Η Κόρινθος απέκτησε το δεύτερο κλειστό της μέσα σε λίγα βράδια, δίπλα στο τσιμέντο που μας μεγάλωσε. Και η Κύπρος κοιτάζει τον ουρανό της με το ίδιο ερώτημα: πόσος χώρος χρειάζεται για να χωρέσουν τα όνειρα ενός παιδιού;
Κάποια γήπεδα μένουν στη μνήμη σου από τους αγώνες που έχεις παίξει, από τους τελικούς που έχει αγωνιστεί. Κάποια άλλα τα θυμάσαι από τα γόνατά σου, που μπορεί να σκίστηκαν ή να πόνεσαν όταν έπαιζες σε αυτά. Το ανοιχτό δίπλα στο κλειστό του ΔΑΚ Κορίνθου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Άσφαλτος που τον Αύγουστο έψηνε τα παπούτσια σαν σουβλάκι στα κάρβουνα. Στεφάνια που είχαν φάει περισσότερα κρεμάσματα απ’ όσα καρφώματα είδε ποτέ διαφήμιση της Nike. Και τον χειμώνα λακκούβες, όπου η μπάλα αναπηδούσε όπως ήθελε εκείνη και όχι όπως ήθελες εσύ.
Εκεί μεγαλώσαμε μπασκετικά, δίπλα στο παλιό κλειστό. Εκεί όπου σήμερα φουσκώνει ένα γήπεδο-στολίδι!
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται
Τα επίσημα εγκαίνια ορίστηκαν για την Παρασκευή το απόγευμα. Τα πραγματικά είχαν γίνει νωρίτερα. Δεκάδες παιδιά είχαν ήδη πιάσει το παρκέ πριν κοπεί η κορδέλα, όταν εγκαινιάστηκε το νέο κλειστό τύπου «μπαλόνι» στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο. Όποιος έχει προπονήσει ακαδημία ξέρει ότι κανένας μητροπολίτης και κανένας δήμαρχος δεν ευλογεί ένα γήπεδο όπως το ευλογεί το πρώτο τρίξιμο από αθλητικό παπούτσι πάνω σε καινούργιο ξύλο.
Η ουσία όμως δεν είναι η φιέστα. Είναι η αριθμητική. Επί χρόνια το υπάρχον κλειστό της Κορίνθου ήταν στην πράξη η μόνη εγκατάσταση για όλες τις ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ της πόλης. Με το νέο μπαλόνι και ένα δεύτερο στο προαύλιο του 4ου Γυμνασίου – 3ου Λυκείου στον Συνοικισμό, η πόλη αποκτά τρεις κλειστούς χώρους. Από ένα, τρία. Σε γλώσσα προπονητή αυτό σημαίνει ότι το U12 δεν θα κάνει πια προπόνηση στις εννιάμισι το βράδυ, με τα μάτια να κλείνουν πριν από το σουτ. Σημαίνει επίσης ότι οι γονείς δεν θα περιμένουν στο αυτοκίνητο με τη μηχανή αναμμένη, σαν ταξιτζήδες του Σκορσέζε.
Ο άνθρωπος πίσω από το μπαλόνι
Κάθε έργο έχει την υπογραφή ενός δημάρχου και τα δακτυλικά αποτυπώματα κάποιου που έτρεξε. Εδώ τα αποτυπώματα είναι του Σταύρου Δανιήλ. Ο αντιδήμαρχος Αθλητισμού δεν έμαθε το μπάσκετ από τα PowerPoint. Φόρεσε τις φανέλες του Περίανδρου, του Παλαίμωνα, της Δάφνης Δαφνίου, του Μαρουσίου και του Απόλλωνα Πατρών, μεταξύ άλλων. Πριν από όλα αυτά ήταν συμπαίκτης μου στις ακαδημίες και στο σχολικό πρωτάθλημα, εκεί όπου η τακτική ανάλυση περιοριζόταν στο «δώσ’ την σε αυτόν που τα βάζει». Ο Στάυρος ήταν αυτός που τα έβαζε!
Ο δήμαρχος Νίκος Σταυρέλης δεν το έκρυψε: η ιδέα γεννήθηκε όταν ο ίδιος και ο Δανιήλ επισκέφθηκαν τη Γλυφάδα και είδαν εκεί την αντίστοιχη εγκατάσταση. Και ο Δανιήλ, στην ομιλία του, θυμήθηκε τα δικά του παιδικά και εφηβικά χρόνια στις προπονήσεις, σε μια Κόρινθο με ελάχιστες αθλητικές υποδομές. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον διαχειριστή και στον άνθρωπο του αθλητισμού. Ο πρώτος βλέπει τετραγωνικά. Ο δεύτερος βλέπει τον πιτσιρίκο που έφυγε από το μπάσκετ επειδή δεν υπήρχε ώρα στο κλειστό.
Ο δήμαρχος συμπύκνωσε τη στρατηγική του σε μια φράση: «Περισσότεροι και καλύτεροι χώροι για τα παιδιά και τα σωματεία μας». Ακούγεται σαν σύνθημα αφίσας, αλλά αυτή τη φορά το σύνθημα έχει παρκέ.
Ο Δράκος, οι ολυμπιονίκες και ένας προπονητής που τα παράτησε όλα
Η τελετή είχε και βαριά ονόματα. Βραβεύτηκε ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που ευχήθηκε το νέο γήπεδο να γεμίσει φωνές παιδιών που θα ανακαλύψουν τη δύναμή τους και την αξία της συνεργασίας. Όταν ο αρχηγός του ’87 μιλάει για συνεργασία, ακούς ολόκληρη τη γενιά που έμαθε μπάσκετ βλέποντας τον Γκάλη να παίρνει την μπάλα από τα χέρια του. Τιμήθηκαν επίσης ο χρυσός ολυμπιονίκης του τάε κβον ντο Μιχάλης Μουρούτσος και Κορίνθιοι πρωταθλητές, όπως ο κολυμβητής Νίκος Ξυλούρης, ο πυγμάχος Παναγιώτης Κωστούρος, ο δρομέας Χαράλαμπος Λαγός και ο πρωταθλητής Ευρώπης στην κολύμβηση Βαγγέλης Μακρυγιάννης.
Η πιο ανθρώπινη στιγμή ανήκε στον Δημήτρη Ανδρεόπουλο. Ο κορυφαίος προπονητής του βόλεϊ είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που τον τιμούσε η γενέτειρά του. Όταν ο Δανιήλ του τηλεφώνησε για τη βράβευση, απάντησε: «Τα παρατάω όλα και έρχομαι». Ουδείς προφήτης στον τόπο του, λέει η παροιμία. Χρειάστηκε μια ζωή για να τη διαψεύσει η Κόρινθος, αλλά τη διέψευσε.
Και για να μη λείψει η πικρή σάλτσα της επαρχιακής πολιτικής: κανένας επικεφαλής των παρατάξεων της αντιπολίτευσης δεν εμφανίστηκε, και από τους συμβούλους της μειοψηφίας ήρθαν μόνο δύο. Η επιλογή του «μπαλονιού» είχε δεχθεί κριτική από την αντιπολίτευση. Θεμιτό. Η κριτική όμως κρίνεται εκεί που κρίνεται και το σουτ, στο ταμπλό. Και το ταμπλό την Παρασκευή έδειχνε ένα γεμάτο γήπεδο.
Τι είναι, τελικά, αυτό το «μπαλόνι»
Ας αφήσουμε τον λυρισμό για λίγο. Ο αεροϋποστηριζόμενος θόλος δεν έχει κολόνες ούτε δοκάρια. Το σχήμα του συγκρατείται από την υπερπίεση του αέρα στο εσωτερικό, την οποία δημιουργεί ειδικός μηχανολογικός εξοπλισμός. Στήνεται πολύ πιο γρήγορα από ένα συμβατικό κτίριο, με σημαντικά χαμηλότερο κόστος, και η μεμβράνη αφήνει το φυσικό φως να περνά μέσα. Είναι η λύση του δήμου που δεν μπορεί να περιμένει δέκα χρόνια για ένα κλειστό από μπετόν.
Έχει όμως και τα τρωτά του. Η ιστορία της Κηφισιάς είναι το πιο εύγλωττο παράδειγμα. Το μπαλόνι του Ζηρινείου υποχώρησε από το βάρος του χιονιού στην κακοκαιρία «Ελπίδα», τον Ιανουάριο του 2022, και έμεινε ανενεργό μέχρι να ξαναστηθεί και να εγκαινιαστεί τον Μάιο του 2026. Τεσσεράμισι χρόνια χωρίς στέγη, γιατί ο αέρας κρατάει πολλά, αλλά δεν κρατάει τα πάντα. Το μάθημα είναι απλό: το μπαλόνι είναι λύση, αλλά θέλει συντήρηση, σχέδιο και ανθρώπους που θα το προσέχουν σαν το σπίτι τους.
Η Κόρινθος, πάντως, δεν σταματά εκεί. Ο δήμαρχος ανακοίνωσε ότι το νέο μεγάλο κλειστό θα χτιστεί στον χώρο του στρατοπέδου, που έχει περάσει στον δήμο. Το μπαλόνι είναι λοιπόν η γέφυρα, όχι ο προορισμός.
Μια μόδα που έγινε πολιτική
Η Κόρινθος δεν είναι μόνη. Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Πελοποννήσου θύμισε ότι ήδη από το 2018 είχε προτείνει στον Δήμο Πατρέων τέσσερα κλειστά προπονητήρια αυτού του τύπου, με το υπονοούμενο να αιωρείται πάνω από την Αχαΐα σαν αερόστατο. Οκτώ χρόνια μετά, η Πάτρα συζητά για γήπεδο-μπαλόνι στα Δειλινά, για βόλεϊ και μπάσκετ. Στην Αττική, η Περιφέρεια ενέταξε σε χρηματοδότηση αεροϋποστηριζόμενο θόλο για μπάσκετ και βόλεϊ στην Κερατέα, ώστε το γήπεδο να λειτουργεί όλο τον χρόνο ανεξάρτητα από τον καιρό. Ο Δανιήλ, που φόρεσε κάποτε τη φανέλα του Απόλλωνα Πατρών, μάλλον χαμογελάει. Η Κόρινθος πέρασε μπροστά από την Πάτρα σε κάτι. Σπάνιο φαινόμενο, όπως η έκλειψη.
Και στην Κύπρο; Εδώ ο εχθρός δεν είναι το χιόνι
Όσοι ζούμε και προπονούμε στην Κύπρο ξέρουμε το πρόβλημα απ’ έξω. Το νησί έχει βιτρίνα αλλά όχι αποθήκη. Το Λευκόθεο ήταν η πρώτη μεγάλη κλειστή εγκατάσταση της χώρας και ολοκληρώθηκε το 1980. Το «Ελευθερία», με περίπου 6.800 θέσεις, χτίστηκε το 1993. Και το «Αφροδίτη» της Πάφου, με 2.000 θέσεις, άνοιξε το 1991. Η χώρα απέδειξε ότι μπορεί να σηκώσει μεγάλη διοργάνωση, αφού φιλοξένησε δεκαπέντε αγώνες της τελικής φάσης του Ευρωμπάσκετ στο πλήρως αναβαθμισμένο γήπεδο της Λεμεσού, το μεγαλύτερο κλειστό της. Το ερώτημα όμως δεν είναι πού θα παίξει η Εθνική. Είναι πού θα κάνουν προπόνηση τα Κ12 της Τρίτης, στις πέντε το απόγευμα.
Εδώ τα ίδια κλειστά μοιράζονται σε μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, φούτσαλ, σχολικούς αγώνες και εκδηλώσεις. Οι ακαδημίες καταλήγουν στα «απομεινάρια» του προγράμματος ή σε σχολικές αίθουσες όπου η γραμμή των τριών πόντων συμβιώνει αρμονικά με τη γραμμή του βόλεϊ και με ένα καλοριφέρ στη γωνία. Κάτι όμως φαίνεται να κινείται. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού εξετάζει τη δημιουργία δύο νέων κλειστών γηπέδων, ενός στη Λευκωσία και ενός στη Λεμεσό. Είναι οι δύο πόλεις όπου η ζήτηση για ώρες προπόνησης ξεπερνά εδώ και χρόνια την προσφορά, όπως το ενοίκιο ξεπερνά τον μισθό. Η λέξη-κλειδί, βέβαια, είναι το «εξετάζει». Στην Κύπρο η απόσταση από το «εξετάζεται» μέχρι το «εγκαινιάζεται» έχει καταπιεί περισσότερα έργα απ’ όσα πλοία έχει καταπιεί το Τρίγωνο των Βερμούδων. Αν όμως η πρόθεση γίνει απόφαση, οι δύο μεγαλύτερες μπασκετικές δεξαμενές του νησιού θα πάρουν επιτέλους ανάσα.
Αν τα νέα κυπριακά κλειστά πάρουν τη μορφή του μπαλονιού, θα έχουν ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα απέναντι στα ελληνικά. Το πλεονέκτημα: εδώ χιόνι βλέπουμε μόνο στο Τρόοδος και στις φωτογραφίες του Instagram, άρα το σενάριο της Κηφισιάς μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας. Το μειονέκτημα: ο πραγματικός αντίπαλος είναι ο Ιούλιος. Μια μεμβράνη κάτω από τον κυπριακό ήλιο χωρίς σοβαρό σύστημα κλιματισμού και εξαερισμού γίνεται σάουνα με στεφάνια. Οι σύγχρονοι θόλοι διαθέτουν έξυπνα συστήματα που ρυθμίζουν θερμοκρασία και υγρασία ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες. Στην Κύπρο αυτό δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση. Όποιος σχεδιάσει μπαλόνι εδώ, ας προϋπολογίσει πρώτα το ρεύμα και μετά την κορδέλα.
Υπάρχει και ένα πιο δομικό ζήτημα. Όπου λαλούν πολλοί κόκοροι, αργεί να ξημερώσει: ΚΟΑ, δήμοι, σχολικές εφορίες και ομοσπονδίες. Στην Κόρινθο το έργο έτρεξε επειδή ένας άνθρωπος με ιδρωμένη φανέλα στο παρελθόν ανέλαβε να το κυνηγήσει μέχρι το τέλος. Αυτό λείπει συχνά από την κυπριακή εξίσωση: ένας συγκεκριμένος υπεύθυνος με όνομα, επίθετο και προθεσμία, και όχι μια επιτροπή που «μελετά». Τώρα που ο ΚΟΑ έχει βάλει στο τραπέζι Λευκωσία και Λεμεσό, ο φορέας είναι συγκεκριμένος και θα κριθεί στην υλοποίηση.
Αέρας, αλλά όχι κούφιος
Το μπαλόνι της Κορίνθου δεν θα βγάλει μόνο του Γιαννάκηδες. Θα κάνει όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: θα κρατήσει στο γήπεδο το παιδί που αλλιώς θα έφευγε. Το κορίτσι του Κ10 που θα έχει προπόνηση στις τέσσερις ή στις πέντε και όχι στις εννιά. Τον πιτσιρίκο που θα μάθει λέι-απ σε παρκέ και όχι σε άσφαλτο που του γδέρνει τα γόνατα, όπως έγδερνε τα δικά μας.
Το Α.Σ. Φιλία Κορίνθου το είπε καλύτερα από όλους: «Οι αθλητικές εγκαταστάσεις αποκτούν πραγματική αξία όταν γεμίζουν παιδιά».
Το ανοιχτό γήπεδο της νιότης μας δεν έφυγε. Απλώς απέκτησε στέγη. Και αν η Κόρινθος, που για χρόνια ζούσε με ένα και μοναδικό κλειστό, μπόρεσε να το τριπλασιάσει, τότε και η Κύπρος μπορεί να χτίσει τα δύο που χρειάζεται, σε Λευκωσία και Λεμεσό. Δεν χρειάζεται θαύμα. Χρειάζεται αέρας, σχέδιο και ένας… Δανιήλ σε κάθε γραφείο που υπογράφει.
