης σε τροχοκάθισμα και ετοιμάζεται να κατέβει στο πρωτάθλημα. Και ο πρόεδρος του σωματείου, ο Χρήστος Μελεούνης, δεν θα την παρακολουθεί από το πλάι με έναν καφέ στο χέρι, αλλά θα φορέσει ο ίδιος τη φανέλα της και θα αγωνιστεί μαζί της!
Ναι, καλά διαβάσατε.
Ένα σωματείο που κουβαλά μια ολόκληρη πόλη στην πλάτη του
Για να καταλάβει κανείς το βάρος της κίνησης, πρέπει πρώτα να καταλάβει τι είναι η ΠΑΕΕΚ. Ένα σωματείο που γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1953 στην Κερύνεια ως Π.Α.Ε.Κ. (Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωσις Κερύνειας), που είχε τα καλαθοσφαιρικά του «σπίτια» στο Δημητριάδειο, και που από το 1974 παίζει, ζει και υπάρχει μακριά από τον τόπο του. Ένα σωματείο-πρόσφυγας, με έδρα πλέον τη Λευκωσία και ένα γήπεδο στη Δασούπολη που ονομάζεται, όχι τυχαία, «Κερύνεια Ελευθερία».
Πενήντα δύο χρόνια τώρα, η ΠΑΕΕΚ δεν διεκδικεί μόνο βαθμούς. Διεκδικεί μνήμη. Και τα σωματεία που κουβαλούν μνήμη έχουν δύο δρόμους μπροστά τους: ή θα την κάνουν βιτρίνα, ή θα την κάνουν καύσιμο. Η σημερινή διοίκηση διάλεξε το δεύτερο.
«Από την πρώτη ημέρα που αναλάβαμε την ευθύνη της διοίκησης, είχαμε ξεκάθαρα στο μυαλό μας πως το καθήκον μας δεν περιορίζεται μόνο στις νίκες, στις βαθμολογίες και στα γήπεδα», γράφει ο Μελεούνης στην ανάρτησή του. Είναι από εκείνες τις φράσεις που τις έχουμε ακούσει χίλιες φορές σε γενικές συνελεύσεις και τις έχουμε δει να εξατμίζονται πριν καν τελειώσει το μπουφέ. Αυτή τη φορά, όμως, συνοδεύεται από απόδειξη.
Το μπάσκετ με ρόδες δεν είναι φιλανθρωπία, είναι άθλημα
Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση που στην Κύπρο εξακολουθούμε να την προσπερνάμε. Η καλαθοσφαίριση σε τροχοκάθισμα δεν είναι «ωραία πρωτοβουλία για καλό σκοπό». Είναι άθλημα υψηλών απαιτήσεων, με κανονισμούς που ζητούν τακτική σκέψη την οποία πολλοί προπονητές του ορθοσώματος μπάσκετ θα ζήλευαν.
Το σύστημα ταξινόμησης της IWBF βαθμολογεί κάθε αθλητή από 1.0 έως 4.5, ανάλογα με τη λειτουργική του ικανότητα στο παρκέ, και η πεντάδα δεν επιτρέπεται να ξεπερνά συνολικά τους 14 βαθμούς. Μεταφράστε το: κάθε αλλαγή είναι μία εξίσωση. Δεν βάζεις απλώς «τον καλύτερο», βάζεις τον συνδυασμό που χωράει στο μαθηματικό όριο. Ο κανονισμός των βημάτων, επίσης, έχει τη δική του λογική: δύο ωθήσεις στους τροχούς και μετά υποχρεωτικά ντρίμπλα. Προσθέστε τα μπλοκ με τα αμαξίδια, τα «πικ εν ρολ» που γίνονται με ατσάλι αντί για ώμο, και τη μάχη για τη θέση στο ριμπάουντ όπου η ανατροπή είναι μέρος του παιχνιδιού.
Όποιος έχει καθίσει έστω μία φορά σε αγωνιστικό τροχοκάθισμα ξέρει ότι το πρώτο πράγμα που χάνεις δεν είναι η ισορροπία. Είναι η αλαζονεία…
Οι σύμμαχοι: Κεραυνός, Ήφαιστος και ένας άνθρωπος που πίστεψε πρώτος
Καμία τέτοια προσπάθεια δεν στέκεται μόνη της, και η ΠΑΕΕΚ είχε την εξυπνάδα να μην το επιχειρήσει. Ο Κεραυνός Στροβόλου αγκάλιασε το εγχείρημα από την πρώτη στιγμή, με τους Rollers να έρχονται από μια σεζόν όπου κατέκτησαν τον τίτλο και σφράγισαν ιστορική χρονιά.
Ας σταθούμε λίγο εδώ, γιατί έχει σημασία. Μία ομάδα που ως τώρα κυριαρχεί σε ένα μικρό πρωτάθλημα, βοηθά να μπει μέσα μια ακόμα, η οποία αύριο ίσως θα τους πάρει νίκες, μπορεί ακόμα και τίτλους. Στα καθ’ ημάς αυτό λέγεται ανταγωνιστικό αυτοτραυματισμό. Στην πραγματικότητα λέγεται ωριμότητα. Οι μεγάλες ομάδες δεν φαίνονται μόνο από τα κύπελλα στη βιτρίνα…
Και υπάρχει και ο Μιχάλης Παπαδόπουλος, ο άνθρωπος τον οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος ξεχωρίζει με μια εξομολόγηση σπάνιας ειλικρίνειας: «Ίσως, για να είμαι ειλικρινής, σε κάποια στάδια να την πίστεψε (σ.σ. την ιδέα) ακόμη περισσότερο και από εμένα». Κάθε ιδέα που τελικά περπατά έχει από πίσω της κάποιον που επέμενε όταν οι υπόλοιποι έδειχναν σημάδεια κούρασης…
Το δύσκολο δεν είναι η πρεμιέρα, είναι ο Φεβρουάριος
Ας μην κρυβόμαστε, όμως, πίσω από τα συναισθήματα. Ο ενθουσιασμός της ανακοίνωσης είναι το εύκολο μέρος. Το δύσκολο έρχεται όταν πρέπει να βρεθούν προπονητικοί χώροι προσβάσιμοι, μεταφορικά μέσα, φυσιοθεραπευτική κάλυψη, χορηγοί που δεν θα εμφανιστούν μόνο για την πρώτη φωτογράφιση. Ένα αγωνιστικό τροχοκάθισμα υψηλών προδιαγραφών κοστίζει όσο ένα καλό μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, και δεν είναι ένα, είναι σίγουρα δέκα, ίσως και παραπάνω…
Γι’ αυτό και το πιο ουσιαστικό σημείο της ανάρτησης δεν είναι η εξαγγελία, αλλά το κάλεσμα: το σωματείο αναζητά ανθρώπους και εθελοντές για τη στελέχωση, την οργάνωση και την ανάπτυξη της ομάδας. Αν η κοινωνία απαντήσει, η ΠΑΕΕΚ θα έχει ομάδα. Αν αρκεστούμε στα «μπράβο» κάτω από τις αναρτήσεις, θα έχουμε άλλη μια ωραία ιδέα σε κάποιο άλμπουμ φωτογραφιών.
Η Κερύνεια που κουβαλάμε μέσα μας
Η ΠΑΕΕΚ, λοιπόν, μπαίνει σε καινούργιο «γήπεδο». Ένα σωματείο που έχασε τη γη του ανοίγει χώρο σε ανθρώπους στους οποίους η κοινωνία έχει συχνά κλείσει την πόρτα. Αν το καλοσκεφτείς, δεν υπάρχει πιο φυσική συνέχεια. Ξέρει από στέρηση. Ξέρει τι σημαίνει να σου λένε ότι… δεν χωράς.
Στον τέλος της βραδιάς, πάντως, το σκορ είναι ήδη υπέρ της. Πριν πατήσει παρκέ, πριν σημειώσει καλάθι, πριν γράψει έστω ένα ματς στο φύλλο αγώνα, αυτή η ομάδα έχει κερδίσει έναν αγώνα που μετράει περισσότερο.
Και κάτι μου λέει ότι όταν ακουστεί για πρώτη φορά το σφύριγμα της έναρξης, με τον πρόεδρο μέσα στο παρκέ και τα λάστιχα να τρίζουν στο ξύλο, το «Κερύνεια Επιστροφή» θα ακουστεί λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι συνήθως…
