Υπάρχει μια παλιά προπονητική σοφία που λέει ότι στα αναπτυξιακά τουρνουά το ταμπλό είναι το λιγότερο ενδιαφέρον πράγμα μέσα στο γήπεδο. Το ECOMMBX International Youth Basketball Tournament Vol. 2, που ολοκληρώθηκε το Σάββατο στη Λάρνακα, ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο ευχάριστο τρόπο. Για τρεις μέρες, από τις 4 μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου, το «Κίτιον» φιλοξένησε πέντε ακαδημίες, δύο ηλικιακές κατηγορίες, μπόλικο μπάσκετ και, όπως αποδείχθηκε, ένα-δυο μαθήματα που δεν διδάσκονται στις προπονήσεις.
Η αφίσα, βέβαια, δεν ήταν τυχαία. Ο Παναθηναϊκός με U16 και U18, η Ζαλγκίρις Κάουνας με την πρωταθλήτρια Λιθουανίας στους U18, η Νεπτούνας Κλαϊπέντα με την πρωταθλήτρια Λιθουανίας στους U16, και από κυπριακής πλευράς η οικοδέσποινα Πετρολίνα ΑΕΚ Λάρνακας και ο συνδιοργανωτής Χαλκάνωρ Σανς. Ελεύθερη είσοδος, όλοι οι αγώνες σε live streaming, round robin με εξασφαλισμένα τρία παιχνίδια για κάθε ομάδα. Με άλλα λόγια, ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένα παιδί δεκαπέντε ή δεκαεπτά χρόνων τον Σεπτέμβριο: αντιπάλους που δεν ξέρει, δεν έχει ξαναδεί και δεν μπορεί να προβλέψει.
Το μάθημα των διαφορετικών σχολών
Το κυπριακό αναπτυξιακό μπάσκετ έχει ένα δομικό πρόβλημα που δεν λύνεται με προπονήσεις: τα παιδιά μας παίζουν συνέχεια μεταξύ τους. Ξέρουν ποιος ανοίγει αριστερά, ποιος δεν σουτάρει τρίποντο, ποιος «δίνει» στο pick and roll. Όταν όμως απέναντί σου βρεθεί μια λιθουανική ομάδα που κόβει backdoor σαν να την προπονεί ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους από το κρεβάτι του, ή ένας Παναθηναϊκός που τρέχει στο transition με τη βεβαιότητα ακαδημίας που βγάζει παίκτες κατά ριπάς, τότε κάτι αλλάζει στο κεφάλι.
Αυτό ακριβώς ήταν το προϊόν του τριημέρου. Όχι τα σκορ, αλλά οι στιγμές που ένα δεκαεξάχρονο από το Δάλι, τη Λευκωσία ή τη Λάρνακα κατάλαβε ότι το «καλό» της Κύπρου δεν είναι το ίδιο «καλό» με της Ευρώπης. Και ότι η απόσταση, όσο μεγάλη κι αν φαίνεται, μετριέται. Άρα και καλύπτεται.
Ο εκπρόσωπος της ECOMMBX, Νεόκλης Θεοχαρίδης, το είχε πει από την αρχή: το τουρνουά αφορά «πολλά περισσότερα από νίκες και ήττες». Είναι από τις φράσεις που ακούγονται εύκολα σε δελτία Τύπου και σπάνια αντέχουν στο παρκέ. Εδώ, όμως, άντεξε.
Το βράδυ που ο Χαλκάνορας δεν ρώτησε ποιος είναι απέναντι
Είπαμε ότι τα αποτελέσματα δεν μετράνε. Και δεν μετράνε. Αλλά κάποιες φορές το σκορ είναι απλώς το περιτύλιγμα ενός μηνύματος, και το μήνυμα της πρώτης μέρας ήρθε από τους U16 του Χαλκάνωρ Σανς. Απέναντί τους η Νεπτούνας Κλαϊπέντα, πρωταθλήτρια Λιθουανίας στην κατηγορία, από μια χώρα όπου το μπάσκετ είναι λίγο πιο πάνω από θρησκεία και λίγο πιο κάτω από οξυγόνο. Το 68-60 δεν είναι το σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά μπήκαν στο παρκέ χωρίς να έχουν διαβάσει τον τίτλο του αντιπάλου, έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι για σαράντα λεπτά και βγήκαν με κάτι που δεν αγοράζεται: την πεποίθηση ότι μπορούν.
Για να καταλάβει κανείς το βάρος αυτής της βραδιάς, αρκεί να δει τι έκανε η ίδια Νεπτούνας στη συνέχεια. Νίκησε την Πετρολίνα ΑΕΚ και, την τελευταία μέρα, νίκησε και τον Παναθηναϊκό με 84-76. Η μεταβατική ιδιότητα δεν ισχύει στο μπάσκετ, ευτυχώς, αλλά ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Το ίδιο τριήμερο, βέβαια, είχε και την άλλη όψη του νομίσματος. Οι U18 του Χαλκάνωρ γνώρισαν από τη Ζαλγκίρις μια ήττα με 93-30 που δεν χρειάζεται σχόλιο, μόνο μια βαθιά ανάσα. Δεν είναι κάτι για το οποίο ντρέπεται κανείς. Είναι ο λόγος που γίνονται τέτοια τουρνουά. Το κρύο ντους διδάσκει περισσότερα από το χλιαρό, αρκεί να μην σε αρρωσταίνει. Και οι μικροί του Χαλκάνορα, την επόμενη κιόλας μέρα, έδωσαν στον Παναθηναϊκό U16 ένα παιχνίδι που έφτασε στο 90-83, με ρυθμό και σκορ που δεν βλέπεις συχνά σε κυπριακά αναπτυξιακά πρωταθλήματα.
Οι πρωταθλητές έκαναν τη δουλειά τους
Για την ιστορία, ο Παναθηναϊκός αποδείχθηκε αυτό που περίμενε ο κόσμος: μια ακαδημία με ταυτότητα, νίκες επί της ΑΕΚ και στις δύο κατηγορίες, νίκη επί του Χαλκάνωρ στους U16, και δύο ήττες από τις λιθουανικές ομάδες την τελευταία μέρα που μάλλον τον ενόχλησαν περισσότερο απ’ ό,τι δείχνει. Η Ζαλγκίρις πέρασε αήττητη από τη Λάρνακα, με το 63-59 επί των «πρασίνων» να είναι ό,τι πιο κοντά σε «ντέρμπι» είδε το «Κίτιον». Και η Πετρολίνα ΑΕΚ, ως οικοδέσποινα, πλήρωσε τον φόρο της υποδοχής: ανοίγεις το σπίτι σου σε τέτοιους καλεσμένους, κάτι θα σου λείψει στο τέλος.
Το πρόγραμμα έκλεισε με μια όμορφη ιδέα: ΑΕΚ και Χαλκάνωρ αντιμετωπίστηκαν σε δύο ημίχρονα, ένα για κάθε κατηγορία. Ένα κυπριακό ντέρμπι σε μινιατούρα, με σκορ που κανείς δεν θα θυμάται σε δύο εβδομάδες. Και σωστά.
Ο MK και η γλώσσα του show
Το απόγευμα του Σαββάτου το «Κίτιον» άλλαξε ρυθμό. Ο Matt «MK» Kiatipis, ο δημιουργός μπασκετικού περιεχομένου που έχει χτίσει καριέρα πάνω στο 1 εναντίον 1, έφερε το «King of the Court» show στη Λάρνακα, με meet and greet, φωτογραφίες, αυτόγραφα και προκλήσεις στο παρκέ. Και είναι δίκαιο να το πούμε: τα παιδιά τρελάθηκαν. Η παρουσία του έδωσε στη διοργάνωση έναν αέρα που δεν δίνουν ούτε οι πρωταθλητές Λιθουανίας. Στην εποχή που ένα παιδί μαθαίνει μπάσκετ περισσότερο από την οθόνη παρά από τον προπονητή του, ο MK είναι πιο «μεγάλος» από όλες τις ακαδημίες μαζί.
Εδώ, όμως, επιτρέψτε μου μια μικρή επιφύλαξη, χωρίς κακία. Το είδος του MK είναι το streetball show: το trash talk είναι μέρος της παράστασης, όπως ο κλόουν στο τσίρκο. Λειτουργεί στο YouTube και στο TikTok, λειτουργεί στην πλατεία, λειτουργεί για να γεμίσει ένα γήπεδο. Το ερώτημα είναι τι κρατάει ένα δεκατετράχρονο όταν φύγει από το «Κίτιον»: το crossover ή την ατάκα; Το μπάσκετ, ευτυχώς, έχει χώρο και για τα δύο, αρκεί ο προπονητής να είναι εκεί τη Δευτέρα για να εξηγήσει τη διαφορά. Το show είναι show. Ο αγώνας είναι αγώνας. Και τα παιδιά, συνήθως, είναι πιο έξυπνα απ’ όσο τους πιστώνουμε.
Η παρακαταθήκη
Δύο χρονιές, δύο εκδόσεις, και το ECOMMBX International Youth Tournament έχει ήδη γίνει θεσμός. Χρωστάμε ένα ευχαριστώ στον χορηγό που το πίστεψε, στους Chalkanor Suns που το έστησαν, στην Πετρολίνα ΑΕΚ που άνοιξε το σπίτι της, στην Ομοσπονδία που το κάλυψε με την αιγίδα της και στο CyprusBasket.net που το μετέδωσε. Πάνω απ’ όλα, όμως, στα παιδιά που βγήκαν από το γήπεδο κουρασμένα, ιδρωμένα, μερικά με πληγωμένο εγωισμό και όλα με κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μπήκαν.
Το κυπριακό μπάσκετ δεν θα σωθεί από ένα τουρνουά. Αλλά τέτοια τριήμερα είναι οι ρωγμές στο τείχος της απομόνωσης. Και κάθε ρωγμή αφήνει λίγο φως να μπει. Του χρόνου, Vol. 3. Και, γιατί όχι, με μία ακόμη σχολή στη λίστα.
