Ο σύλλογος που γεννήθηκε χωρίς στεφάνι κλείνει τον αιώνα του ως πολυνίκης του Κυπέλλου, με 63 τίτλους πρώτων ομάδων στο μπάσκετ και μια ιστορία που γράφτηκε σε κύκλους, όχι σε ευθεία γραμμή.
Την 1η Οκτωβρίου 1926 στον Στρόβολο δεν υπήρχε στεφάνι. Υπήρχε ένα σωματείο με όνομα που υποσχόταν λάμψη και βροντή, και ένας αιώνας μπροστά του που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Εκατό χρόνια αργότερα ο Κεραυνός σβήνει τα κεριά του, και η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό σχεδόν κάθε Κύπριου φιλάθλου είναι ένα γήπεδο με παρκέ.
Πριν ανάψουμε τα κεριά, όμως, χρειάζεται μια σημείωση: Τα 100 χρόνια είναι του σωματείου, όχι της μπασκετικής ομάδας. Το ανδρικό τμήμα δημιουργήθηκε το 1964, το 1966 ο Κεραυνός ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της ΚΟΚ, και το 1991 ο σύλλογος ανέστειλε επ’ αόριστον το ποδόσφαιρο για να ρίξει όλο του το βάρος στην καλαθοσφαίριση. Μέσα στον αιώνα του σωματείου χωρούν λοιπόν 62 χρόνια οργανωμένου ανδρικού μπάσκετ.
Το μπάσκετ δεν ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας. Έγινε όμως εκείνο που έδωσε στο σπίτι το επώνυμό του…
Σιγά σιγά η αγουρίδα γίνεται μέλι
Ο λογαριασμός των ανδρών, όπως κλείνει τη μέρα της επετείου, γράφει 9 πρωταθλήματα, 13 Κύπελλα και 7 Super Cup, δηλαδή 29 εγχώρια τρόπαια και πέντε νταμπλ.
Το σύνολο, πάντως, κρύβει περισσότερα απ’ όσα δείχνει. Βλέποντας το 29 φαντάζεσαι αυτοκρατορία που γεννήθηκε με το στέμμα στο κεφάλι. Η αλήθεια είναι πιο ανθρώπινη: ο Κεραυνός χρειάστηκε 25 χρόνια από τη δημιουργία του τμήματος για να σηκώσει το πρώτο πρωτάθλημα.
Στο μεταξύ ταξίδεψε νωρίτερα απ’ όσο συνήθως θυμόμαστε. Στο Κύπελλο Κόρατς 1982/83 βρέθηκε στον πρώτο γύρο απέναντι στη Ζαντάρ, ένα από τα σχολεία της γιουγκοσλαβικής μπασκετικής σκέψης. Η ευρωπαϊκή ιστορία του Κεραυνού αφηγείται συνήθως από το 1989 και μετά, όμως το πρώτο διαβατήριο σφραγίστηκε επτά χρόνια νωρίτερα. Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν. Αρκεί να ψάξεις στο σωστό συρτάρι.
Στο εσωτερικό χτυπούσε την πόρτα επίμονα. Τελικός πρωταθλήματος το 1984 με τον Αχιλλέα, δύο σερί χαμένοι τελικοί Κυπέλλου το 1987 και το 1988, από ΕΝΑΔ και Αχιλλέα. Η αγουρίδα ωρίμαζε αργά, όπως ωριμάζει ό,τι πρόκειται να γίνει μέλι…
Το έβδομο παιχνίδι
Το 1989 ο αντίπαλος ήταν ξανά ο Αχιλλέας Καϊμακλίου, η ομάδα που τον είχε σταματήσει δύο φορές μέσα σε πέντε χρόνια. Η σειρά των τελικών πήγε στο όριο, 4-3, και ο Κεραυνός κέρδισε τον έβδομο αγώνα με 67-61. Την ίδια χρονιά νίκησε τον Απόλλωνα 81-78 στον τελικό Κυπέλλου. Ο πρώτος μεγάλος τίτλος δεν ήρθε μόνος του. Ήρθε με συνοδεία: το πρώτο νταμπλ.
Στο παρκέ εκείνης της ομάδας βρισκόταν ακόμη ο Πάρις Παπαέλληνας, παίκτης του Κεραυνού από το 1972. Θα τον ξαναβρούμε πιο κάτω, σε άλλη θέση.
Δυναστεία δεν ακολούθησε. Το δεύτερο πρωτάθλημα θα περίμενε οκτώ χρόνια.
Η νύχτα που έπεσε η Ζάλγκιρις
Το 1997 ο Κεραυνός πήρε το πρωτάθλημα με 4-1 επί του Αχιλλέα και το Κύπελλο με 63-58 επί του ΑΠΟΕΛ. Δεύτερο νταμπλ. Ακολούθησαν δύο ακόμη Κύπελλα, με 78-49 την ΑΕΛ το 1998 και με 105-66 την ΠΑΕΕΚ το 1999. Τρία στη σειρά.
Ανάμεσά τους χώρεσε η βραδιά που έγινε σημείο αναφοράς για όλο το κυπριακό μπάσκετ. Στις 13 Ιανουαρίου 1998, στον Στρόβολο, ο Κεραυνός νίκησε 61-57 τη Ζάλγκιρις Κάουνας. Στη Λιθουανία είχε χάσει 73-40 και δεν προκρίθηκε, όμως το βάρος της νίκης φαίνεται από το βιογραφικό του αντιπάλου: εκείνη η Ζάλγκιρις τελείωσε τη σεζόν κατακτώντας τη διοργάνωση και έναν χρόνο αργότερα σήκωσε και την κορυφαία ευρωπαϊκή κούπα. Κάτι σαν να κερδίζεις στο τάβλι τον παππού που δεν έχει χάσει ποτέ στο καφενείο, λίγο πριν πάει και πάρει το πανελλήνιο.
Τα αρχεία της FIBA κρατούν και μια λεπτομέρεια που αξίζει να ξεσκονιστεί: ο Ρόντνεϊ Μονρό είχε 24,8 πόντους μέσο όρο σε 12 αγώνες εκείνης της πορείας και ήταν ο δεύτερος σκόρερ ολόκληρης της διοργάνωσης.
Μετά ήρθαν τα πρωταθλήματα του 2000, με 3-1 επί του Απόλλωνα, και του 2001, με 3-0. Είναι η πρώτη και μέχρι σήμερα μοναδική φορά που ο Κεραυνός κατέκτησε διαδοχικά πρωταθλήματα Ανδρών. Την ίδια σεζόν, στο Κύπελλο Σαπόρτα 2000/01, νίκησε την Παρί Ρασίνγκ 92-83 στον Στρόβολο και την Κάχα Σαν Φερνάντο 78-70 στη Σεβίλλη, σε όμιλο με Ερυθρό Αστέρα και Τέλεκομ Βόννης. Στους 16 ανέτρεψε το 89-74 της Μπόρατς Μπάνια Λούκα με 91-73 στο σπίτι του, 165-162 συνολικά, πριν σταματήσει στην Βαλένθια. Χρίστος Στυλιανίδης, Γιώργος Αναστασιάδης, Ρόουαν Μπάρετ, Ντάριν Φόουκς, Άρης Κορωνίδης: μια γενιά με το σπάνιο προνόμιο να είναι καλή εντός και εκτός συνόρων την ίδια στιγμή.
Ο τελικός στον τέταρτο όροφο
Από το 2005 ως το 2007 ο Κεραυνός επανέλαβε το κόλπο της προηγούμενης δεκαετίας: τρία Κύπελλα στη σειρά, με 101-92 τον ΑΠΟΕΛ, 76-72 και 80-79 την ΑΕΛ. Το τελευταίο κρίθηκε σε έναν πόντο, όπως κρίνονται οι τελικοί που θυμάσαι για χρόνια.
Το 2007 ήρθε και η πορεία που έφτασε πιο μακριά από κάθε άλλη στην Ευρώπη. Στα ημιτελικά του FIBA EuroCup Challenge ο Κεραυνός πέρασε από την Ντνίπρο, με 72-67 στον Στρόβολο και νίκη και στην Ουκρανία. Στον διπλό τελικό κέρδισε 85-83 τη Σαμάρα στην Κύπρο, πριν χάσει 101-81 στη Ρωσία. Τελικός απολογισμός 8-4, με τον Βίκτορ Κινγκ στους 16,8 πόντους, τον Πάτρικ Λι στους 15,3 και τον Παναγιώτη Τρισόκκα στα 7,3 ριμπάουντ.
Εδώ η εκατονταετηρίδα χρειάζεται κάτι που σπάνια χωράει στις φιέστες: μέτρο. Το EuroCup Challenge ήταν τότε η τέταρτη βαθμίδα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων συλλόγων, όχι το σημερινό EuroCup και φυσικά όχι η EuroLeague. Η ακρίβεια όμως δεν μικραίνει τον άθλο. Τον προστατεύει από τον φουσκωμένο επετειακό λόγο, που στο τέλος βλάπτει εκείνον που υποτίθεται ότι τιμά. Ένας ευρωπαϊκός τελικός μένει ευρωπαϊκός τελικός, σε όποιον όροφο κι αν παίχτηκε…
Το 2008 προστέθηκε το πέμπτο πρωτάθλημα, με 3-2 επί του ΑΠΟΕΛ.
Εννέα χρόνια στη στάση
Μετά το 2008 ο Κεραυνός δεν εξαφανίστηκε. Πήρε τα Κύπελλα του 2010 και του 2012 και το Super Cup του 2012. Το πρωτάθλημα όμως έγινε σαν το λεωφορείο που βλέπεις να φεύγει από τη στάση κάθε άνοιξη, εννέα χρόνια στη σειρά.
Το πρόλαβε ξανά το 2017, κόβοντας μάλιστα τον δρόμο της ΑΕΚ, που κυνηγούσε τρίτο σερί τίτλο. Στον τέταρτο τελικό, στο Κίτιον, ο Κεραυνός κέρδισε 56-55 και έκλεισε τη σειρά 3-1. Έκτο πρωτάθλημα, με τον Χριστόφορο Λειβαδιώτη στον πάγκο και έναν κυπριακό κορμό με κεντρικές μορφές τον Σάιμον Μιχαήλ και τον Νίκο Στυλιανού. Την επόμενη σεζόν έφτασε στους 16 του FIBA Europe Cup, όπου τον σταμάτησε η Νίζνι Νόβγκοροντ.
Το 2019 το νταμπλ γύρισε σπίτι μετά από 22 χρόνια. Ο τελικός Κυπέλλου με την ΑΕΚ πήγε στην παράταση και ο Κεραυνός κέρδισε 89-86, με τον Ντάρελ Γουίλις να γράφει 40 πόντους και 17 ριμπάουντ, γραμμή στατιστικής που μοιάζει περισσότερο με κωδικό PIN. Ακολούθησε το 3-1 στους τελικούς του πρωταθλήματος, με 93-86 στο τέταρτο παιχνίδι, και αργότερα το Super Cup με 83-74, πάλι επί της ΑΕΚ.
Τον Σεπτέμβριο του 2020 ήρθε και ένα διαφορετικό ορόσημο. Με νίκη 60-57 επί της Ντόναρ Χρόνινγκεν στα προκριματικά, ο Κεραυνός μπήκε για πρώτη φορά στην κανονική περίοδο του Basketball Champions League, σε όμιλο με Νίμπουρκ, Ντιζόν και Τόφας. Δεν πήγε τόσο μακριά όσο το 2007. Έπαιξε όμως σε αισθητά ψηλότερο όροφο.
Ο προπονητής με τα δύο νταμπλ
Η επόμενη εποχή έχει όνομα και επίθετο: Μιχάλης Κακιούζης. Ο άλλοτε φόργουορντ της Εθνικής Ελλάδας, πρωταθλητής Ευρώπης το 2005, έφερε στον Στρόβολο τη συνήθεια των μεγάλων βραδιών.
Το 2022 ο Κεραυνός διέλυσε την ΑΕΛ με 87-55 στον τελικό Κυπέλλου και ύστερα χρειάστηκε πέμπτο τελικό και παράταση στο Κίτιον για να λυγίσει την ΑΕΚ με 90-88. Όγδοο πρωτάθλημα, τέταρτο νταμπλ. Την περίοδο 2022/23 προχώρησε στη δεύτερη φάση ομίλων του FIBA Europe Cup, στον όμιλο της Οράντεα. Συχνά γράφεται ως «πρόκριση στους 16», και αριθμητικά στέκει, αφού είχαν μείνει 16 ομάδες. Νοκ άουτ φάση πάντως δεν ήταν, και η διαφορά μετράει.
Το 2024 ήρθε η επανάληψη, που ως γνωστόν είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως: 82-73 επί της ΑΕΚ στον τελικό Κυπέλλου, 84-77 στον πέμπτο τελικό του πρωταθλήματος, ένατος τίτλος, πέμπτο νταμπλ, και έβδομο Super Cup με 89-82, πάλι απέναντι στην ΑΕΚ.
Η τούρτα χωρίς το κερασάκι
Στις 13 Απριλίου 2025 ο Κεραυνός νίκησε την Ανόρθωση και έφτασε τα 13 Κύπελλα, περνώντας μόνος στην κορυφή της ιστορικής λίστας των κυπελλούχων, μπροστά από τον ΑΠΟΕΛ των 12. Ο θεσμός που του χάρισε το πρώτο νταμπλ έγινε τελικά ο καθρέφτης του.
Η επετειακή χρονιά όμως δεν έφερε ανδρικό τρόπαιο. Στον 57ο τελικό Κυπέλλου, 19η παρουσία του Κεραυνού σε τελικό, η ΑΕΛ κέρδισε 81-79, την πρώτη της νίκη απέναντί του σε τελικό μετά από τέσσερις ήττες. Στο πρωτάθλημα η σειρά με την ΑΕΚ πήγε στον πέμπτο αγώνα στο Κίτιον, και η ΑΕΚ πήρε το 68-64 και το 3-2. Η τούρτα των εκατό κεριών ήρθε χωρίς το κερασάκι, και ο μετρητής των πρωταθλημάτων έμεινε στο εννιά τη στιγμή που ο σύλλογος έκλεινε τον αιώνα.
Γλυκόπικρο, σίγουρα. Ο Κεραυνός όμως ανοίγει τη νέα εκατονταετία με εισιτήριο στην τσέπη: απευθείας θέση στην κανονική περίοδο του FIBA Europe Cup 2026/27, χάρη στη θέση της Κύπρου στην κατάταξη της FIBA.
Ο μισός ουρανός
Αν μετρήσεις τον Κεραυνό μόνο από τους άνδρες, τον μετράς με το ένα μάτι κλειστό.
Το γυναικείο τμήμα δημιουργήθηκε το 1987 και πήρε το πρώτο πρωτάθλημα το 1994, με άλλα δύο να ακολουθούν στη σειρά. Από το 1999 ως το 2005 ήρθε κάτι που στα κυπριακά γήπεδα μοιάζει με τυπογραφικό λάθος: πρωταθλήματα το 1999, 2000, 2001, 2002, 2004 και 2005, συν κάθε Κύπελλο και κάθε Super Cup της επταετίας. Είκοσι τίτλοι στους 21. Ξέφυγε μόνο το πρωτάθλημα του 2003. Από το 2017 ως το 2019 ήρθε δεύτερο κύμα, με τρεμπλ και στις τρεις χρονιές.
Συνολικά 12 πρωταθλήματα, 11 Κύπελλα και 11 Super Cup: 34 τρόπαια, πέντε περισσότερα από τους άνδρες. Μαζί με τα 29 των ανδρών φτάνουμε τα 63 εγχώρια τρόπαια πρώτων ομάδων. Αυτός είναι ίσως ο αριθμός που λέει, καλύτερα από κάθε πανηγυρικό, πόσο βαθιά ρίζωσε το μπάσκετ στον Στρόβολο.
Στην ομάδα του αιώνα των γυναικών ο σύλλογος έβαλε, ανάμεσα σε άλλες, τη Σοφία Θεολόγου, την Παυλίνα Χαραλαμπίδου, τη Μικαέλλα Βεζένκοβα, τη Στάλω Φαίδωνος, τη Βίκυ Δημοσθένους, τη Γεωργία Νικολάου, την Άντρια Πιτσιλλίδου και την Τζούλια Στυλιανίδου.
Ο Φόρεστ Γκαμπ του Στροβόλου
Ο Φόρεστ Γκαμπ εμφανιζόταν σε κάθε μεγάλη φωτογραφία της αμερικανικής ιστορίας σχεδόν κατά λάθος. Ο Πάρις Παπαέλληνας εμφανίζεται σε κάθε φωτογραφία της μπασκετικής ιστορίας του Κεραυνού, και τίποτα δεν έγινε τυχαία. Αγωνίστηκε με τη φανέλα του από το 1972 ως το 1991, υπήρξε διεθνής και συγκυβερνήτης της Εθνικής Κύπρου, και από το 1996 κάθεται στην προεδρία. Ήταν παίκτης πριν από τη Ζαντάρ, ήταν στο παρκέ στο πρώτο νταμπλ, και από το γραφείο του πέρασαν η Ζάλγκιρις, ο τελικός του 2007, το Champions League και τα νταμπλ του Κακιούζη. Σε μια χώρα όπου οι διοικήσεις αλλάζουν συχνότερα από τα σεντόνια στα ξενοδοχεία της Αγίας Νάπας τον Αύγουστο, τριάντα χρόνια στο ίδιο τιμόνι είναι από μόνα τους στατιστικό.
Για την επέτειο, ο Κεραυνός έφτιαξε και τη δική του Centennial XII με Κύπριους παίκτες: Χρίστος Στυλιανίδης, Φίλιππος Τίγκας, Άρης Κορωνίδης, Ανδρέας Πηλαβάς, Σάιμον Μιχαήλ, Φρίκος Καραγιάννης, Γιώργος Αναστασιάδης, Νίκος Στυλιανού, Δώρος Λεμέσιος, Λούκας Αντωνίου, Παναγιώτης Τρισόκκας και Χάρης Χαρίτου. Δεν είναι αντικειμενική κατάταξη, ούτε χρειάζεται να είναι. Είναι ο τρόπος που ο ίδιος ο σύλλογος διάλεξε να θυμάται. Και η μνήμη, όπως ξέρει κάθε θεία που ανοίγει το άλμπουμ στο τραπέζι της Κυριακής, είναι πάντα και λίγο… επιλογή.
Ο αιώνας που ξεκίνησε χωρίς στεφάνι
Η γενιά που θα γράψει τις επόμενες σελίδες προπονείται ήδη. Το 2026 η Κ16 Γυναικών πήρε το πρωτάθλημα με 51-45 επί της ΑΕΚ στον τρίτο τελικό, και η Κ18 Γυναικών το Κύπελλο με 51-48, πάλι απέναντι στην ΑΕΚ. Οι Keravnos Rollers έφεραν το μπάσκετ σε αμαξίδιο στο σπίτι του συλλόγου και ένα διεθνές τουρνουά στον Στρόβολο μέσα στην επετειακή χρονιά. Όποιος περνά τα απογεύματά του σε πάγκο ακαδημίας ξέρει ότι τέτοιοι τίτλοι σπάνια βγαίνουν πρωτοσέλιδο. Κάνουν όμως κάτι πιο σημαντικό: κρατούν τα παιδιά στο γήπεδο μέχρι να μεγαλώσουν.
Ο Κεραυνός γεννήθηκε το 1926 χωρίς στεφάνι. Χρειάστηκε 38 χρόνια για να κρεμάσει το πρώτο και 25 ακόμη για να γεμίσει το πρώτο ράφι της τροπαιοθήκης. Σήμερα δεν μπορείς να πεις το όνομά του χωρίς να ακουστεί στα αυτιά σου μία μπάλα να χτυπά στο παρκέ. Το ποδόσφαιρο έκανε στην άκρη το 1991. Το μπάσκετ έμεινε και έγινε η φωνή του σπιτιού.
Χρόνια πολλά, Κεραυνέ. Ο δεύτερος αιώνας ξεκινά με νέες προοπτικές και ένα εισιτήριο για την Ευρώπη. Για έναν σύλλογο που έμαθε να περιμένει, αυτό δεν είναι το τέλος ενός κεφαλαίου. Είναι το τζάμπολ…
