Η ΑΕΚ νοικιάζει τη SUNEL Arena στον Ολυμπιακό, η Original 21 «διαγράφει» τον Αγγελόπουλο και το ελληνικό μπάσκετ ξαναπιάνει την πιο παλιά του κουβέντα: ποιος πληρώνει τελικά το «καθαρό κούτελο»;
Στα Άνω Λιόσια, εκεί που μέχρι πριν λίγα χρόνια φύτρωναν χορτάρια σε ένα ολυμπιακό ακίνητο-φάντασμα, βρέθηκε φέτος το καλοκαίρι το πιο ακριβό κλειδί του ελληνικού αθλητισμού. Δεν είναι το κλειδί μιας πόρτας. Είναι το κλειδί ενός ολόκληρου διλήμματος: τι κάνεις όταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος χτυπάει το κουδούνι σου κρατώντας επιταγή;
Ο Μάκης Αγγελόπουλος απάντησε όπως απαντά ένας άνθρωπος που έχει δει ισολογισμούς και όχι μόνο ταμπλό. Ο κόσμος της ΑΕΚ απάντησε όπως απαντά μια κερκίδα που έχει δει δεκαετίες περιπλάνησης και έχει μάθει να μετράει το σπίτι της με άλλη μεζούρα. Και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι υπερασπίζονται την ίδια ομάδα. Και ακριβώς εκεί είναι που πονάει…
«Η ερώτηση δεν κάνει τζιζ»
Το θέμα δεν έπεσε από τον ουρανό τον Ιούλιο. Είχε προαναγγελθεί με ακρίβεια χειρουργείου στα τέλη Ιουνίου, σε εκείνη τη συνέντευξη στην COSMOTE TV, όταν ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ ΑΕΚ έπιασε το μικρόφωνο και είπε τη φράση που έμελλε να γίνει τίτλος: η ερώτηση δεν κάνει τζιζ, η απάντηση κάνει τζιζ.
Ήταν ο πιο κομψός τρόπος να πει «ναι, το συζητάμε». Μίλησε για προσέγγιση, όχι για συμφωνία. Για εμπορική συναλλαγή, όχι για ερωτικό ραντεβού. Και θύμισε το 2020, τότε που η ΑΕΚ άφησε χρήματα στο τραπέζι για να μη ρημάξει το πρωτάθλημα, στέλνοντας μάλιστα χορηγό της στον ανταγωνισμό. Το μήνυμα ήταν καθαρό: εδώ δεν παίζουμε το παιχνίδι της απομόνωσης, εδώ προσπαθούμε να μεγαλώσει η πίτα.
Το πρόβλημα με τις πίτες, βέβαια, είναι ότι ο κόσμος δεν κοιτάζει ποτέ πόσο μεγάλωσαν. Κοιτάζει μόνο τι θα φάει η δική του ομάδα…
Τα ψιλά γράμματα
Ας βάλουμε τους αριθμούς στη σειρά, γιατί χωρίς αυτούς η κουβέντα γίνεται καφενειακού επιπέδου.
Ο Ολυμπιακός ξηλώνει το ΣΕΦ. Τα έργα ανακατασκευής τραβούν μέχρι τον Ιανουάριο του 2027 στη χειρότερη περίπτωση, και μέχρι τότε οι πρωταθλητές Ευρώπης χρειάζονται στέγη με προδιαγραφές EuroLeague. Στην Αττική τέτοιες στέγες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και η μία από αυτές μόλις απέκτησε καινούργιο ιδιοκτήτη.
Γιατί η SUNEL Arena δεν είναι πια «το γήπεδο των Άνω Λιοσίων». Είναι, με νομοθετική ρύθμιση, σπίτι της ΚΑΕ ΑΕΚ για 49 χρόνια, με υποχρέωση επενδύσεων τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ μέσα σε δώδεκα χρόνια και με ετήσιο ποσοστό που καταλήγει στο ΣΕΦ. Ναι, το διαβάσατε σωστά: η ΑΕΚ αποδίδει ποσοστό στο ΣΕΦ και ο Ολυμπιακός θα πληρώνει ενοίκιο στην ΑΕΚ. Το ελληνικό μπάσκετ ως κυκλική οικονομία, σε όλο του το μεγαλείο.
Το ποσό της μίσθωσης τοποθετείται πάνω από το ένα εκατομμύριο ευρώ, με ρήτρες για άμεση αποκατάσταση τυχόν ζημιών. Στις 16 Ιουλίου η Ένωση έστειλε προσωρινό παραχωρητήριο για να μπει στον φάκελο των ερυθρόλευκων προς την ΕΕΑ. Μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια που, όπως όλες οι γραφειοκρατικές λεπτομέρειες, έκανε το ανείπωτο επίσημο.
Και μετά ήρθε η Κυριακή…
«Για εμάς τελείωσες»
Η ανακοίνωση της Original 21 δεν ήταν κείμενο. Ήταν πυροβολισμός. Μίλησε για σενάριο εφιαλτικό, για τον άνθρωπο που τελικά βρέθηκε να το υλοποιήσει, και κατέληξε σε τέσσερις λέξεις κεφαλαία που ταξίδεψαν σε κάθε τηλέφωνο της χώρας: «ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΕ, ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ».
Τα ξενοδοχεία και τα «συντριβάνια σοκολάτας» μπήκαν στο στόχαστρο μαζί με τη συμφωνία. Προφητικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ο ίδιος ο Αγγελόπουλος είχε μιλήσει λίγες μέρες νωρίτερα, σε συνέδριο αθλητικού τουρισμού, για ενσωμάτωση ξενοδοχείου στις εγκαταστάσεις. Δύο κόσμοι, δύο λεξιλόγια, μηδενικό κοινό έδαφος.
Ας είμαστε δίκαιοι με τους οργανωμένους. Δεν μιλάμε για κακομαθημένα παιδιά. Μιλάμε για κόσμο που ξέρει απ’ έξω τον κατάλογο της προσφυγιάς του: από τη στιγμή που έπεσε το «Γεώργιος Μόσχος», η ΑΕΚ κουβαλούσε τη μπασκέτα της στο Σπόρτινγκ, στο ΟΑΚΑ, στο Γαλάτσι, στο Ελληνικό, στη Γλυφάδα, στον Άγιο Θωμά, στη Ζωφριά, ακόμα και στη Λαμία. Όταν έχεις κοιμηθεί τόσα χρόνια σε ξένα σαλόνια, το να ανοίγεις το δικό σου στην Πειραιώτικη ομάδα μοιάζει με προδοσία της ίδιας σου της ιστορίας. Το συναίσθημα είναι απολύτως κατανοητό. Η λογική είναι που κουτσαίνει.
Το βιογραφικό ενός ξεροκέφαλου
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για κάποιον περαστικό πρόεδρο που βρήκε ένα ακίνητο έτοιμο και αποφάσισε να το ρευστοποιήσει.
Ο Αγγελόπουλος παρέλαβε την ΑΕΚ όταν η ΑΕΚ ήταν ένα όνομα χωρίς στέγη, φρέσκια από τα χρόνια της Α2 και της Β’ Εθνικής, με τους υπεύθυνους εκείνης της κατάντιας να κυκλοφορούν ανενόχλητοι και να μοιράζουν και… συμβουλές. Από την πρώτη μέρα διάλεξε τον δύσκολο δρόμο: σύγκρουση με την ΕΟΚ του Βασιλακόπουλου για το EuroCup, σύγκρουση με την ΕΟΚ του Λιόλιου για τη διαιτησία, ανοιχτός πόλεμος με το οικοσύστημα της Ευρωλίγκας τη στιγμή που όλοι οι άλλοι έψαχναν τρόπο να μπουν σε αυτό. Δεν έκανε τα χατίρια όσων τον πέρασαν για εύκολο πελάτη και το πλήρωσε με χρόνια ban και με χρέη που πληρώθηκαν διπλά και τριπλά.
Και όταν του έλεγαν όλοι «μην πας στα Λιόσια», πήγε στα Λιόσια. Εν μέσω πανδημίας, σε ένα κτίριο που κόστιζε στον Έλληνα φορολογούμενο εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για να παραμένει κλειστό. Κλειστό. Χωρίς μπάλα, χωρίς κόσμο, χωρίς έσοδα.
Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με όλα αυτά. Και ο υπογράφων εξακολουθεί να θεωρεί ότι τα δέκα χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Νέα Φιλαδέλφεια από τα Άνω Λιόσια είναι πολλά για μια οπαδική κουλτούρα σαν την ελληνική, που θέλει το γήπεδο σχεδόν στο απέναντι πεζοδρόμιο και οπωσδήποτε μέσα στη λεγόμενη φυσική έδρα. Είναι θεμιτή κριτική. Άλλο όμως κριτική στην απόφαση και άλλο τελεσίγραφο στον άνθρωπο που την πληρώνει.
Ο οπαδισμός με τα λεφτά των άλλων
Εδώ είναι η καρδιά του πράγματος, και ας μη μασάμε τα λόγια μας. Ο συνάδελφος Γιάννης Ψαράκης το έθεσε στο Sportal με τον πιο ωμό τρόπο και έχει δίκιο: ο οπαδισμός είναι φθηνός όταν πληρώνει το πορτοφόλι του διπλανού.
Είναι εύκολο να ζητάς από μια ΚΑΕ να αφήσει ένα εκατομμύριο ευρώ στο πεζοδρόμιο για λόγους καθαρότητας, όταν το εκατομμύριο δεν θα βγει από τη δική σου τσέπη. Είναι εύκολο να απαιτείς άρνηση με ηθικό πρόσημο τον Ιούλιο και, τον Οκτώβριο, να απαιτείς άλλον έναν ψηλό, καλύτερο point guard και εισιτήριο για Final Four.
Και μια που το φέραμε στα δύσκολα: την τελευταία πενταετία, πόσες φορές γέμισε πραγματικά η SUNEL Arena; Μετρημένες στα δάχτυλα, και μόνο στα ματς με διακύβευμα. Στα υπόλοιπα, οι ίδιοι λίγοι πιστοί που πήγαιναν στα «μπλε» του ΟΑΚΑ και στα παγωμένα επαρχιακά κλειστά της Β’ Εθνικής. Αυτοί, ναι, δικαιούνται να έχουν άποψη. Το θέμα είναι ότι η άποψη σταματάει εκεί που αρχίζει η διαχείριση ενός περιουσιακού στοιχείου που δεν σου ανήκει.
Η ΑΕΚ έμαθε να είναι ΑΕΚ, όχι αντι-κάτι. Ο αντίπαλος είναι αντίπαλος για σαράντα λεπτά. Έξω από αυτά είναι απλώς μια άλλη επιχείρηση του κλάδου. Και μια άλλη επιχείρηση του κλάδου που σου ζητάει υπηρεσία, την πληρώνει. Όταν κατέχεις μια εγκατάσταση με λειτουργικό κόστος, με υποχρέωση επενδύσεων τεσσάρων εκατομμυρίων γραμμένη στο συμβόλαιο και με ποσοστό που φεύγει κάθε χρόνο, η εγκατάσταση οφείλει να παράγει έσοδα. Αλλιώς δεν λέγεται περιουσιακό στοιχείο, λέγεται μνημείο.
Όσο για τον φόβο της… μόλυνσης: το παρκέ δεν παθαίνει τίποτα. Αν πάλι το χρειάζεστε ψυχολογικά, βάλτε ένα συνεργείο να το σφουγγαρίσει με χλωρίνη μετά την τελευταία ερυθρόλευκη επίσκεψη και ανεβάστε το και σε στόρι. Πλάκα θα έχει. Τελεσίγραφα και διαγραφές, πάντως, δεν κάνουν κανέναν πιο ΑΕΚτζή από τον άνθρωπο που έβαλε τα λεφτά, τα χρόνια και το όνομά του για να αποκτήσει η ομάδα σπίτι.
Ο λογαριασμός της υπερηφάνειας
Υπάρχει και η ρεαλιστική ανάγνωση. Το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει την πολυτέλεια να στέλνει τους πρωταθλητές Ευρώπης να ψάχνουν έδρα εκτός συνόρων. Ό,τι κι αν λέει η κερκίδα, μια EuroLeague που παίζεται στην Αθήνα είναι θετική για όλους: για τα τηλεοπτικά, για την προβολή, για την ίδια την πίτα που επικαλέστηκε ο Αγγελόπουλος. Ο ανταγωνισμός στο παρκέ και η συνεννόηση στα γραφεία δεν είναι αντίφαση. Είναι ο ορισμός της λίγκας.
Θα υπάρξει κόστος. Θα υπάρξουν πανό, αποχές, ένταση στα διαρκείας. Καμία διοίκηση δεν βγαίνει αλώβητη όταν συγκρούεται με την κερκίδα της, και ο Αγγελόπουλος το ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Έχει ήδη καθίσει απέναντί τους πρόσωπο με πρόσωπο. Η δουλειά του από εδώ και πέρα δεν είναι να τους πείσει ότι είχε δίκιο. Είναι να τους δείξει πού πήγαν τα λεφτά.
Επιμύθιο
Στο τέλος της ημέρας, το καλάθι θα παραμείνει στα 3,05 μέτρα και το παρκέ δεν κρατάει μνησικακία. Οι ερυθρόλευκοι θα περάσουν από τα Άνω Λιόσια ως φιλοξενούμενοι, θα πληρώσουν το ενοίκιό τους και θα φύγουν. Η ΑΕΚ θα μείνει εκεί για 49 χρόνια.
Και αν αυτό το εκατομμύριο μετατραπεί σε ένα ακόμα δαχτυλίδι κερκίδων, σε καλύτερα αποδυτήρια, σε ένα ξενοδοχείο, σε μια περιοχή που θα πάψει να είναι σημείο στον χάρτη και θα γίνει προορισμός, τότε η ιστορία θα γραφτεί αλλιώς απ’ ό,τι διαβάζεται σήμερα. Το κιτρινόμαυρο παλάτι, χτισμένο εν μέρει με χρήματα του Πειραιά.
Αν το καλοσκεφτείς, δεν υπάρχει πιο γλυκιά εκδίκηση από αυτή.
