Όπως ανακοίνωσε ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η θητεία του Χριστόφορου Λειβαδιώτη στην Εθνική Ανδρών ολοκληρώθηκε. Μία θητεία που δεν μπορεί να διαβαστεί επιφανειακά. Όποιος μείνει μόνο στα αποτελέσματα, στις διαφορές και στους αριθμούς, θα δει μια ομάδα που έχασε πολλά παιχνίδια και αρκετές φορές με βαριά σκορ. Όμως, όποιος δει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκε να δουλέψει, θα καταλάβει ότι η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη…
Ο Λειβαδιώτης ανέλαβε μια Εθνική που δεν είχε συνηθίσει να βρίσκεται απέναντι σε κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες και κουβαλούσε τις αντικειμενικές δυσκολίες ενός μικρού μπασκετικού περιβάλλοντος. Δηλαδή με περιορισμένη δεξαμενή παικτών, μικρό βάθος επιλογών, μεγάλες αποστάσεις σε αθλητικότητα, μέγεθος, ρυθμό και παραστάσεις από τους μεγάλους αντιπάλους. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει με… λόγια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος μπήκε σε ένα επίπεδο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε πολύ μακρινό. Αγωνίστηκε σε προκριματικά EuroBasket, βρέθηκε απέναντι σε ομάδες όπως η Γαλλία, η Κροατία και η Βοσνία, συμμετείχε για πρώτη φορά σε τελική φάση EuroBasket και στη συνέχεια μπήκε και στους προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αντιμετωπίζοντας την Γερμανία, την Κροατία και το Ισραήλ.
Δεν χρειάζεται να ωραιοποιήσουμε τίποτα. Τα σκορ αρκετές φορές έδειξαν τη διαφορά επιπέδου. Η Κύπρος δεν έγινε ξαφνικά ανταγωνιστική απέναντι στην ευρωπαϊκή ελίτ. Δεν ήρθε η μεγάλη νίκη που θα άλλαζε την ιστορία της Εθνικής μας. Δεν έκλεισε η απόσταση από χώρες με τεράστια παραγωγή παικτών, βαθιά ρόστερ και χρόνια παρουσίας σε κορυφαίες διοργανώσεις.
Όμως αυτό δεν ακυρώνει τη δουλειά που έγινε. Το αντίθετο!
Η Εθνική του Λειβαδιώτη, σε αρκετά διαστήματα κόντρα στους ελίτ αντιπάλους, έδειξε ότι μπορεί να παίξει ΣΩΣΤΟ μπάσκετ. Με καλή κυκλοφορία της μπάλας, με διάθεση να ψάξει την έξτρα πάσα, με προσπάθεια να μην καταφεύγει απλώς σε ατομικές ενέργειες, αλλά να λειτουργήσει ως ΟΜΑΔΑ. Υπήρχαν βραδιές που η Κύπρος άντεξε περισσότερο απ’ όσο πολλοί περίμεναν. Το παιχνίδι με τη Γαλλία στα προκριματικά του EuroBasket ήταν χαρακτηριστικό, αφού η Κύπρος όχι μόνο ήταν μέσα στον αγώνα για μεγάλο διάστημα, αλλά ανάγκασε μια ομάδα παγκόσμιας κλάσης να δουλέψει σοβαρά για να πάρει τη νίκη. Το ίδιο ισχύει και για το πρώτο ημίχρονο απέναντι στη Γερμανία στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν η Εθνική στάθηκε με αξιοπρέπεια απέναντι στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια.
Κανείς δεν λέει πως αυτές οι στιγμές είναι αρκετές για πανηγυρισμούς. Σίγουρα όμως είναι αρκετές για να δείξουν ότι υπήρχε ΠΛΑΝΟ. Και το σημαντικότερο, υπήρχε ΠΙΣΤΗ προς μία μπασκετική κατεύθυνση. Η Κύπρος δεν μπήκε απλώς στο γήπεδο για να χάσει με όσο το δυνατόν μικρότερη διαφορά. Προσπάθησε να ΠΑΙΞΕΙ. Προσπάθησε να κυκλοφορήσει την μπάλα. Προσπάθησε να σταθεί με ΑΡΧΕΣ απέναντι σε ομάδες που είχαν πολύ περισσότερες λύσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι κατά διαστήματα η προσπάθεια αυτή προκάλεσε θετικά σχόλια από αντιπάλους προπονητές και παίκτες. Όχι επειδή η Κύπρος φόβισε πραγματικά τους μεγάλους του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά επειδή η εικόνα της δεν ήταν εικόνα ομάδας που παραδινόταν. Ήταν εικόνα ομάδας που ήξερε τη δυσκολία της αποστολής της, αλλά προσπάθησε να την υπηρετήσει με σοβαρότητα.
Για να κριθεί ΔΙΚΑΙΑ η θητεία του Λειβαδιώτη, αυτό είναι το σημείο που πρέπει να σταθεί κανείς. Όχι ως προπονητής που έκανε θαύματα ή ο άνθρωπος που εξαφάνισε τις αδυναμίες του κυπριακού μπάσκετ. Αυτά θα ήταν υπερβολές. Αλλά ως ο προπονητής που οδήγησε την Εθνική μέσα από τον πιο απαιτητικό κύκλο της σύγχρονης ιστορίας της, χωρίς να χάσει τον προσανατολισμό της.
Η Κύπρος δεν βγήκε από αυτή τη διαδρομή ως ομάδα έτοιμη να κοιτάξει στα μάτια την ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ. Πόσο ουτοπικό ακούγεται κάτι τέτοιο… Βγήκε, όμως, πιο έμπειρη, πιο εκτεθειμένη στο πραγματικό επίπεδο της Ευρώπης και πιο συνειδητοποιημένη για το τι χρειάζεται για να κάνει το επόμενο βήμα. Και αυτό έχει αξία.
Ο Λειβαδιώτης πήρε μια Εθνική που βρισκόταν μακριά από τις μεγάλες διοργανώσεις και την έβαλε στα πιο δύσκολα παρκέ. Εκεί φάνηκαν οι αδυναμίες της, αλλά φάνηκαν και τα σημάδια προόδου. Αν ο απολογισμός γίνει τίμια, η κρίση δεν μπορεί να είναι ούτε αποθεωτική, ούτε μηδενιστική.
Η πραγματικότητα είναι απλή: ο Λειβαδιώτης δεν μετέτρεψε την Κύπρο σε δύναμη. Την οδήγησε, όμως, με σοβαρότητα σε ένα επίπεδο που απαιτούσε πολύ περισσότερα από όσα είχε συνηθίσει να διαχειρίζεται. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η Εθνική έδειξε κατά διαστήματα ότι μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια, να παίξει μπάσκετ με αρχές και να αφήσει πίσω της κάτι πιο χρήσιμο από ένα απλό αποτέλεσμα: Μία βάση για την επόμενη μέρα!
Αντώνης Κατσαρός
