Υπάρχουν αποφάσεις που χρειάζονται συμβούλια, εισηγήσεις, ζυγίσματα και ξενύχτια. Και υπάρχουν αποφάσεις που γράφονται μόνες τους, όπως το νερό που βρίσκει τον δρόμο του προς τη θάλασσα. Η ανανέωση της συνεργασίας της ΤRIA ΕΚΑ ΑΕΛ με την Κάλια Παπαδοπούλου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Η διοίκηση των γαλαζοκίτρινων της Λεμεσού δεν είχε δίλημμα. Είχε μονόδρομο. Και τον περπάτησε χαμογελόντας…
Από τις συμπληγάδες στο βάθρο
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της δουλειάς που έχει γίνει, πρέπει να γυρίσει την ταινία πίσω. Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια χωρίς τίτλο. Δεκαεπτά χρόνια όπου η ομάδα πέρασε από συμπληγάδες πέτρες. Οικονομικές, αγωνιστικές, ψυχολογικές και την περιπλάνηση στην Β’ Κατηγορία. Γενιές φιλάθλων μεγάλωσαν ακούγοντας για τις δόξες του παρελθόντος όπως ακούει κανείς παραμύθια πριν πέσει για ύπνο: με νοσταλγία, αλλά και με τη σιωπηλή απορία αν θα τα ζήσουν ποτέ όλα αυτά ξανά, από πρώτο χέρι.
Και τότε ήρθε η Κάλια Παπαδοπούλου. Δεν ήρθε με τυμπανοκρουσίες, ούτε με μεγάλα λόγια. Ήρθε με σχέδιο, με μεθοδικότητα και με εκείνη τη σπάνια ικανότητα να κάνει μια ομάδα να πιστέψει ότι το ταβάνι της είναι ψηλότερα απ’ όσο νόμιζε. Το αποτέλεσμα; Η ΑΕΛ όχι απλώς αναστήθηκε, αλλά απλώνει ξανά την κορμάρα της στο κυπριακό μπάσκετ και κοιτάζει την Ευρώπη στα μάτια.
Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα
Ο απολογισμός της θητείας της κόουτς Κάλιας διαβάζεται σαν ευχολόγιο που έγινε πραγματικότητα: επιστροφή σε ευρωπαϊκό τελικό, δύο συμμετοχές σε Final 4 κυπέλλου, και το κερασάκι; Η κατάκτηση του περσινού κυπέλλου που έσπασε τη «σαχάρα» των δεκαεπτά χρόνων. Αυτό το κύπελλο διαφέρει από όσα έχει κατακτήσει η ΑΕΛ. Δεν θα στολίζει απλά την τροπαιοθήκη, αλλά αποτελεί την απόδειξη ότι η υπομονή, όταν συνοδεύεται από σωστή δουλειά, πληρώνει. Πάντα!
Στα πλέι οφ του πρωταθλήματος, η ομάδα έφτασε μία ανάσα από τους τελικούς. Και εδώ μπαίνει το «αν». Αυτή η μικρή λέξη που κουβαλάει ολόκληρες σεζόν στην πλάτη της. Αν, λοιπόν, δεν χάλαγε το τσιπάκι της τύχης με τον τραυματισμό του Τέιλορ σε κομβικό σημείο της σειράς, ίσως η συζήτηση σήμερα να γινόταν για κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Το μπάσκετ, όμως, όπως και η ζωή, δεν παίζεται με υποθετικούς λόγους. Παίζεται με το ρόστερ που έχεις όρθιο. Και ακόμα και έτσι, η ΑΕΛ πούλησε ακριβά το τομάρι της.
Η επιτυχία δεν είναι ποτέ… σόλο
Κάθε καλός μαέστρος χρειάζεται και την ορχήστρα του. Δίπλα στην Παπαδοπούλου, ο Βασίλης Τασίας συνεχίζει να αποτελεί τον άνθρωπο-κλειδί του τεχνικού επιτελείου. Στενός συνεργάτης, με σημαντικό αποτύπωμα στην πορεία της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια, ο Τασίας είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν βγαίνουν στους προβολείς (άσχετα αν εγώ τον τραβάω σε κάθε pregame), αλλά χωρίς αυτούς οι προβολείς δεν ανάβουν. Η δουλειά του στους γαλαζοκίτρινους έχει αναγνωριστεί από όλους και η παραμονή του ήταν εξίσου αυτονόητη με της head coach.
Υπάρχει, βέβαια, και μια απώλεια στη μηχανή. Το τρίτο «γρανάζι», ο Μιχάλης Αρβανίτης, ανοίγει τα δικά του φτερά και αναλαμβάνει πρώτος προπονητής στην ΕΘΑ Έγκωμης. Απώλεια για την ΑΕΛ; Ασφαλώς. Αλλά και τιμή. Γιατί όταν οι συνεργάτες σου γίνονται περιζήτητοι, σημαίνει ότι το «σχολείο» σου δουλεύει. Η καλύτερη διαφήμιση ενός τεχνικού επιτελείου είναι όταν οι αντίπαλοι έρχονται να ψωνίσουν από το ράφι του.
Το αύριο γράφεται σήμερα
Η ΑΕΛ, λοιπόν, μπαίνει στη νέα σεζόν με σταθερό τιμόνι και ξεκάθαρη ταυτότητα. Σε ένα άθλημα όπου οι πάγκοι αλλάζουν προπονητές όπως αλλάζουμε εμείς κανάλια στην τηλεόραση, η συνέχεια είναι πολυτέλεια και η Λεμεσός την εξασφάλισε. Η βάση υπάρχει, η νοοτροπία έχει χτιστεί, το ταβάνι έχει ήδη σπάσει μία φορά.
Και όπως λέει και ο σοφός λαός, το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Η Κάλια Παπαδοπούλου έχει ήδη δείξει ότι ξέρει πολλά μονοπάτια. Το επόμενο, όπως όλα δείχνουν, μπορεί να οδηγήσει ακόμα ψηλότερα…
