Η Εθνική Νεανίδων έφτασε αήττητη και σχεδόν αλάνθαστη μέχρι τον τελικό της Πέγιας, εκεί όπου το καλάθι στένεψε σαν δαχτυλίδι. Πέντε πόντοι σε ένα ημίχρονο, μια Μάλτα που απλώς έβαλε περισσότερους, και ένα ασημένιο μετάλλιο που πονάει, αλλά υπόσχεται.
Πέγια. Όχι η δική μας, της Πάφου, με τα ηλιοβασιλέματα και τις θαλασσινές σπηλιές. Η άλλη, του Κοσόβου, εκεί όπου από τις 21 μέχρι τις 26 Ιουλίου χτυπούσε η καρδιά του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Γ’ Κατηγορίας Κ18 Γυναικών. Και εκεί όπου η Εθνική μας Νεανίδων έγραψε μια ιστορία που είχε όλα τα συστατικά του καλού μυθιστορήματος: ατυχία στον πρόλογο, θρίαμβο στα κεφάλαια της μέσης και ένα φινάλε που θα το συζητάμε καιρό. Δυστυχώς, όχι για τους λόγους που θα θέλαμε.
Με το «καλημέρα», η γκίνια
Πριν καλά καλά στρώσουν τα κορίτσια τις φανέλες στα ντουλαπάκια των αποδυτηρίων, η μοίρα φρόντισε να μας θυμίσει ότι δεν υπογράφει συμβόλαια με κανέναν. Ο τραυματισμός της Εβελίνας με το που άρχισε η διοργάνωση ήταν το πρώτο, απρόσμενο χαστούκι… Από εκείνα που δεν τα βλέπεις να έρχονται και σε αφήνουν να ψάχνεις λύσεις στο ροτέισον πριν ακόμα ιδρώσει η φανέλα. Μια ομάδα που ετοιμαζόταν μήνες γι’ αυτό το ραντεβού, έχασε με τη μία ένα βασικό της γρανάζι.
Και όμως. Αντί να λυγίσουν, τα υπόλοιπα κορίτσια έκαναν αυτό που κάνουν οι ομάδες με χαρακτήρα: μοίρασαν το βάρος στις πλάτες όλων και προχώρησαν. Όπως λέει και ο σοφός λαός, «όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο». Έτσι και η Εθνική μας πέρασε από το παράθυρο με φόρα.
Η πορεία του αήττητου
Στον όμιλο, η Κύπρος έκανε αυτό ακριβώς που απαιτούσε το σενάριο, και μάλιστα με καθαρογραμμένο γραφικό χαρακτήρα. Πρώτα η Αλβανία, 75-63, σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα έδειξε ότι ξέρει να διαχειρίζεται πίεση και ρυθμό. Μετά η Μάλτα (κρατήστε το όνομα, θα μας χρειαστεί παρακάτω) 65-53, με την άμυνά μας να λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόι και την επίθεση να βρίσκει λύσεις από παντού. Πρωτιά στον όμιλο, αέρας αυτοπεποίθησης, και ένα σύνολο που έδειχνε να ανεβαίνει σκαλί σκαλί.
Στον ημιτελικό, η Εθνική καθάρισε τη δουλειά απέναντι στην Γεωργία με 67-52, κλείνοντας θέση στον τελικό δίχως να έχει γνωρίσει την ήττα. Τέσσερα παιχνίδια, τέσσερις εμφανίσεις σοβαρότητας, με άμυνα που κρατούσε τους αντιπάλους σε χαμηλά νούμερα και μια συλλογική λειτουργία που δεν συνηθίζεται σε τόσο νεαρές ηλικίες. Μέχρι εκείνο το σημείο, αν έγραφες την πορεία σε τετράδιο, ο δάσκαλος θα έβαζε «άριστα» με κόκκινο στυλό.
Και μετά, χάλασε το τσιπάκι
Ο τελικός της Κυριακής, όμως, ήταν άλλη ιστορία. Πέντε πόντοι στο πρώτο ημίχρονο. Το ξαναγράφω για να μην νομίζετε ότι έφταιξε το πληκτρολόγιο: πέντε. Το καλάθι, που μια βδομάδα τώρα έμοιαζε με πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, ξαφνικά στένεψε σαν δαχτυλίδι αρραβώνων. Τα σουτ που έμπαιναν με κλειστά μάτια στον όμιλο, τώρα χτυπούσαν σίδερο, στεφάνι, ταμπλό… οτιδήποτε εκτός από δίχτυ. Η ασφυξία στις θερμικές πηγές της επίθεσής μας ήταν ολοκληρωτική.
Και εδώ οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι: όχι, η Μάλτα δεν έπαιξε καμία μπασκετική συμφωνία του Μότσαρτ. Ούτε εκείνη βρήκε ρυθμό, ούτε εκείνη έκανε το ματς της ζωής της. Απλώς έβαλε περισσότερους. Και όταν πήρε τη διαφορά, τη διαχειρίστηκε με την ψυχραιμία ομάδας που ήξερε ότι απέναντί της είχε έναν αντίπαλο παγωμένο επιθετικά. Η ίδια Μάλτα που τρεις μέρες νωρίτερα είχε φύγει ηττημένη με δώδεκα από το μεταξύ τους παιχνίδι, σήκωσε την κούπα. Το μπάσκετ, ως γνωστόν, δεν διαβάζει προϊστορία, αλλά σκορ.
Έτσι είναι όμως οι τελικοί: δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος του τουρνουά, κερδίζει ο καλύτερος της ημέρας. Και εκείνη την Κυριακή στην Πέγια, καλύτερος της ημέρας δεν ήταν κανείς. Απλώς η Μάλτα ήταν λιγότερο κακή.
Η επόμενη μέρα δεν περιμένει
Τώρα, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «γιατί χάσαμε τον τελικό». Το κρίσιμο ερώτημα είναι «τι κάνουμε από Δευτέρα». Γιατί αυτά τα κορίτσια δεν είναι μια σελίδα που κλείνει με το τέλος της διοργάνωσης. Είναι ένα κεφάλαιο που μόλις άρχισε να γράφεται.
Όσες δικαιούνται ηλικιακά, πρέπει να είναι ξανά εκεί του χρόνου με την Κ18, πιο ώριμες, πιο σκληρές, πιο έτοιμες και με τη γνώση του τι σημαίνει τελικός. Για τις υπόλοιπες, εκείνες που κλείνουν τον κύκλο τους στις Νεανίδες, το ζητούμενο είναι να μη χαθούν στη μαύρη τρύπα που συχνά καταπίνει τα ταλέντα μας μετά τα 18. Μήπως, λέω μήπως, είναι η ώρα να συζητηθεί σοβαρά και μια Εθνική Κ20 Γυναικών, ώστε η γέφυρα προς τη μεγάλη Εθνική να μην είναι σχοινί πάνω από γκρεμό αλλά κανονικό, στρωμένο μονοπάτι; Η πρόταση κατατίθεται ευγενικά προς τους αρμοδίους.
Το ασήμι που λάμπει
Γιατί, ας μην ξεχνιόμαστε: αυτή η ομάδα, με τραυματισμό βασικού στελέχους από την πρώτη στιγμή, έφτασε αήττητη σε ευρωπαϊκό τελικό. Πέρσι στην Ανδόρα, η Εθνική Νεανίδων είχε τερματίσει πέμπτη. Φέτος πάλεψε για το χρυσό. Αν αυτό δεν λέγεται πρόοδος, τότε να μου πείτε εσείς πώς λέγεται. Και κάτι ακόμα για τους φίλους των συμπτώσεων: στην ίδια αυτή Πέγια, πριν από έναν χρόνο, οι Κορασίδες μας σήκωσαν το τρόπαιο της Κ16. Η πόλη, αποδεικνύεται, μας πάει. Απλώς φέτος μας χρωστούσε το ρέστο.
Το ταλέντο υπάρχει και φάνηκε. Θέλει δουλειά; Θέλει, και πολλή. Οι πέντε πόντοι ενός ημιχρόνου τελικού δεν κρύβονται κάτω από το χαλί. Αλλά οι υποσχέσεις που άφησαν πίσω τους αυτά τα κορίτσια στην Πέγια είναι από εκείνες που αξίζει να τις πιστέψεις. Το ασήμι σήμερα πονάει. Αύριο, αν το σύστημα κάνει τη δουλειά του, θα είναι απλώς το πρώτο σκαλί.
Και τα σκαλιά, όπως ξέρουμε καλά στο κυπριακό μπάσκετ, ανεβαίνονται ένα ένα.
