Υπάρχουν μεταγραφές που κλείνουν με τα τηλέφωνα και μεταγραφές που κλείνουν με την ψυχή. Η επιστροφή του Βασίλη Τολιόπουλου στον Άρη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και ας πέρασε, όπως όλες, από λογιστήρια, μάνατζερ και προφορικές συμφωνίες. Ο 30χρονος γκαρντ (1.87μ.), ένα καλοκαίρι μετά τη μεγάλη του «έξοδο» προς τον Παναθηναϊκό, παίρνει τον αντίστροφο δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. Σαν τον Οδυσσέα (μιας και είναι και επίκαιρο) που αφού είδε πολιτείες πολλές, κατάλαβε πως η Ιθάκη του βρισκόταν πάντα στο Nick Galis Hall.
Σύμφωνα με το SPORT24, Άρης και Παναθηναϊκός έχουν φτάσει σε προφορική συμφωνία: τετραετές συμβόλαιο συνολικής αξίας περίπου 4 εκατομμυρίων ευρώ για τον παίκτη και αντάλλαγμα που θα φέρει συνολικά 1,2 εκατομμύριο στα ταμεία των «πρασίνων». Επίσημη ανακοίνωση δεν υπάρχει ακόμη, αλλά η μπίλια (όπως εύστοχα έγραψε ο ΣΚΑΪ) έκατσε στο κίτρινο.
Τι κερδίζει ο ίδιος: Από κομπάρσος, ξανά πρωταγωνιστής
Πέρυσι τέτοια εποχή, ο Τολιόπουλος έκανε το βήμα που κάνει κάθε φιλόδοξος Έλληνας παίκτης: πήγε στη EuroLeague. Μόνο που εκεί ανακάλυψε αυτό που ξέρουν καλά όσοι έχουν καθίσει σε πάγκο μεγάλης ομάδας: ότι η φανέλα μπορεί να είναι βαριά, αλλά ο χρόνος συμμετοχής είναι ελαφρύς. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: 6.8 πόντοι, 1.3 ριμπάουντ και 3 ασίστ μέσο όρο. Για έναν παίκτη που στον Άρη άπλωνε την κορμάρα του σε κάθε κρίσιμη επίθεση, ο ρόλος του πολυτελούς συμπληρώματος έμοιαζε με κοστούμι δύο νούμερα μικρότερο.
Στη Θεσσαλονίκη τον περιμένει ό,τι ακριβώς του έλειψε: μπάλα στα χέρια, ευθύνη στις πλάτες και ρόλος πρωταγωνιστή στην περιφέρεια. Ο ίδιος πιστεύει ότι στον Άρη θα έχει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που θα είχε παραμένοντας στο τριφύλλι.
Κερδίζει όμως και κάτι ακόμη, ίσως το σημαντικότερο: τον Βασίλη Σπανούλη. Η σχέση των δύο χτίστηκε στην Εθνική και τα ρεπορτάζ κάνουν λόγο για αμοιβαία εκτίμηση. Για έναν σκόρερ γκαρντ, το να δουλεύει καθημερινά με τον άνθρωπο που έγραψε το εγχειρίδιο του ευρωπαϊκού clutch είναι (τουλάχιστον) επένδυση. Είναι σαν να σου προσφέρουν μαθήματα κιθάρας από τον Τζίμι Χέντριξ και να ρωτάς αν θα είναι πρωί ή απόγευμα…
Και φυσικά, τα οικονομικά: περίπου ένα εκατομμύριο ετησίως, σχεδόν διπλάσια χρήματα από τα περίπου 500.000 που προέβλεπε το συμβόλαιό του στον Παναθηναϊκό για τη νέα σεζόν. Όταν η καρδιά και το πορτοφόλι δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση, η απόφαση παίρνεται από μόνη της.
Τι κερδίζει ο Άρης: Τον ηγέτη που δεν χρειάζεται συστάσεις
Ο Άρης αποκτά τον παίκτη που την τριετία 2022-25 μεταμορφώθηκε στο Nick Galis Hall από συμπληρωματική λύση σε ηγέτη, διεθνή και έναν από τους κορυφαίους Έλληνες σκόρερ. Δεν χρειάζεται περίοδο προσαρμογής, δεν χρειάζεται να μάθει το κοινό, δεν χρειάζεται να κερδίσει τα αποδυτήρια. Έρχεται με το «κλειδί του σπιτιού» στο χέρι.
Υπάρχει και η συμβολική διάσταση, που στη Θεσσαλονίκη μετράει όσο και η στατιστική. Ο ΠΑΟΚ είχε καταθέσει ισχυρή πρόταση και για ένα διάστημα έμοιαζε σοβαρός διεκδικητής, όμως αποσύρθηκε από την κούρσα γνωρίζοντας πως η καρδιά του παίκτη χτυπούσε «κίτρινη». Στο ντέρμπι της πόλης εκτός παρκέ, ο Άρης πήρε νίκη με… buzzer beater χαρακτήρα.
Και κάπου εδώ κρύβεται η λεπτομέρεια που, αν επιβεβαιωθεί, θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην κερκίδα: Σύμφωνα με δημοσιεύματα ο ίδιος ο Τολιόπουλος συνέβαλε οικονομικά για να κλείσει η συμφωνία, με τα ίδια τα δημοσιεύματα να κάνουν λόγο για παραίτηση από περίπου 400.000 ευρώ που δικαιούνταν. Επισήμως τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί. Αν όμως ισχύει, τότε μιλάμε για κάτι σπάνιο στο σύγχρονο μπάσκετ: παίκτης που πληρώνει για να επιστρέψει. Στην εποχή που όλοι ρωτούν «πόσα δίνεις», αυτός ρώτησε «πού υπογράφω;».
Τι χάνει ο Παναθηναϊκός: Λίγα στο παρκέ, περισσότερα στο βάθος
Ας είμαστε ειλικρινείς και η ειλικρίνεια στη μεταγραφολογία είναι είδος προς εξαφάνιση: ο Παναθηναϊκός δεν χάνει βασικό γρανάζι. Ο Τολιόπουλος ήταν περιφερειακή λύση σε ένα ρόστερ που κολυμπάει στο ταλέντο. Το 1,2 εκατομμύριο που μπαίνει στα ταμεία είναι, με όρους αγοράς, καλή δουλειά για παίκτη που δεν είχε κεντρικό ρόλο.
Χάνει όμως δύο πράγματα που δεν γράφονται στα λογιστικά φύλλα. Πρώτον, έναν Έλληνα διεθνή σε μια εποχή που το ελληνικό χαρτί στη EuroLeague γίνεται όλο και πιο σπάνιο και όλο και πιο ακριβό (ρωτήστε όποιον έψαξε φέτος γκαρντ με ελληνικό διαβατήριο). Δεύτερον, τον ενισχύει σε έναν άμεσο ανταγωνιστή. Ο Άρης του Σπανούλη χτίζει κάτι φιλόδοξο και ο Παναθηναϊκός μόλις του παρέδωσε το κομμάτι του παζλ που έψαχνε. Στη GBL αυτά τα ξαναβρίσκεις μπροστά σου συνήθως σε ημιτελικούς, συνήθως σε τρίτο ματς, συνήθως με το σκορ στην ισοπαλία και τη μπάλα στα χέρια του… λάθος ανθρώπου.
Το ταξίδι είχε νόημα
Θα πουν κάποιοι ότι η χρονιά στον Παναθηναϊκό ήταν χαμένη. Λάθος. Ο Τολιόπουλος δοκίμασε τον εαυτό του στο υψηλότερο επίπεδο, είδε από μέσα πώς λειτουργεί μια μηχανή της EuroLeague και επιστρέφει στον Άρη πιο ώριμος, πιο πλούσιος σε εμπειρίες και, ομολογουμένως, όχι μόνο σε εμπειρίες. Όπως λέει και ο σοφός λαός, όποιος δεν φύγει ποτέ, δεν επιστρέφει ποτέ.
Ο τίτλος του κειμένου του SDNA, γραμμένος όσο ο παίκτης ζύγιζε ακόμα τις επιλογές του, τα έλεγε όλα: «Αυτό που επέλεξα να γίνω». Ο Τολιόπουλος επέλεξε. Όχι την ευκολία της παραμονής, όχι απλώς το μεγαλύτερο συμβόλαιο (αν και δεν έβλαψε) αλλά το μέρος όπου το μπάσκετ του έχει όνομα, ρόλο και κοινό που τον αποθεώνει. Η Θεσσαλονίκη περιμένει, ο Σπανούλης σχεδιάζει και το Nick Galis Hall ετοιμάζεται να υποδεχτεί το παιδί που γύρισε σπίτι. Και κάτι μας λέει ότι αυτή τη φορά, το δεύτερο κεφάλαιο θα γραφτεί με μεγαλύτερα γράμματα από το πρώτο…
