Ένας γονιός έλεγε πρόσφατα την ιστορία του γιου του. Ένα παιδί της πέμπτης δημοτικού, τρελαμένο με το μπάσκετ. Έβλεπε αγώνες, έπαιζε κάθε μέρα στο σπίτι και στο σχολείο, περίμενε με ανυπομονησία την ώρα της προπόνησης…
Στην αρχή της σεζόν γύριζε σπίτι γεμάτος ενέργεια. Μιλούσε για την ομάδα, για τους συμπαίκτες του, για το πότε θα ξαναπάει στο γήπεδο. Κάπου στη μέση της χρονιάς, όμως, αυτό άρχισε να αλλάζει.
Προς το τέλος, οι μέρες της προπόνησης έγιναν κάτι που φοβόταν. Έφτασε στο σημείο να προσποιείται πως είναι άρρωστος για να μην πάει.
Όταν ο πατέρας του τον ρώτησε αν θέλει να συνεχίσει και την επόμενη σεζόν, η απάντηση ήταν σχεδόν αναμενόμενη.
«Νομίζω πως δεν θέλω».
Και όταν τον ρώτησε γιατί, το παιδί απάντησε απλά:
«Δεν είναι διασκεδαστικό».
Εκεί βρίσκεται όλο το πρόβλημα.
Ο πατέρας είχε παρακολουθήσει αρκετές προπονήσεις. Η δουλειά ήταν γεμάτη αμυντικές ασκήσεις, πάσα σε γραμμές, footwork, box out, τοποθετήσεις. Πράγματα χρήσιμα, απαραίτητα, σωστά. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι ένας προπονητής που δουλεύει βασικές αρχές κάνει κάτι κακό.
Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: θυμόμαστε πάντα ποιον έχουμε απέναντί μας;
Στις ηλικίες των 8, 10, 12 χρόνων, τα παιδιά δεν γράφονται στην καλαθόσφαιρα επειδή ονειρεύονται να τελειοποιήσουν το αμυντικό slide ή τη γωνία πάσας. Γράφονται γιατί θέλουν να ντριμπλάρουν, να σουτάρουν, να βάλουν καλάθι, να παίξουν με τους φίλους τους, να νιώσουν τη χαρά του παιχνιδιού.
Ναι, οι βασικές αρχές είναι σημαντικές. Χωρίς αυτές δεν χτίζεται παίκτης. Όμως στις μικρές ηλικίες υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: να θέλει το παιδί να επιστρέψει στο γήπεδο.
Γιατί τα fundamentals δεν έχουν καμία αξία αν το παιδί σταματήσει στα 11 του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τα παιδιά να τρέχουν χωρίς κατεύθυνση και να σουτάρουν για μία ώρα. Αυτό δεν είναι προπόνηση. Είναι απλώς εκτόνωση.
Η πραγματική πρόκληση για τον προπονητή αναπτυξιακών ηλικιών είναι πιο δύσκολη: να διδάξει σωστά, χωρίς να σκοτώσει τη χαρά του παιχνιδιού.
Η προπόνηση πρέπει να έχει μπάλα. Πρέπει να έχει αποφάσεις. Πρέπει να έχει μικρές μορφές παιχνιδιού. Πρέπει να έχει ανταγωνισμό, σκοράρισμα, λάθος, διόρθωση και ξανά προσπάθεια. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει μέσα από καταστάσεις που του θυμίζουν καλαθόσφαιρα, όχι μέσα από μία ατελείωτη σειρά οδηγιών.
Στις μικρές ηλικίες, ο προπονητής δεν χτίζει μόνο τεχνική. Χτίζει σχέση με το άθλημα.
Αν το παιδί αγαπήσει το γήπεδο, θα δεχτεί αργότερα και τη λεπτομέρεια. Θα δουλέψει την άμυνα. Θα μάθει το spacing. Θα καταλάβει την πάσα, την υπομονή, την κίνηση χωρίς την μπάλα. Αλλά πρώτα πρέπει να νιώσει ότι το μπάσκετ είναι δικό του παιχνίδι, όχι σχολική αγγαρεία με σφυρίχτρα.
Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να κάνουμε ένα δεκάχρονο να μοιάζει με μικρό επαγγελματία.
Το μεγάλο στοίχημα είναι να το κάνουμε να θέλει να ξαναέρθει αύριο.
